Όλος ο κόσμος εδώ στην Ελλάδα έχει πλέον διαπιστώσει μια νοσηρότητα. Μια νοσηρότητα που διέπει όλα τα κόμματα, εδώ στην Ελλάδα, πλην της Ελληνικής Λύσης και του Κομμουνιστικού κόμματος.
Πια είναι αυτή; Φαίνεται να πάσχουν ανίατα από έλλειψη εμπιστοσύνης προς στους αρχηγούς τους, και με πρώτους πρώτους, ιδίως, από τους ίδιους τους βουλευτές τους.
Σε όλα αυτά τα κόμματα, κυρίως σε αυτά που αριστερογέρνουν, υπάρχουν αρκετοί βουλευτές που θεωρούν την Προεδρία, αλλά και τον ίδιο τον Πρόεδρο τους, έναν επίσημο «γάιδαρο» καραδοκώντας το πότε για να τον καβαλήσουν οι ίδιοι και να «καλπάσουν» προς ..το άγνωστο, καβαλημένοι στον γάιδαρο..ανάποδα, ίδιοι Δον Κιχώτης, που αυτός τουλάχιστον τον ίππευε σωστά.
Αμ έτσι δεν πάει μπροστά ο τόπος, και αυτό διότι όποιος κρίνει εαυτόν ικανότεροι του αρχηγού του πρέπει να έχει υπομονή. Χωρίς αυτήν δεν έχει ελπίδες για τίποτα, αφού το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η μή συσπείρωση του λαού. Ένας λαός «μπερδεμένος» μη γνωρίζοντας για το προς τα που πρέπει να στραφεί, εξ ου και όλες οι δημοσκοπήσεις που μετά από λίγη προσοχή στην ανάλυση, όλες, αυτό καταδεικνύουν.
Τα σφάλματα τα αρχηγικά πάντοτε θα υπάρχουν διότι αυτά δεν αποφεύγονται, αλλά δεν πρέπει και να ξεχνιέται και εκείνο το «Μέα Κούλπα» που τότε αυτός που, και όταν, το ξεστόμισε, μπορεί να μην χειροκροτήθηκε από τους δικούς του, αλλά και δεν του κόστισε, ούτε σε χρέωση δυσφορίας από τους βουλευτές του. Οφείλουν λοιπόν όλοι οι κριτές αρχηγών να υπάρχουν πιο συγκρατημένοι και με υπομονή, πλήρως αφοσιωμένοι στο πρόγραμμα, όποιο και να είναι αυτό, αναμένοντας τα επόμενα εκλογικά αποτελέσματα. Διαφορετικά αυτός ο τόπος δεν πρόκειται να δεί ποτέ του χαϊρι, ούτε και προκοπή.
Μια ματιά, και μόνο μια ματιά,στο πρόσφατο παρελθόν θα τους δείξει πολλά.