Σε άλλη γραμμή από του Μαξίμου κινείται καταφανώς ο υπουργός Εθνικής Άμυνας στο ζήτημα της Τουρκίας. Ο Νίκος Δένδιας παραχώρησε το Σάββατο συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην Ναυτεμπορική και σχολίασε την πορεία των ελληνοτουρκικών, αλλά και τις βλέψεις της Άγκυρας για ενεργή συμμετοχή στην αμυντική ενίσχυση της ΕΕ.
Ερωτηθείς για την στάση Ευρωπαίων εταίρων, που επιδιώκουν την παρουσία της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE, o κ. Δένδιας υπερτονίζει: «Δεν νοείται επίσης να μετέχουν αδιάκριτα στο εγχείρημα επανεξοπλισμού της Ευρώπης χώρες που απειλούν κράτη-μέλη της ΕΕ ή που δεν αναγνωρίζουν μέλη της ΕΕ. Και δεν μπορεί να υπάρχει η απαίτηση, προς χάριν κυρίως “οικονομικών συμφερόντων”, να μετατραπούν κάποιες χώρες σε “Ιφιγένειες” του δυτικού αξιακού πολιτισμού».
Σε άλλο σημείο προσθέτει: «Επί λέξει δήλωσα ότι θα πρότεινα να ονομασθεί “Κανονισμός της Κερκόπορτας” ο Κανονισμός SAFE, εφόσον επιχειρηθεί από ορισμένους εταίρους να εφαρμοστεί με τεχνάσματα, ώστε να μην απαιτείται ομοφωνία των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συμφωνία με τρίτες χώρες».
Ερώτηση: Πιστεύετε ότι μπορούμε να πείσουμε τους εταίρους μας στην ΕΕ και να τους εξηγήσουμε για ποιο λόγο αυτό το πράγμα είναι λάθος; Όταν μάλιστα η Τουρκία εκμεταλλεύεται αυτά τα σχέδια επανεξοπλισμού της ΕΕ, αλλά και την καλή ατμόσφαιρα που υπάρχει στα ελληνοτουρκικά, προκειμένου να προωθήσει τις θέσεις της στην Ευρωπαϊκή Ένωση;
Νίκος Δένδιας: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ειδικά μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έχει καταστήσει σαφή την πρόθεσή της να αναπτύξει στρατηγική αυτονομία και να στηρίξει την εγχώρια αμυντική βιομηχανία των κρατών-μελών της.
Η χώρα μας, είχε υπογραμμίσει ήδη την ανάγκη δημιουργίας αμυντικού βραχίονα της ΕΕ. Μετά και από τις τελευταίες εξελίξεις πέραν του Ατλαντικού, καθίσταται ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη και καινοτόμο ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία. Όμως, η συστηματική προσφυγή σε εξοπλισμούς από τρίτες χώρες έρχεται σε αντίθεση με αυτή την κατεύθυνση. Ιδίως μάλιστα όταν πρόκειται για εξοπλισμούς από χώρες που πέραν του ότι δεν συμμετέχουν στην ΕΕ, δεν ενστερνίζονται τις ίδιες αξίες και αρχές όπως προανέφερα, απαντώντας στην προηγούμενη ερώτησή σας.
Εκτός από τον κίνδυνο “αυτοϋπονόμευσης” του αξιακού πλαισίου της, η Ευρωπαϊκή Ένωση διατρέχει τον κίνδυνο σε αυτήν την περίπτωση να βρεθεί αντιμέτωπη με πολιτική ή στρατηγική πίεση και ουσιαστικά εξάρτηση από αυτήν την τρίτη χώρα.
Η Ελλάδα καλείται συνεπώς να κινηθεί όπου δει, με στρατηγική σαφήνεια. Και να αναδείξει ως υπεύθυνος εταίρος τους βαθύτερους κινδύνους και τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής, όχι μόνον για την ίδια, αλλά και για το σύνολο του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Και σας πληροφορώ, ότι σε επίπεδο Υπουργών Άμυνας δεν μιλάμε εις ώτα μη ακουόντων, όσον αφορά τουλάχιστον αρκετούς από αυτούς. Η τελική πολιτική επιλογή βεβαίως ανήκει στις Κυβερνήσεις τους.
Όσον αφορά την “καλή ατμόσφαιρα”, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι το εν λόγω αφήγημα που ενδεχομένως χρησιμοποιεί η Τουρκία, δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστο. Ελπίζω ότι και οι εταίροι δεν το αντιλαμβάνονται ως τέτοιο, ειδικά όταν, μεταξύ άλλων, τελεί σε ισχύ η απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, υφίσταται το τουρκολιβυκό μνημόνιο, διατηρείται μια αρνητική στάση για την επίλυση του Κυπριακού και ευθέως αντίθετη με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και προβάλλεται μια ολοένα και διευρυνόμενη ατζέντα διεκδικήσεων, βασισμένη στο αναθεωρητικό δόγμα της “Γαλάζιας πατρίδας”. Τα δε περί ηρεμίας επί του πεδίου, μετά την αντίδραση στο ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, δεν μπορούν να τα ισχυρίζονται οι Τούρκοι.»