Έσβηναν αρχεία από τους κατασχεμένους -πλέον- servers της Interstar 2 ώρες ΜΕΤΑ την κατάσχεση τους!

Ως Έλληνας πολίτης, ως πατέρας, ως παππούς, ως άνθρωπος, καταγγέλλω δημόσια ένα από τα πιο σκοτεινά και ανήθικα επεισόδια της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Δεν μπορώ να σιωπήσω όταν μαθαίνω πως έσβηναν αρχεία από τους κατασχεμένους servers της Interstar, δύο ώρες μετά την κατάσχεσή τους. Το γράφω και τρέμω. Δεν είναι θεωρία. Είναι γεγονός που κυκλοφορεί με στοιχεία. Αν ισχύει, τότε μιλάμε για παραποίηση πειστηρίων και καταστροφή αποδείξεων σε υπόθεση όπου άνθρωποι σκοτώθηκαν, παιδιά διαμελίστηκαν και οικογένειες αφανίστηκαν.

Δεν ήταν “ατύχημα”. Ήταν έγκλημα. Και τώρα βλέπουμε ένα δεύτερο έγκλημα: τη συγκάλυψη.

Ποιος έδωσε την εντολή να σβηστούν αρχεία αφού κατασχέθηκαν οι υπολογιστές; Ποιος είχε πρόσβαση; Ποιος είχε το θράσος να πλησιάσει αποδεικτικό υλικό που έπρεπε να φυλάσσεται με αστυνομική φρουρά και ψηφιακά πρωτόκολλα; Δεν είναι δυνατόν να διαγράφεται υλικό χωρίς να υπάρξει Εισαγγελέας που να επέμβει ακαριαία.

Είναι ξεκάθαρο:
👉 Αν δεν γίνει έρευνα για το ποιος διέγραψε τα αρχεία και με εντολή ποιανού, τότε το ίδιο το σύστημα Δικαιοσύνης είναι συνένοχο.
Αν δεν παρέμβει ο Άρειος Πάγος, τότε έχουμε τελειώσει ως Κράτος Δικαίου. Αν δεν σηκωθούν οι Δικαστικοί Σύλλογοι, οι Σύλλογοι των Τεχνικών, των Δικηγόρων, των Επιστημόνων, τότε έχουμε παραιτηθεί όλοι από την ίδια τη συνείδησή μας.

Δεν είμαι ειδικός, αλλά γνωρίζω κάτι απλό: τα σβησμένα αρχεία μπορούν να ανακτηθούν. Εκτός κι αν έγινε επαγγελματική καταστροφή τους. Ποιος έκανε κάτι τέτοιο σε υλικό που είχε κατασχεθεί από τις αρχές; Αυτό από μόνο του είναι ποινικό αδίκημα και πρέπει να τιμωρηθεί.

Εδώ δεν μιλάμε για λάθη.
Δεν μιλάμε για τεχνικά σφάλματα.
Μιλάμε για συνειδητές πράξεις συγκάλυψης.

Και όσο δεν πέφτουν κεφάλια, όσο δεν υπάρχουν προφυλακίσεις, όσο σβήνουν αρχεία σαν να είναι σκουπίδια — τόσο χάνεται η αξιοπιστία, η δικαιοσύνη και η ίδια η Δημοκρατία.

Να μην τολμήσουν να μιλήσουν για “ατυχία”, για “διοικητικά κενά”, για “ανθρώπινο λάθος”. Τα ανθρώπινα λάθη δεν σβήνουν στοιχεία. Δεν εξαφανίζουν αρχεία. Δεν καλύπτουν τα αίτια με σιωπή.

Το χρέος όλων μας —ειδικά αν δεν έχουμε τίποτε άλλο πια να χάσουμε— είναι να φωνάξουμε την αλήθεια.

Για όσους χάθηκαν.
Για όσους θα μπορούσαν να ήταν τα δικά μας παιδιά.
Για όσους έρχονται μετά από εμάς και τους χρωστάμε κάτι καλύτερο από το βούρκο που τους παραδίδουμε.