Δημήτρης Καπράνος
Ὅποιος δέν ἔχει ξυπνήσει ἀχάραγα γιά νά πάει τό παιδί στήν πισίνα, ὅποιος δέν ἔχει ὁδηγήσει ἀγουροξυπνημένος, μέ τό ταπεράκι γιά τό κολατσιό τοῦ παιδιοῦ πού θά τό ἀπολαύσει μέσα στό αὐτοκίνητο, στόν δρόμο γιά τό σχολεῖο, ὅποιος δέν ἔχει φάει τά νύχια του ἀπό τήν ἀγωνία καθώς τό παιδί κυνηγᾶ τόν χρόνο στά δοκιμαστικά ἤ παίζει σέ ἕναν ἀγῶνα πόλο, δέν μπορεῖ νά καταλάβει τήν ἀξία τοῦ χθεσινοῦ παγκοσμίου τίτλου τῆς Ἐθνικῆς Γυναικῶν στήν ὑδατοσφαίριση, τό ἄθλημα πού ἔχει προσφέρει στήν χώρα μας τίς μεγαλύτερες διακρίσεις.
Ἡ θάλασσα, τό νερό, τό κολύμπι, εἶναι στό αἷμα μας, εἶναι στά μάτια τῶν μικρῶν παιδιῶν, πού καθημερινά τρέχουν καί κολυμποῦν γιά τόν ἑαυτό τους, γιά τήν ὑγεία τους, γιά τήν ὁμάδα τους καί, ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα, γιά τήν πατρίδα τους. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση γιά τόν φίλαθλο, ἀπό τήν στιγμή πού ἀκούγεται τό τελευταῖο σφύριγμα καί ἐπιτυγχάνεται ἡ κατάκτηση τῆς νίκης. Ἡ Ἐθνική μας τῶν Γυναικῶν, πού κέρδισε ἄλλη μία φορά τό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στήν Κίνα καί τό ἀσημένιο μετάλλιο στούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες τῆς Ἀθήνας, μᾶς ἔφερε γιά μία ἀκόμη φορά δάκρυα στά μάτια, ἔκανε τούς Ἕλληνες φιλάθλους, τούς πολλούς Ἕλληνες πού μένουν μονίμως στήν Σιγκαπούρη καί σέ γειτονικές ἀσιατικές χῶρες, ὅπου διατηροῦν γραφεῖα καί ἐγκαταστάσεις οἱ μεγάλες μας Ναυτιλιακές Ἐπιχειρήσεις, εἶναι ἀπό χθές περήφανοι καί ἀπό σήμερα, στά αὐτοκίνητά τους, θά κρεμάσουν τό ἀναμνηστικό σημαιάκι τοῦ Πρωταθλήματος.
Νά ποῦμε κι ἕνα «μπράβο» στήν ἡγεσία τοῦ ὑπουργείου Ἀθλητισμοῦ, ἡ ὁποία –μέ τόν ἀεικίνητο καί ἀποτελεσματικό Γιάννη Βρούτση ἐπί κεφαλῆς καί μέ Γενικό Γραμματέα ἕναν σπουδαῖο, πολυπρωταθλητή τῆς ὑδατοσφαιρίσεως, τόν Γιῶργο Μαυρωτᾶ, στέκεται δίπλα στίς Ὁμοσπονδίες καί μέ τόν νέο Ἀθλητικό Νόμο ξεκαθαρίζει τά πράγματα καί βάζει τό παιγνίδι σέ σταθερές βάσεις.
Ἡ μικρή Ἑλλάδα, μιά φλούδα γῆς στήν ἐσχατιά τῆς Εὐρώπης, εἶναι ἀπό χθές Πρωταθλήτρια Κόσμου, στήν κορυφή τῆς παγκοσμίου ὑδατοσφαιρίσεως, καί δείχνει ὅτι οἱ Ἕλληνες, ὡς ὁμάδα, μποροῦν νά κερδίζουν ὑπερδυνάμεις. Θριαμβεύτριες στήν ὑδατοσφαίριση οἱ γυναῖκες καί αὔριο, οἱ ἄνδρες, ἀγωνίζονται γιά ἕνα ἀκόμη μετάλλιο, ἀφοῦ ἔχασαν γιά ἕνα δευτερόλεπτο τήν διεκδίκηση τοῦ χρυσοῦ.
Ἄς τά δεῖ αὐτά ἡ κυβέρνηση καί ἄς σπεύσει. Δέν εἶναι λογικό, ὁ Πειραιᾶς, ἡ πόλη μέ τίς μεγαλύτερες ἑλληνικές ὁμάδες στήν ὑδατοσφαίριση, τόν Ἐθνικό καί τόν Ὀλυμπιακό, νά μήν ἔχει ἕνα μεγάλο ὀλυμπιακῶν ἀπαιτήσεων κολυμβητικό πάρκο. Ὄχι πάρκο συλλογικό, ἀλλά πάρκο ἐθνικό, ἕνα πάρκο ὅπου θά γυμνάζονται τά παιδιά μας, θά ἑτοιμάζονται οἱ αὐριανοί πρωταθλητές καί πρωταθλήτριες.
Δέν εἶναι πολλοί οἱ τομεῖς στούς ὁποίους μποροῦμε νά ἀριστεύσουμε. Ἡ ὑδατοσφαίριση εἶναι σάν τήν Ναυτιλία, μιά ὑπερδύναμη, πού μεγαλουργεῖ μέσα στό νερό, ὑπό συνθῆκες περίεργες, ἀπέναντι σέ ὑπερδυνάμεις, ἀπέναντι σέ χῶρες μέ τεράστιους πληθυσμούς.
Τά κορίτσια τῆς Ἐθνικῆς Ὁμάδος Ὑδατοσφαιρίσεως ἀξίζουν κάθε προσοχή καί ἐπιβράβευση. Θυσιάζουν ὅλα ὅσα οἱ συνομήλικές τους ἀπολαμβάνουν καί παλεύουν γιά τήν διάκριση. Κάθε τιμή γιά ἐσᾶς καί χίλια εὐχαριστῶ, κορίτσια μας!