Μανώλης Κοττάκης
Ώρα μεγάλων αποφάσεων γιά τό δημογραφικό – Τί υπόδειγμα χώρας θά αφήσουμε πίσω μας;
Διαβάζουμε σέ πρωτοσέλιδα του ημερήσιου Τύπου ότι μεγάλος αριθμός βουλευτων της Νέας Δημοκρατίας, προερχόμενος μάλιστα από τόν μητσοτακικό πυρηνα της Κοινοβουλευτικης Ομάδας, πιέζει τόν Πρωθυπουργό νά εξαγγείλει τήν καταβολή της 13ης συντάξεως στούς συνταξιούχους στήν Διεθνη Έκθεση Θεσσαλονίκης, μέ τό επιχείρημα ότι αλλιως θά πάρει τήν κάτω βόλτα η παράταξη. Έχουμε τεράστια συμπάθεια καί εκτίμηση σέ όλους όσοι μετά από μιά ολόκληρη ζωή, βασανισμένη πολλές φορές, κατάφεραν στήν οριζόμενη από τήν νομοθεσία ηλικία νά βγουν στήν σύνταξη καί νά απολαύσουν τό υπόλοιπο της ζωης τους αξιοπρεπως. Ειναι βασική υποχρέωση της Πολιτείας νά τούς τό εξασφαλίσει αυτό.
Καί η ΝΔ τούς τό εξασφάλισε μέ ταχύτητα, μέ τό egov.gr του Πιερρακάκη καί μέ τήν επιτάχυνση του Χατζηδάκη, νά τό αναγνωρίσουμε αυτό. Δέν περίμεναν χρόνια γιά τήν απονομή της συντάξεώς τους. Θυμαμαι τόν πατέρα μου, μετά από κάθε περικοπή πού έκανε η τρόικα στήν σύνταξη του ΙΚΑ ως οικοδόμου, πέντε φορές επί ΠΑΣΟΚ καί Νέας Δημοκρατίας, μεταξύ 2010 καί 2015, δύο φορές επί ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ 2015 καί 2019, νά μονολογει κάθε φορά πού απομακρυνόταν από τό ATM καί έβλεπε στό μικρό χαρτάκι τήν συρρίκνωσή της: «Πάλι εγώ φταίω;». Αυτό ηταν τό παράπονό του. Τό έλεγε πάντα μέ κατεβασμένο τό κεφάλι. «Πάλι εγώ;». Αυτό ειναι τό παράπονο χιλιάδων συνταξιούχων, νυν καί επικείμενων.
Γράφουμε «επικείμενων», γιατί η Κυβέρνηση αποκρύπτει επιμελως ότι ο μνημονιακός νόμος πού ψηφίστηκε επί ΠΑΣΟΚ, τό 2010, προβλέπει σέ τακτά χρονικά διαστήματα αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας μέ βάση τό (αυξανόμενο) προσδόκιμο όριο ζωης καί θά αναπροσαρμόσει πρός τά πάνω καί πάλι τά όρια συνταξιοδοτήσεως τό σωτήριο έτος 2027.
Μέ τούς συνταξιούχους λοιπόν. Μαζί. Ναί. Αλλά η χώρα γερνάει. Καί τό πρόβλημά της δέν ειναι μόνο τό εισόδημα των συνταξιούχων, πού εδω καί πολλά χρόνια αποτελουν, μετά τήν περιπέτεια των capital control, τήν σταθερή εκλογική πελατεία της Νέας Δημοκρατίας. Τό νέο μεγάλο πρόβλημα της χώρας ειναι καί τά παιδιά καί τά εγγόνια τους. Πως θά μεγαλώσουν κι αυτά μέ αξιοπρέπεια. Τό πρόβλημα της χώρας ειναι τό δημογραφικό. Πως θά επιλυθει. Καί δέν θά επιλυθει μόνο μέ αυξήσεις ούτε βεβαίως μέ διορισμούς στό Δημόσιο, από τούς οποίους ειναι γεματα ορισμένα φιλοκυβερνητικά πρωτοσέλιδα εδω καί έξι χρόνια. Δέν ειναι η λύση στό υπαρξιακό πρόβλημα επιβιώσεως της χώρας μόνο οι συντάξεις καί οι διορισμοί. Οι ειδικοί μας λένε ότι άν συνεχίσουμε μέ αυτούς τούς ρυθμούς των γεννήσεων, τό σωτήριο έτος 2048 θά γεννηθει ο τελευταιος Έλληνας.
Η χώρα θά συνεχίσει νά υπάρχει ως χωρος. Θά κατοικειται από Αλβανούς, πού ελέγχουν πλέον τομεις της οικονομίας, από μετανάστες, από Ευρωπαίους υπηκόους, πού έχουν στόν έλεγχό τους τήν ιδιοκτησία της γης στά νησιά του Αιγαίου, από κατοίκους του Ισραήλ, πού βρίσκουν απάνεμο λιμάνι μακριά από τό θέατρο του πολέμου καί αγοράζουν γη σέ περιοχές της Ελλάδας, στά Τζουμέρκα, τό Πήλιο καί τό Πάπιγκο, από Τούρκους, Βούλγαρους καί Σκοπιανούς, πού αγοράζουν τήν Μακεδονία καί τήν Θράκη. Από Έλληνες πάντως δέν θά κατοικειται. Τό βασικό ερώτημα γιά τίς ηγεσίες μας λοιπόν ειναι πως βλέπουν τήν πατρίδα γιά τά επόμενα χρόνια καί τί ειναι διατεθειμένες νά κάνουν γιά αυτήν. Τήν βλέπουν μέ τίς τετραετίες καί μέ τίς καρέκλες ή τήν βλέπουν μέ βάση τίς γενιές πού θά υπάρξουν καί τίς προσδοκίες τους ή δέν θά υπάρξουν.
Επειδή αρέσουν οι συμβολισμοί στόν Πρωθυπουργό, του λέμε ότι έρχεται η ώρα γιά νά κάνει ένα μεγάλο κοινωνικό συμβόλαιο η Πολιτεία μέ τούς συνταξιούχους. Γιά νά συμφωνήσουν ότι σέ αυτή τήν Διεθνη Έκθεση Θεσσαλονίκης η Πολιτεία δέν θά σκεφτει τίς ψήφους στίς επόμενες εκλογές (καθώς τό μισό εκλογικό σωμα αποτελειται από τούς συνταξιούχους), ενω, από τήν άλλη, οι συνταξιουχοι στήν επόμενη εκλογική αναμέτρηση δέν θά σκεφτουν μόνο τούς εαυτούς τους καί τήν αξιοπρέπειά τους, αλλά πρωτίστως τά παιδιά καί τά εγγόνια τους. Πού δέν μπορουν νά παντρευτουν. Πού δέν έχουν χρήματα γιά νά ζήσουν αξιοπρεπως. Πού δέν έχουν χρήματα γιά νά ζήσουν μία οικογένεια μέ παιδιά καί πρέπει νά κάνουν δύο δουλειές γιά νά τά καταφέρουν. Πού άνεργα μένουν ακόμη στό πατρικό σπίτι.
Ηρθε η ώρα γιά μιά εθνική συμφωνία γιά τό δημογραφικό, αλλά όχι μέ θεωρίες. Στήν πράξη. Τό πως θά γίνει αυτό, άς τό βρει η Πολιτεία. Μέ επιδόματα; Μέ επιδότηση της αγορας στέγης σέ συγκεκριμένες περιοχές της χώρας ώστε νά διευκολυνθει καί η αποκέντρωση καί νά καλυφθουν οι τρύπες του πληθυσμου σέ όλη τήν περιφέρεια; Μέ ευνοϊκές αλλαγές στήν φορολογική κλίμακα γιά κάθε παιδί, ώστε νά μή σκέφτεται κάθε νέος άν θά κάνει οικογένεια; Άς τό βρει αυτό η Πολιτεία. Εμεις δέν ξέρουμε τούς αριθμούς γιά νά υπολογίσουμε τήν δημοσιονομική επίπτωση κάθε μέτρου. Αλλά ειναι η ώρα γιά μιά εθνική καί κοινωνική συμφωνία όλων των κομμάτων καί του μισου πληθυσμου, πού ειναι πάνω από τά 60, ώστε στίς εξαγγελίες της ΔΕΘ νά δοθει προτεραιότητα αυτή τή φορά στούς Έλληνες των 20, των 30 καί των 40 ετων. Ειναι η ώρα γιά μιά εθνική συμφωνία πού δέν θά έχει ως ορίζοντα τίς επόμενες εθνικές εκλογές καί τίς πόσες ψήφους χρειάζεται η Νέα Δημοκρατία γιά νά αγγίξει τίς παλιές κορυφές, αλλά θά έχει ως ορίζοντα τό βαθύ μέλλον της χώρας.
Όποιος αποτολμήσει νά τήν κάνει, μπορει νά μήν κόψει πολιτικά εισιτήρια τώρα καί νά μήν του αναγνωριστει απαραιτήτως εκλογικά από τούς πολιτες μέσα στήν ατμόσφαιρα πού διαμορφώνεται. Θά έχει αφήσει όμως ένα αποτύπωμά του γιά τόν τρόπο πού αντιλαμβάνεται τήν πατρίδα. Έχει αυτή τήν ευκαιρία ο κύριος Πρωθυπουργός νά εξιλεωθει γιά τίς αμαρτίες του. Σέ τελική ανάλυση, όλοι μας κρινόμαστε από τό παράδειγμα πού θά αφήσουμε πίσω μας.