Μανωλης Κοττακης για τη Νεα Δημοκρατια: Ανοιχτή φιλελεύθερη παράταξη ή κλειστό κύκλωμα αξιωματούχων;

Μανώλης Κοττάκης

Ο ιδεαλισμός των ρομαντικων ιδεολόγων ητταται από τόν ωφελιμισμό του κόμματος των αξιωματούχων

Διάβασα σέ ρεπορτάζ κυριακάτικης εφημερίδας εξομολόγηση κυβερνητικου αξιωματούχου, σύμφωνα μέ τήν οποία ο κομματικός τίτλος «συντονιστής κοινοτικων πόρων καί αγροτικης ανάπτυξης», πού ειχε απονεμηθει στήν πολιτευτή Κοζάνης κυρία Σεμερτζίδου, γνωστή γιά τήν εμπλοκή της στό σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δέν αντιστοιχουσε σέ τίποτα. Δέν σήμαινε τίποτα. Ηταν τιμης ένεκεν.

Μέ άλλα λόγια, ο κυβερνητικός αξιωματουχος παραδέχτηκε εμπιστευτικά σέ δημοσιογράφο, υπό τόν όρο της ανωνυμίας, ότι οι κομματικές ιδιότητες πού απονέμονται ειναι γράμμα κενό περιεχομένου καί αξιοποιουνται από τά κομματικά στελέχη γιά τήν αύξηση του εκτοπίσματος καί της επιρροης τους στίς τοπικές κοινωνίες. Γιά τό θεαθηναι λοιπόν.

Νά μέ συγχωρειτε πολύ, αλλά μεγαλύτερη ομολογία υποβαθμίσεως καί υποτιμήσεως αξιωμάτων δέ θυμαμαι νά έχουμε ξανακούσει. Σάν πολύ φθηνός δέν έγινε ο κομματικός τίτλος του στελέχους της Νέας Δημοκρατίας; Σάν πολύ αναλώσιμος δέν έγινε; Τό σημαντικώτερο όμως εξ αυτων ειναι η σημασία πού έχει στήν κυβερνητική εξαετία 2019-2025 τό κόμμα. Η Νέα Δημοκρατία, μεταπολιτευτικά τουλάχιστον, δέν ηταν ποτέ πολιτικό κόμμα. Ηταν μεγάλη παράταξη. Καί ως τέτοια συμπεριφέρθηκε, ακόμα καί σέ σημειο νά κατηγορηθει από τούς πολιτικούς της φίλους καί αντιπάλους ότι δέν διόρισε μόνο δεξιούς μέσα στό κράτος αλλά καί ψηφοφόρους άλλων κομμάτων. Αυτό ειναι παράταξη όμως. Κόμμα ηταν τό ΠΑΣΟΚ. Μέ τίς κλαδικές οργανώσεις, μέ τά ραβασάκια διορισμων, μέ τούς λεγόμενους πρασινοφρουρούς. Κόμμα ηταν ο ΣΥΡΙΖΑ στήν διακυβέρνησή του καί μάλιστα αρτηριοσκληρωτικό.

Κόμμα ερμητικά κλειστό. Κόμμα ηταν καί ειναι καί τό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Τό οποιο διαθέτει εκατοντάδες επαγγελματικά στελέχη σέ ολόκληρη τήν επικράτεια χωρίς νά τό κρύβει, μαζί βεβαίως μέ τούς εθελοντές του καί τήν νεολαία. Αλλά η Νέα Δημοκρατία δέν ηταν ποτέ αρτηριοσκληρωτικός κομματικός μηχανισμός. Μέ εξαίρεση τήν περίοδο 1986-1990, όπου αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων νά συγκροτήσει κομματικό μηχανισμό γιά νά αντιμετωπίσει τό κόμμα καί τό κράτος του ΠΑΣΟΚ καί νά τό νικήσει τελικά στίς κάλπες, ποτέ άλλοτε στό παρελθόν δέν ειχε επιχειρήσει νά μετατρέψει κάθε νέα ιδέα γιά τήν πατρίδα σέ κλειστό κύκλωμα.

Αλλά εδω, μέ τήν παραδοχή του αξιωματούχου, ομολογειται ότι τό κόμμα μετατρέπεται σέ κλειστό κύκλωμα. Καί όποιος εκτεθει γιά χάρη του, όπως η πολιτευτής πού έλαβε τρεισήμισι χιλιάδες σταυρούς, μετά, σέ αναγνώριση της κομματικης του προσφορας, είτε θά μπορουσε νά διοριστει σέ κάποια κρατική θέση είτε νά του απονεμηθει κομματικός τίτλος, ακόμη κι άν αυτός ηταν κενός περιεχομένου. Οι πολιτες πού δέν τό γνωρίζουν «υποκλίνονται». Ειδικως από τήν ώρα πού τό κόμμα έχει αποκτήσει τέτοια ισχύ στήν συνείδηση της κοινωνίας. Ότι λύνει καί δένει!

Στήν μεταπολιτευτική μας Δημοκρατία ιδιαίτερα, μετά τό 1974, τά κόμματα ειχαν άλλο ρόλο, άλλη αίγλη κι άλλη αποδοχή. Καί βεβαίως άλλο κυρος. Ηταν πυλωνες της Δημοκρατίας. Τό νά εγγράφεται κανείς μέλος σέ κόμμα ή νά έχει κομματική δραστηριότητα σήμαινε πολιτική κατάθεση καί πολιτικούς αγωνες χωρίς ανταλλάγματα απαραιτήτως. Επικρατουσε σέ εκεινα τά χρόνια ένας ρομαντικός ιδεαλισμός γιά τά πολιτικά κόμματα ως θεσμούς. Αυτό, μέ ευθύνη των σοσιαλιστων, οι οποιοι αντιμετώπισαν στήν αρχή εχθρικά τό αστικό κράτος μέχρι νά απορροφηθουν από αυτό στίς μετέπειτα διακυβερνήσεις τους, έχει αλλάξει. Ο ιδεαλισμός αντικαταστάθηκε από τόν ωφελιμισμό. Τό νά θέλει κανείς νά γίνει καλύτερη η χώρα ειναι πλέον αφέλεια άν δέν συνοδεύεται από κάποιο πολιτικό αντάλλαγμα. Από κάποιο οφίτσιο. Από κάποιον τίτλο.

Καί στίς μέρες μας έφτασε νά ανταλλάσσεται (ομιλουμε γενικά καί όχι ειδικά γιά τήν συγκεκριμένη περίπτωση) μέ υλικά οφέλη, όπως οι παράνομες επιδοτήσεις, οι επιδοτήσεις από τό ΕΣΠΑ, η προνομιακή πρόσβαση σέ πόρους του κοινωνικου κράτους καί άλλα.

Η παραδοχή λοιπόν αυτή του κυβερνητικου στελέχους γιά τό κόμμα καί τά κομματικά αξιώματα, μέ ή χωρίς αντίκρισμα, συνιστα επικίνδυνη οπισθοδρόμηση. Η Νέα Δημοκρατία δέν υπηρξε ποτέ καί δέν πρέπει νά γίνει ποτέ κόμμα μισθοφόρων. Πρέπει νά παραμείνει κόμμα ιδεολόγων. Κάποιοι πού ταύτισαν τίς ζωές τους μέ τήν παράταξη αυτή απογοητεύονται βαθιά όταν τά ακουνε αυτά, έστω κι άν όσοι τά εκστομίζουν τά λένε ανωνύμως καί όχι επωνύμως. Είτε επωνύμως είτε ανωνύμως, ίδια ειναι η ζημιά. Πικραίνεται πολύς κόσμος.