Μυθος η ρωσσική «ανάμειξις» στίς αμερικανικές προεδρικές εκλογές – Πως η Χίλλαρυ Κλίντον οργάνωσε επιχείρηση αντιπερισπασμου γιά νά «φύγει» τό ενδιαφέρον της κοινης γνώμης από τά σκάνδαλά της – Τί αποκαλύπτει τό «National Interest»
του Μανώλη Κοττάκη
ΤΟ ΠΡΩΤΟ πραγμα πού μάθαμε μετά τίς αμερικανικές προεδρικές εκλογές ηταν ότι τό διεθνές κίνημα των ΛΟΑΤΚΙ ηταν χρηματοδοτούμενο από τό αμερικανικό υπουργειο των Εξωτερικων καί όχι μιά αυθόρμητη πρωτοβουλία υπέρ των ατομικων ελευθεριων. Μόλις ανεκόπη η ροή της χρηματοδοτήσεως πρός τά μέσα ενημερώσεως όλου του πλανήτη από τήν USAID (μεταξύ αυτων πιθανόν καί ελληνικων) σταμάτησε αίφνης καί η πλύσις εγκεφάλου. Ακαριαια. Ούτε ταινίες πού νά προβάλλονται οι ιδιαιτερότητες είδαμε φέτος, ούτε τόν Διόνυσο στήν Επίδαυρο νά κρατάει τήν γνωστή πολύχρωμη σημαία, ούτε πίνακες του Βρυζάκη αλλοιωμένους, ώστε στήν θέση της ευγνωμονούσας Ελλάδος μέ τήν ελληνική σημαία νά ειναι οι ευγνωμονουσες μειονότητες μέ τήν πολύχρωμη σημαία, ούτε Eurovision μέ πολύχρωμες σημαιες καί non binary, τίποτε. Ξαφνικά μαυρο. Μέχρι καί ο Πρωθυπουργός μας ανακάλυψε ότι τά φυλα ειναι δύο καί όχι εκατόν είκοσι δύο. Ενδιαφέρον…
Τό ωραιότερο: ο τέως υπουργός Εξωτερικων της Αμερικης κ. Μπλίνκεν ομολόγησε ότι έκανε ευθεια παρέμβαση στίς κυβερνήσεις της Ελλάδος, της Μαδαγασκάρης καί του Αγίου Μαρίνου γιά τήν αλλαγή της νομοθεσίας του οικογενειακου δικαίου καί τήν νομοθέτηση του γνωστου γάμου. Ο στόχος νά αντικατασταθουν συμπαγη έθνη από ανίσχυρες ατομικότητες απέτυχε.
Τό δεύτερο πραγμα πού θά μάθουμε τώρα ειναι πως καλλιεργήθηκε καί καλλιεργειται όλα αυτά τά χρόνια η προπαγάνδα γιά τήν ρωσσοφοβία. Ηταν τό δεύτερο θεμελιωδες συστατικό της ιδεολογικης πλατφόρμας των Δημοκρατικων πού εφήρμοσε δουλικά, μέ πρώτη τήν κυβέρνησή μας, τό πολιτικό σύστημα καί τά προσκείμενα στούς Δημοκρατικούς ΜΜΕ στήν πατρίδα μας. Οι έρευνες πού διεξάγει η κυβέρνησις Τράμπ, αυτή τήν στιγμή στούς κόλπους της CIA, αποκαλύπτουν εντυπωσιακά στοιχεια. Όπως ότι η Χίλλαρυ Κλίντον πίεσε πάρα πολύ τήν ηγεσία αυτης της μυστικης υπηρεσίας ώστε νά κατασκευάσει τήν είδηση ότι ο Πρόεδρος Τράμπ εξελέγη τό 2016 μετά από ισχυρή ανάμειξη του ρωσσικου παράγοντος στίς αμερικανικές εκλογές. Ίσως έτσι εξηγειται γιατί αίφνης η Κλίντον υποστηρίζει τήν υποψηφιότητα Τράμπ γιά τό Νόμπελ Ειρήνης.
Τώρα πού ανοίγουν στόματα καί όλα γίνονται γνωστά, κάποιοι οφείλουν καί εδω στήν Ελλάδα νά κάνουν τήν αυτοκριτική τους… Αντί άρθρου λοιπόν σήμερα θά μοιραστουμε μαζί σας ένα ενδιαφέρον κείμενο πού αναδημοσίευσε τό KReport από τήν επιθεώρηση «National Interest» μέ τόν τίτλο «Ένα Σημειο Καμπης γιά τίς Υπηρεσίες Πληροφοριων». (Τό πρωτότυπο: A Turning Point for the Intelligence Community. National Interest.)
Αφιερωμένο. Έχει ως εξης:
«Η κυβέρνηση Τράμπ επιδιώκει νά λογοδοτήσει η κοινότητα πληροφοριων γιά τόν ρόλο της σέ μιά συντονισμένη πολιτική προσπάθεια παραπλάνησης του Κογκρέσου καί της αμερικανικης κοινης γνώμης σχετικά μέ τίς σχέσεις του τότε προέδρου μέ τή Ρωσία. Ακόμα κι άν μεγάλο μέρος των αποδείξεων παραμείνει διαβαθμισμένο, άν οι διώξεις δέν προχωρήσουν πέρα από κατηγορητήρια ενόρκων επιτροπων καί άν τό κοινό κουραστει από τήν υπόθεση, οι συνέπειες θά ειναι βαριές. Πρόκειται γιά μιά εξέλιξη πού συμβαίνει μία φορά σέ μιά γενιά –όπως μέ τήν Επιτροπή γιά τήν 11η Σεπτεμβρίου– όπου κορυφαιοι αξιωματουχοι πληροφοριων (πρώην αλλά ίσως καί εν ενεργεία) θά κληθουν νά λογοδοτήσουν δημόσια. Τό μήνυμα ειναι σαφές: Ακόμη καί μέσα στήν κοινότητα πληροφοριων, η ηγεσία σημαίνει προσωπική ευθύνη. Δέν μπορει πλέον κανείς νά κρύβεται πίσω από θεσμικές μεταρρυθμίσεις γιά νά αποφύγει τήν κριτική.
Συντονισμός καί Συμπαιγνία
Παρά τά πολλά έγγραφα πού πιθανότατα δέν θά αποχαρακτηριστουν ποτέ, λόγω της ανάγκης προστασίας πηγων καί μεθόδων, ένα ξεκάθαρο μοτίβο προκύπτει από τά ντοκουμέντα πού έδωσε στή δημοσιότητα τό καλοκαίρι η διευθύντρια Εθνικων Πληροφοριων, Tulsi Gabbard. Καί, μέχρι στιγμης, δέν υπάρχει ένδειξη ότι τά έγγραφα ειναι ψευδη ή παραποιημένα.
Φαίνεται ότι η εκστρατεία της Χίλλαρυ Κλίντον, σέ συνεργασία μέ τό Ίδρυμα Σόρος, επιχείρησε νά αποσπάσει τήν προσοχή από τά δικά της σκάνδαλα, δημιουργωντας ένα ψευδές αφήγημα περί “ρωσικης εμπλοκης”, μέ τήν προσδοκία ότι φιλικά προσκείμενοι αξιωματουχοι θά τό μετέτρεπαν σέ “πληροφοριακό δεδομένο”. Έτσι, ο τότε διευθυντής Εθνικων Πληροφοριων Τζαίημς Κλάπερ, μέ τή συνδρομή του επί κεφαλης της CIA, Τζόν Μπρέναν, καί του διευθυντη του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, έσπευσε νά παράξει μιά εκτίμηση βασισμένη σέ αμφίβολες πληροφορίες, παρά τίς αντιρρήσεις αρκετων συναδέλφων τους. Αυτή ειναι η απλή καί ξεκάθαρη ανάγνωση των στοιχείων πού έχουν δημοσιοποιηθει.
Από όλα αυτά καταρρέουν δύο βασικοί μυθοι πού οι υπηρεσίες πληροφοριων προβάλλουν: Ότι ειναι “αντικειμενική” καί “απολιτική”. Πρόκειται γιά αυταπάτες πάνω στίς οποιες στηρίζεται η ανάλυση πληροφοριων. Ναί, τά δεδομένα μπορει νά ειναι πραγματικά, αλλά κάθε πέρασμα σέ ερμηνεία εμπεριέχει αναπόφευκτα υποκειμενικότητα. Καί αυτό δέν ειναι απαραίτητα κακό –αρκει νά τό παραδεχόμαστε.
Επί πλέον, γιά νά φτάσει κανείς σέ ανώτατα αξιώματα, η πολιτική “ελκυστικότητα” ειναι σχεδόν απαραίτητη. Δέν διαφέρει πολύ από τίς επιλογές σέ θέσεις όπως ο υπουργός Άμυνας ή ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, όπου μετράει τόσο η εμπειρία όσο καί οι πολιτικές σχέσεις.
Η κουλτούρα μυστικότητας πού χαρακτηρίζει τίς υπηρεσίες πληροφοριων μπορει εύκολα νά γεννήσει αλαζονεία καί ατιμωρησία στά υψηλά κλιμάκια. Δέν ισχύει αυτό παντου στόν κόσμο: Υπάρχουν υπηρεσίες πού ξέρουν ότι η εξουσία τους εξαρταται από τήν εμπιστοσύνη τόσο της ηγεσίας όσο καί της κοινωνίας.
Η αμερικανική κοινότητα πληροφοριων, όμως, έχει προωθήσει τήν ιδέα ότι οι αποτυχίες οφείλονται κυρίως σέ τεχνικά ζητήματα –στήν αδυναμία διάκρισης “σήματος” από “θόρυβο”, ή σέ γνωστικές προκαταλήψεις. Αυτό υπονοει ότι μέ περισσότερη “επιστημονική αυστηρότητα” η δουλειά τους θά ειναι αλάθητη. Όμως τό φιάσκο του “Russiagate” δείχνει πώς ζουμε σέ μιά εποχή όπου η αφήγηση μετράει όσο καί τά δεδομένα. Η πραγματικότητα ειναι ότι οι υπηρεσίες πληροφοριων, όπως καί τά ΜΜΕ ή τά think tanks, ασχολουνται εξ ίσου μέ τήν “προώθηση αφηγημάτων” όσο καί μέ τήν ενημέρωση. Καί η Αμερικανική κοινή γνώμη βλέπει καθαρά ότι η ηγεσία της κοινότητας πληροφοριων μπορει –όταν τό επιθυμει– νά δημοσιοποιει τεράστιο όγκο υλικου, χωρίς νά κρύβεται πίσω από τήν “ταμπέλα” της απόρρητης πληροφορίας. Στό εξης, οι πολιτες θά απαιτουν τό ίδιο καί από τίς επόμενες κυβερνήσεις».