Τον Δημήτρη Κωνσταντάρα, τον γιο του Λάμπρου του ηθοποιού, τον είχα καθηγητή στη σχολή δημ/φίας πριν από 33 χρόνια.
Τώρα που τα θυμάμαι, του είχα κάνει τον βίο αβίωτο του ανθρώπου, ενόσω εκείνος προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά του με πολλά παιδιά, κάτω των 20 ετών τα περισσότερα, που μάλλον κατά τύχη είχαν μπει στη συγκεκριμένη σχολή.
Ελάχιστοι δηλαδή από τους συμφοιτητές μου από εκείνα τα χρόνια έγιναν στην πορεία επαγγελματίες δημ/φοι. Με θυμάμαι με τα μακριά μαλλιά μου και το αμπέχωνο να κάθομαι πρώτο θρανίο, πρώτη ώρα, και να κάνω ότι με παίρνει ο ύπνος. Ροχάλιζα προκλητικά – τέτοιο μαλακιστήρι ήμουν.
«Πέρασε έξω» μου φώναζε ο Κωνσταντάρας! Ήταν τρομερό διότι εκείνη την περίοδο σπούδαζα ταυτόχρονα κινηματογράφο στη Χατζίκου. Πρωί δημ/φία, απόγευμα κιν/φο. Το πρωί συζητούσαμε γιατί δεν πήγε ο Ρουβάς φαντάρος λόγου χάρη και το απόγευμα βλέπαμε Μαρσέλ Καρνέ και Χέρτζογκ με τον Θέο και τον Πατρικαλάκι.
Και μια μέρα που ο Κωνσταντάρας μας μιλούσε όλο περηφάνια για την ταινία «Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ», την τελευταία ταινία του πατέρα του, σε δικό του σενάριο, πετάχτηκα εγώ και του είπα: «Εντάξει, μην κάνετε έτσι, δεν γράψατε και τον ”Πολίτη Κέιν”» (μα που το έβρισκα τέτοιο θράσος;) Θα ήθελα να τον είχα συναντήσει ξανά από τότε για να του έλεγα πως και σ’ αυτόν εν μέρει οφείλω ό,τι είμαι σήμερα.
Πάντως, είναι σίγουρο πως ο ίδιος με παρακολουθούσε και θυμόταν πως ήμουν μαθητής του. Αυτό δηλαδή μου είχε εκμυστηρευθεί ο γιος του και εγγονός του Λάμπρου, ο δημ/φος Λάμπρος Κωνσταντάρας, που πήρε τ’ όνομα του σπουδαίου παππού του, όταν είχαμε συναντηθεί σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ.
Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας ήταν 79 ετών και αντιμετώπιζε, διαβάζω, προβλήματα υγείας. Τον αποχαιρετώ με συγκίνηση. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του.