Βασίλης Βιλιάρδος
Οι λέξεις είναι σημαντικές για τον ορισμό μίας κατάστασης, πόσο μάλλον για τον καθορισμό ενός προβλήματος – εν προκειμένω της αποκαλούμενης «παράνομης μετανάστευσης».
Διαθέσιμες εδώ, στη σημερινή εποχή, είναι μόνο οι λέξεις «μετανάστευση» και «αποδημία» – αντίθετα με το παρελθόν, όπου είχαμε τις λέξεις «αποικισμός» και «εποικισμός».
Ειδικότερα, (α) «εποικισμός» είναι η εγκατάσταση ανθρώπων σε μία περιοχή, συχνά ενθαρρυμένη ή/και οργανωμένη από ένα κράτος, με την προϋπόθεση όμως ότι οι ίδιοι οι έποικοι επιλέγουν να ζήσουν με το τοπικό σύστημα και δεν μεταφέρουν αυτό της πατρίδας τους, ενώ (β) «αποικισμός» είναι η ομαδική εγκατάσταση που συνήθως αφορά τη δημιουργία αποικίας, με πολιτική και πολιτιστική εξάρτηση από τη μητρόπολη.
Όσον αφορά τώρα τις δύο πρώτες βασικές έννοιες για την εποχή μας, υπάρχει (α) η «μετανάστευση», όταν οι μεταναστεύοντες που γίνονται νόμιμα δεκτοί σύμφωνα με πολιτικές αποφάσεις, αποδέχονται σε μεγάλο βαθμό τα έθιμα της χώρας, στην οποία μεταναστεύουν – ενώ φυσικά σέβονται και τηρούν τους νόμους της.
Υπάρχει επίσης (β) η «αποδημία», όταν οι αποδημούντες που κανένας στην ουσία δεν μπορεί να τους σταματήσει στα σύνορα, από τα οποία περνούν συνήθως παράνομα (=χωρίς πολιτική συμφωνία υποδοχής τους), έχουν σκοπό να μεταμορφώσουν ριζικά τον πολιτισμό της χώρας, στην οποία μεταναστεύουν – να την αφομοιώσουν δηλαδή και όχι να αφομοιωθούν όπως, αντίθετα, οι μετανάστες.
«Αποδημία», για παράδειγμα, είχαμε στην περίπτωση των Ευρωπαίων που μετακινήθηκαν στις ΗΠΑ, χωρίς οργανωμένο σχέδιο αποικισμού ή εποικισμού, εκδιώκοντας τους Ινδιάνους – οπότε μεταμορφώνοντας ριζικά τη χώρα και τελικά κυριαρχώντας, με τις τρομακτικές δυσκολίες που βίωσαν τόσο στο ταξίδι, όσο και στην εγκατάσταση τους.
Στη σημερινή εποχή τώρα, επικρατεί ένα κλίμα μεγάλης κινητικότητας των ανθρώπων – όπου είναι πολύ δύσκολο να πούμε εάν μερικά φαινόμενα είναι μεταναστευτικά ή αποδημητικά. Υπάρχει δε μία μεγάλη ροή από το νότο προς το βορά, όπως Αφρικανών ή Ασιατών (συνήθως μουσουλμάνων, μεταξύ των οποίων αρκετών φανατικών) προς την Ευρώπη – αντίστοιχα, διαφόρων λαών στις υπόλοιπες δυτικές χώρες.
Φαίνεται πάντως ότι, αυτά τα φαινόμενα που αγωνίζεται η Ευρώπη να αντιμετωπίσει ως περιπτώσεις μετανάστευσης είναι, αντίθετα, καθαρές περιπτώσεις αποδημίας – όπου ο φτωχοποιημένος ή/και εξαντλημένος από τους συνεχείς πολέμους «τρίτος κόσμος» εισβάλει ανεξέλεγκτα στην Ευρώπη, είτε συμφωνεί, είτε όχι, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ή/και τα εμπόδια που τοποθετούνται για να αναχαιτίσουν την «εισβολή».
Προβλέπεται λοιπόν ότι, η αντιπαράθεση ή/και σύγκρουση πολιτισμών που ευρίσκεται σε εξέλιξη, θα έχει αιματηρά αποτελέσματα – κάτι που ήδη διαφαίνεται σε χώρες όπως η Σουηδία, το Βέλγιο, η Γαλλία κλπ.
Ο ρατσισμός δε που επικαλούνται ορισμένοι, δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει εκείνους που αντιστέκονται στην αποδημία, στη μεγάλη τους πλειοψηφία – αφού οι Ευρωπαίοι προφανώς δεν θέλουν να αφομοιωθούν από άλλους πολιτισμούς, ούτε βέβαια να έχουν την κατάληξη των αυτοχθόνων Ινδιάνων της Αμερικής.
διαφωτιστικό