Βασίλης Βιλιάρδος
Η κυβερνητική προπαγάνδα δημαγωγεί, λέγοντας πως όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις αύξαναν τους φορολογικούς συντελεστές, ενώ η σημερινή τους μειώνει – ότι έχει δηλαδή μειώσει 72 φόρους, συν τους πρόσφατους στη ΔΕΘ. Ποια είναι η αλήθεια;
(1) Αυτό που έχει σημασία για το κράτος δεν είναι οι φορολογικοί συντελεστές, αλλά τα φορολογικά έσοδα.
(2) Η Ελλάδα πριν το 2021 είχε αποπληθωρισμό – δηλαδή, οι τιμές αγαθών και υπηρεσιών μειώνονταν, οπότε σχετικά ανάλογα και το ονομαστικό ΑΕΠ (ενώ αυξανόταν το χρέος/ΑΕΠ, αφού μειωνόταν ο παρανομαστής). Με απλά λόγια δεν είχε ακρίβεια, αλλά φθήνια.
Επομένως, εάν το δημόσιο ήθελε να αυξήσει τα φορολογικά του έσοδα για να έχει τα πρωτογενή πλεονάσματα που απαιτούσαν οι δανειστές, ήταν υποχρεωμένο να αυξάνει τους φορολογικούς συντελεστές – αφού εάν τους άφηνε σταθερούς, πόσο μάλλον εάν τους μείωνε, τα φορολογικά του έσοδα θα μειώνονταν λόγω του αποπληθωρισμού.
(3) Μετά το 2021, η Ελλάδα είχε και έχει πληθωρισμό – ο οποίος το Σεπτέμβριο του 2022 κορυφώθηκε στο 12% και τον Αύγουστο του 2025 διαμορφώθηκε στο 3,1% (σωρευτικά έχει υπερβεί το 20% και στα τρόφιμα το 35%). Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν χρειάζεται να αυξάνει τους συντελεστές για να έχει περισσότερα έσοδα αλλά, αντίθετα, μπορεί να τους μειώνει. Γιατί; Επειδή, παρ’ όλες τις μειώσεις, αυξάνονται τα δημόσια έσοδα – όπως άλλωστε φαίνεται από τα θηριώδη πρωτογενή υπερπλεονάσματα.
Για παράδειγμα, το πληθωριστικό μας ΑΕΠ το 2024 ήταν 36,1 δις € – αφού το πραγματικό, αυτό δηλαδή από το οποίο μετρείται ο ρυθμός ανάπτυξης, ήταν 201,5 δις € και το πληθωριστικό 237,6 δις €. Με δεδομένο δε το ότι, τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου είναι περί το 29% του ΑΕΠ, μόνο από τον πληθωρισμό και μόνο το 2024 το δημόσιο εισέπραξε περί τα 10,5 δις € επιπλέον φόρους, παρά τις μειώσεις των συντελεστών.
(4) Φυσικά βέβαια το κόστος των επί πλέον φορολογικών εσόδων του δημοσίου το πληρώνουν οι Πολίτες, οι οποίοι αφενός μεν βλέπουν τους μισθούς τους να εξανεμίζονται από την ακρίβεια, αφετέρου από την υπερφορολόγηση τους – ειδικά από τους υπέρογκους έμμεσους φόρους, όπως ο ΦΠΑ, που αυξάνουν και τις τιμές. Υποφέρει βέβαια και η οικονομία, αφού αφαιρούνται στην ουσία αυτά τα χρήματα από την αγορά – με συνέπειες για την κατανάλωση, για τις επενδύσεις, για το ρυθμό ανάπτυξης που ήδη σταδιακά επιβραδύνεται κοκ.
Όταν δε το κράτος δεν μειώνει τους συντελεστές, όπως τον ΦΠΑ ή τον ΕΦΚ, το κάνει επειδή (α) εισπράττει περισσότερα από τους έμμεσους φόρους και (β) το συμφέρει η ακρίβεια, λόγω του ότι έχει γενικότερα αυξημένα έσοδα, το ονομαστικό ΑΕΠ (=με τον πληθωρισμό) αυξάνεται, οπότε μειώνεται η σχέση χρέος/ΑΕΠ κλπ.
(5) Στο παράδειγμα της Γαλλίας που ανέφερε ανόητα ο ΠΘ, το ΑΕΠ της ήταν το 2024 στα 2,77 τρις € και ο πληθωρισμός της τον Αύγουστο μόλις 0,8% – οπότε 2,3% χαμηλότερος από αυτόν στην Ελλάδα. Εάν λοιπόν ήταν ο ίδιος με την Ελλάδα, το ονομαστικό της ΑΕΠ θα ήταν 63,7 δις € υψηλότερο, το χρέος/ΑΕΠ της χαμηλότερο, ενώ τα δημόσια έσοδα της 18,5 δις € περισσότερα με υποθετικά τον ίδιο συντελεστή εσόδων (29%) – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν θα χρειαζόταν τόσο μεγάλη αύξηση των φορολογικών συντελεστών και δεν θα βίωνε τη σημερινή πολιτική/οικονομική/κοινωνική κρίση.
Ο μέσος πάντως μεικτός μισθός στη Γαλλία ήταν το 2024 στα 3.466 €, ίδιος περίπου στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, ενώ στην Ελλάδα μόλις στα 1.342 € – ενώ ο πραγματικός προφανώς ακόμη πιο χαμηλός στην Ελλάδα, αφού ο πληθωρισμός είναι στο 3,1% και στη Γαλλία στο 0,8%.
Σε κάθε περίπτωση, ο πληθωρισμός δεν συνιστά οικονομική επιτυχία καμίας κυβέρνησης – ενώ ασφαλώς η μη μείωση των φορολογικών συντελεστών, η μη αναλογική διαμόρφωση των φορολογικών κλιμακίων κλπ., αποτελεί μία στυγνή ληστεία των Πολιτών.