Σε μια περίοδο όπου οι δημοσιονομικές ισορροπίες της Ευρωζώνης δοκιμάζονται, δύο χώρες ξεχωρίζουν, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία. Η Γαλλία, δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αγορές και τις Βρυξέλλες, βλέποντας το δημόσιο χρέος της να ξεπερνά το 114 % του ΑΕΠ και την πιστοληπτική της αξιολόγηση να δέχεται πλήγματα. Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα, παρά τη σταδιακή αποκλιμάκωση του χρέους της, παραμένει μακράν η πιο υπερχρεωμένη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αναλογία χρέους/ΑΕΠ στο 152,5 % το πρώτο τρίμηνο του 2025.
Το κοινό στοιχείο; Και οι δύο χώρες καλούνται να διαχειριστούν ταυτόχρονα δημοσιονομική ασφυξία και ένα κύμα ακρίβειας που επιμένει.
Η κατανομή του δημόσιου χρέους στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Τα τελευταία επίσημα στοιχεία της Eurostat (Q1 2025) αποτυπώνουν ξεκάθαρα την κατανομή του δημόσιου χρέους στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως ποσοστό του ΑΕΠ:
Η Ελλάδα παρουσιάζει μεν αποκλιμάκωση σε σχέση με το 2020 (όταν είχε ξεπεράσει το 209 %), ωστόσο παραμένει σε απόσταση ασφαλείας από όλες τις υπόλοιπες χώρες. Η Γαλλία, με σταθερά αυξανόμενο χρέος, έχει ξεπεράσει ακόμα και την Ισπανία, προκαλώντας έντονη ανησυχία στις αγορές και στις ευρωπαϊκές αρχές, ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής της ικανότητας. Την ίδια στιγμή, η χώρα μας εξακολουθεί να πλήττεται από επίμονα υψηλό πληθωρισμό, πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ο μέσος ετήσιος πληθωρισμός για την Ελλάδα το 2025 εκτιμάται στο 3,1 %, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος προβλέπει εξομάλυνση προς το 2,5 % μέχρι το τέλος του έτους. Η Γαλλία διατηρεί χαμηλότερες τιμές, κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Η «έκρηξη» του γαλλικού χρέους και οι επιπτώσεις
Αν και τα βλέμματα είναι συχνά στραμμένα στον ευρωπαϊκό Νότο, η Γαλλία έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες εστίες ανησυχίας για τις αγορές και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Με χρέος στο 114,1% του ΑΕΠ, η Γαλλία βρίσκεται πλέον στην τρίτη υψηλότερη θέση στην Ευρωζώνη — πίσω από την Ελλάδα και την Ιταλία.
Το γαλλικό χρέος έχει προκαλέσει:
Υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από τους οίκους αξιολόγησης
Ενδοευρωπαϊκές εντάσεις για την επαναφορά των δημοσιονομικών κανόνων και των ορίων ελλείμματος.
Πολιτικές επιπλοκές, καθώς οι δαπάνες παραμένουν αυξημένες ενόψει κοινωνικών πιέσεων και μεταρρυθμιστικής κόπωσης.
Πλήρης κατάταξη χρέους στην Ε.Ε. – Ποιοι είναι οι «πρωταθλητές» και ποιοι οι «νοικοκύρηδες»
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat (Q1 2025), ο λόγος χρέους/ΑΕΠ στις χώρες της ΕΕ διαμορφώνεται ως εξής:
Η Ιταλία, με δεύτερο υψηλότερο χρέος, έχει καταφέρει μικρή αποκλιμάκωση το 2025, ωστόσο παραμένει πάνω από το 135%. Η Ισπανία και η Πορτογαλία, αν και εξακολουθούν να έχουν υψηλά ποσοστά, παρουσιάζουν θετική πορεία μείωσης, αξιοποιώντας ισχυρή οικονομική ανάκαμψη και τουριστικά έσοδα.
Αυτές οι χώρες έχουν καταφέρει να διατηρήσουν ισχυρούς δημοσιονομικούς δείκτες μέσα από πολιτικές λιτότητας, πλεονάσματα και συγκρατημένο δημόσιο δανεισμό, με χαμηλές εξαρτήσεις από τις αγορές ομολόγων. Ελλάδα: Μείωση μεν, αλλά σε δύσκολη θέση δε.
Η Ελλάδα εμφανίζει σταδιακή αποκλιμάκωση του χρέους της — από το ιστορικό υψηλό του 209,4% το 2020, σήμερα κινείται περίπου 60 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα. Ωστόσο, παραμένει:
Η μοναδική χώρα της Ε.Ε. με χρέος πάνω από 150%.
Εκτεθειμένη στις διακυμάνσεις των επιτοκίων και την ευαισθησία των αγορών.
Αντιμέτωπη με διαρκή πίεση για πρωτογενή πλεονάσματα, ώστε να τηρεί τις δεσμεύσεις του μετα-μνημονιακού πλαισίου.
Η Γαλλία βυθίζεται, αλλά η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια του χρέους
Η Γαλλία βυθίζεται, αλλά η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια του χρέους – μια φράση που αποτυπώνει εύστοχα το σημερινό τοπίο της Ευρωζώνης. Ενώ η Αθήνα παλεύει με την κληρονομιά του παρελθόντος και τα «καύσιμα» της ακρίβειας, το Παρίσι κινείται σε επικίνδυνα μονοπάτια δημοσιονομικής διολίσθησης. Το ερώτημα δεν είναι ποιος είναι πρώτος στο χρέος, αλλά ποιος μπορεί να το διαχειριστεί χωρίς να λυγίσει.
Ο δρόμος προς την εξυγίανση φαίνεται πιο μακρύς για κάποιες χώρες — και όσο οι συζητήσεις στις Βρυξέλλες για την επαναφορά των δημοσιονομικών κανόνων αναθερμαίνονται, το ερώτημα είναι ένα: ποιος θα αντέξει την επιστροφή της δημοσιονομικής πειθαρχίας;