Στην Γαλλία αυτό που σήμερα συμβαίνει μοιάζει σαν να συμβαίνει σε μία άλλη Γαλλία, και όχι σε εκείνη που «γεννήθηκε» μετά εκείνον τον Μάη του 68 τότε που εκτόπισε στην κατοικία του στο Λε Κολομπέ Λε Ντε ζ Εγκλίζ, τον Ντε Γκωλ, από την Προεδρία.
Και τι κερδίσανε; Μια καλύτερη ίσως ζωή, βασισμένη κυρίως σε δανεικά τραπεζών, με την εγγύηση του Δημοσίου. Όλοι στην Ελλάδα την ζήσαμε αυτή την κατάσταση, και πολύ καλά γνωρίζουμε πως η χρονική επιμήκυνση τέτοιων καταστάσεων που οδηγεί. Το ίδιο έκανε και ο Μακρόν δια μακρών νομίζοντας πως θα κατσικωθεί, αν και μερικώς α κατσικώθηκε, στο Προεδρικό των Παρισίων ανάκτορο. Και τι κατάφερε; Κατάφερε να αλλάζουν οι Πρωθυπουργοί του συχνά σαν τους σκοπούς στην εξώπορτα «ούτως ειπείν».
Η κατάσταση είναι μία: Χρέος προς εξώφληση!
Οι δύο ανταγωνιστές του Μακρόν που είναι η Λε Πέν, και ο Μελανσόν, ζητούν να φύγει ο Μακρόν μαζί με τον νεοδιορισθέντα Πρωθυπουργό, και να γίνουν εκλογές, με την ελπίδα μη και εκλεγούν οι ίδιοι, χωρίς να λένε όμως, κορόιδα είναι, το πως θα αντιμετωπίσουν οι ίδιοι, εις έκαστος, το χρέος εφόσον εκλεγούν.
Πως δεν μιλούσαν όταν έβλεπαν, ή δεν έβλεπαν, να εισρέουν τα δανεικά και με προθεσμιακή μάλιστα ρήτρα, να βρεθούν γυρισμένα;
Αυτό είναι που μαστίζει λοιπόν τους λαούς. Ανέξοδη και ανεύθυνη εξουσία, και αντιεξουσία, που πάντα οι λαοί πληρώνουν. Ποιος άλλος; Το ίδιο περίπου συμβαίνει όπως ακούστηκε και για την Γερμανία του σήμερα.
Συμπτωματικά αυτά τα χρεοκοπημένα κράτη της Ευρώπης κυβερνώνται συνεχώς από ίδια εναλλασσόμενα της εξουσίας παραδοσιακά κόμματα, χωρίς οι λαοί τους να τολμήσουν ποτέ να εκλέξουν ένα νέο ειλικρινές και άφθαρτο, λες και δεν βλέπουν το ότι με τα ίδια και τα ίδια παρακμάζουν. Το ίδιο συμβαίνει και στην Αγγλία που όλοι είδαμε την υποδοχή και διήμερη παραμονή εκεί του «σωτήρα» Τραμπ. Κάτι παρόμοιο υπαινίχθηκε, αφού πρώτα εξελέγη, ο εκεί στην Γερμανια νέος Καγκελάριος. Αντιγράφοντας τον Γιώργο Παπανδρέου ο οποίος πρώτα εξαπάτησε τους Έλληνες και έπειτα τους κατέστρεψε…
Λοιπόν; Που θα πάει αυτό, χωρίς μια τολμηρή αντιμετώπιση; Πότε η τόλμη θα νικήσει την ατολμία; Για εδώ στην πιο προχωρημένη, κι ας μη αυτό φαίνεται, Ελλάδα, πότε;
Πότε λοιπόν θα σπάσουμε τ αυγά φρέσκα «και όχι σφιχτά βρασμένα» όπως μας λέγαν δεκάδες χρόνια τώρα και πάντοτε των ίδιων αυτών κομμάτων «κεκράκτες» ότι αυτοί οι ίδιοι θα τα σπάσουνε, χωρίς να λένε το πως, και ποτέ δεν τα σπάσανε; Μιλάνε ακόμα και σήμερα περισσότερα του ενός κόμματα για «αλλαγή» αόριστα και χωρίς επεξηγήσεις με το τι αυτή συνίσταται. Συνεπώς λαέ ΑΛΛΑΓΗ πραγματική, διότι αν όχι…. «πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις…. και στις γειτονιές τις ίδιες θα γερνάς» όπως είχε πει πριν περίπου εκατό χρόνια ο ξεχασμένος Μεγάλος.