Στη Χίο. Στη Βολισσό. Εδώ, όπου τον Αύγουστο, οι άνθρωποι έμειναν να παλεύουν μόνοι με τη φωτιά.
Το σπίτι της Καίτης καταστράφηκε ολοσχερώς. Την ίδια στιγμή που εκείνη έτρεχε για να σώσει τη ζωή αβοήθητων συμπολιτών της.
Σήμερα λέει ότι θα έκανε ακριβώς το ίδιο.
Πού είναι τα κυβερνητικά στελέχη τόσο καιρό μετά;
Γιατί είναι ακόμη μόνοι τους οι κάτοικοι; Χωρίς βοήθεια. Χωρίς αποζημιώσεις.
Πού είναι ο κ. Μηταράκης που την ώρα της φωτιάς είπε στους κατοίκους «οι μάντρες αποζημιώνονται»;
Αλήθεια, αποζημιώνεται η φύση που κάηκε; Το βιος των ανθρώπων; Οι αναμνήσεις μιας ζωής;
Και μετά τη φωτιά, τα προβλήματα της καθημερινότητας ακόμη πιο πιεστικά: Ένας γιατρός για 19 χωριά. Καμία συγκοινωνία.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι πολίτες.
Ντρέπομαι. Δεν μας αξίζει αυτή η συμπεριφορά.
Δεν αρκεί απλώς η αλλαγή κυβέρνησης.
Χρειαζόμαστε Δικαιοσύνη. Αξιοπρέπεια. Ελπίδα.
Χρειαζόμαστε Εθνική Αναγέννηση.