Άν ζουσε στήν Ελλάδα σήμερα ο Σάμουελ Μπέκετ, ίσως νά έγραφε καί τό «Περιμένοντας τήν Κίμπερλυ»!

Δημήτρης Καπράνος

Βεβαίως, εμεις εδω στό Ελλάντα, γνωρίζουμε καλά τί θά πει αναμονή. Έχουμε περάσει αγωνίες περιμένοντας τά μνημόνια, έχουμε ανατριχιάσει αναμένοντας αξιολογήσεις, μας έχει βγει η ψυχή περιμένοντας νά φανουν τά ΕΣΠΑ πού δέν ηρθαν ποτέ, αναμένουμε τρώγοντας τούς όνυχές μας συρμούς του μετρό –«έρχονται σέ πέντε λεπτά», ξεροσταλιάζουμε περιμένοντας τό …ντελίβερυ όταν παίζει μπάλλα η ομάδα μας καί ακουμε επί μία ώρα ότι «ο οδηγός ξεκίνησε.»

Η αναμονή, όμως, γιά τήν Κίμπερλυ Γκιλφόυλ ηταν κάτι διαφορετικό. «Ειναι σάν τήν κοσμική εκδοχή της Δευτέρας Παρουσίας. Όλοι μιλουν γι’ αυτήν, αλλά κανείς δέν ξέρει πότε ακριβως θά συμβει» έλεγε φίλος, ειδήμων στίς αναμονές… Κάθε μέρα στήν καφετέρια είχαμε τήν ίδια κουβέντα: «Τελικά, θά έλθει;» ρωτουσε ο Αναξίμανδρος, πίνοντας τόν φρέντο καπουτσίνο ντεκαφεϊνέ, τόν οποιο η μάνα του του τόν έμαθε από μικρό στό Μανδράκι Αιτωλοακαρνανίας.

«Θά έλθει, αλλά περιμένει τό σωστό φως γιά τό Instagram» απαντουσε ο Παντελης, πού έχει αρχίσει νά γίνεται εξέρ στά σόσιαλ. Σάν νά περιμέναμε τήν Άννα Βίσση νά βγει στήν σκηνή, αλλά μέ πολιτικό… άρωμα Χόλλυγουντ.

Η χώρα έστησε καρέκλες στήν ουρά καί περίμενε εναγωνίως. Λίγο ακόμη καί θά εμφανίζονταν οι μικροπωλητές μέ κουλούρια, φραπέ, τσίπς, πασατέμπο.

Κι όσο περνουσαν οι μέρες, η αναμονή έγινε λαϊκό έπος. Μάνες έλεγαν στά παιδιά τους: «Φάε τό φαγητό σου, γιατί όταν έρθει η Κίμπερλυ θέλω νά σέ βρει δυνατό». Οι παππουδες στά καφενεια θυμουνταν εποχές πού περιμέναμε τό λεωφορειο στήν Εθνική Οδό τρεις ωρες. «Αυτό δέν ειναι τίποτα», έλεγαν, «στά χρόνια μας περιμέναμε δύο μέρες γιά τό αποτέλεσμα των εκλογων»…

Αλλά υπηρχαν καί οι …θεωρίες συνωμοσίας: «Δέν έρχεται άν δέν πέσουν τά μελτέμια». «Περιμένει νά πέσει η τιμή στό σουβλάκι.» «Δέν έρχεται γιατί περιμένει νά πάρει πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός»…

Η Ελλάδα όμως δέν απογοητεύεται ποτέ. Έχει μάθει νά περιμένει μέ στύλ, νά γελάει μέ τά «στραβά» της καί νά μετατρέπει τήν αναμονή σέ πανηγύρι.

Όταν τελικά μάθαμε οριστικά ότι η Κίμπερλυ έλαβε τήν ψηφο εμπιστοσύνης καί «έ-έ-έρχεται”, δυό-τρεις στήν παρέα μας στενοχωρήθηκαν, καθώς πίστευαν ότι «δέν ερχόταν γιατί δέν θέλει τόν Κυριάκο»…

Ασχέτως, όμως, όλων αυτων, η Κίμπερλυ Γκιλφόυλ έχει γίνει ήδη συμπαθής στήν πατρίδα μας. Όλη αυτή η διαδικασία της αναμονης τήν έκανε πρόσωπο της επικαιρότητος, της έδωσε τήν οντότητα μιας συνεχους παρουσίας στά μέσα καί ένα πάντα επίκαιρο θέμα συζητήσεων καί εικασιων.

Προχθές μίλησε γιά τήν πατρίδα μας μέ τά καλύτερα λόγια. Κι εμεις, είμαστε πλέον έτοιμοι νά αισθανθουμε, γιά πρώτη φορά, «άρωμα γυναίκας» στήν Αμερικανική Πρεσβεία…

Έτσι ειναι η αναμονή στήν Ελλάδα: κουραστική, αλλά συνήθως μέ «χάππυ έντ». Καί στό κάτω-κάτω, άν κάτι μας έμαθε η υπόθεση «Κίμπερλυ», ειναι ότι τό πιό δημοφιλές ελληνικό σπόρ δέν ειναι τό ποδόσφαιρο ή τό μπάσκετ, αλλά τό …«περιμένω».