Άλλο πάλι και τούτο μιας ακόμα «αναρμοδιότητας» της υπό τον Μητσοτάκη κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Ο «ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ» έτσι απρόσωπα, τουλάχιστον έτσι δημοσιεύθηκε, εξέδωσε γνωμάτευση αναρμοδιότητας για τις τυχόν εκταφές σωμάτων κακότυχων δύστυχων νεκρών του κρεματορίου στην κοιλάδα των Τεμπών, αλλά και γενικά!
Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας δεν είναι απρόσωπο. Έχει και Πρόεδρο, έχει και Εισαγγελέα, αμφότερους (εδώ πρόσφατα) επιλεγμένους/διορισμένους όπως αυτό συμβαίνει όταν η θητεία τους λήξει, από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.
Άρα το να δηλώνει αναρμοδιότητα (και αυτό λίαν επιεικώς αποδεκτόν) σημαίνει πως άριστα γνωρίζει το που «στεγάζεται» η αρμοδιότητα, ως και από ποιον ή και από ποιους!
Και όμως δεν κατονομάζει ούτε το ένα ούτε και τους άλλους.
Προς τα που λοιπόν ο κάθε ανυπεράσπιστος πλέον πολίτης/γονιός θα στραφεί για να μάθει, το ελάχιστο, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο του σκότωσαν το παιδί του;
Συνεπώς η διεξαγόμενη απεργία σίτισης στο κέντρο ακριβώς της «πολιτισμένης» Αθήνας από τον δύστυχο χαροκαμένο πατέρα που αποφάσισε, δια μέσου αυτής, να προχωρήσει μέχρι και σε αυτήν ακόμα την λήξη ύπαρξης, τι το κατακριτέο; Τι να την κάνει τη ζωή αποδεχόμενος να την ζήσει αδιάφορος του χαμού του ίδιου του παιδιού του για χάρη τίνος; Αξίζει λοιπόν να ζει; Ακόμα και υιοθετημένο να το είχε πάλι το ίδιο είχε χρέος να πράξει. Πολιτισμός= Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Που αυτή άραγε να βρίσκεται αφού απουσιάζει ακόμα και από το Ανώτατο Δικαστήριο η απονομή της;
Ακατανόητα όμως πράγματα αυτά για τους βολεμένους της κάθε εξουσίας, αφού ο απεργός σίτισης δεν ζητά ούτε δίκη ούτε καταδίκη κανενός, ούτε και τίποτε άλλο, από αυτό που ζητάει να μάθει ο κάθε πολιτισμένος πολιτης ακόμα και από τον γιατρό, να μάθει για το από τι πέθανε ο άνθρωπος του. Κατα πόσον το παιδί του!
Τέλος οι δικηγορικοί σύλλογοι γιατί σιωπούν; Ούτε και αυτοί οι με τόσες Νομικής βιβλιοθήκες στους τοίχους των γραφείων τους γνωρίζουν κάτι, και να πάρουν θέση; Τι περιμένουν;