Σε παρέμβαση του ο Κώστας Βαξεβάνης αναφέρει:
Πριν απο καιρό διατύπωσα την άποψη ότι σε καιρούς που η κοινωνία στενάζει, όσοι έχουν θέση ευθύνης, οφείλουν να διατυπώνουν ξεκάθαρες θέσεις και λύσεις, αντί να τυλίγουν τον εαυτό τους (και κατ επέκταση την κοινωνία) σε ένα θολό νεφέλωμα.
Σε καιρούς κρίσης (βρισκόμαστε σε μια τέτοια εποχή καθολικής κρίσης) είναι λογικό οι άνθρωπο να στρέφονται με απόγνωση σε αυτό που εμφανίζεται ως λύση. Αναζητούν πρόσωπα και δηλώσεις που θα υποκαθιστούν το αίσθημα ασφάλειας και θα διαλύουν την αίσθηση αβεβαιότητας. Έναν σωτήρα, έναν χαρισματικό ή πολλά υποσχόμενο πολιτικό, έναν βασιλιά σε καιρούς που δεν υπάρχει βασιλεία.
Ιστορικές προσωπικότητες από τον Ναπολεοντα έως τον Μουσολίνη και τον Χίτλερ, υπήρξαν τα τέκνα αυτής της ιστορικής αλλά παραπλανητικής αγωνίας
Ο πολιτικός λόγος δεν μπορεί να είναι μεσσιανικός και να υπόσχεται ότι αποτελεί την αδιαμφισβήτητη πλευρά του καλού χωρίς να κάνει ξεκάθαρο ποιο είναι αυτό το «καλό» και ποιους εξυπηρετεί (βασικό ερώτημα στο οποίο απαντά η πολιτική). Ο νεφελώδης διπολισμός, ο οποίος δεν εξηγεί τις αιτίες όσων συμβαίνουν και απλώς καλεί να συνστρατευτούμε με το καλό ενάντια στο κακό, με το δίκιο ενάντια στο άδικο και με την τιμιότητα ενάντια στην διαφθορά, ή είναι δημαγωγικό τέχνασμα ή αποτέλεσμα του μεσσιανισμού στην πολιτική.
Η πολιτική δεν είναι μεταφυσική λειτουργία για να διαλέξουμε ιεραπόστολο και αποστολή. Είναι διαδικασία συγκρούσεων, επιχειρημάτων, επιλογών και αναμέτρησης με την πραγματικότητα. Τα πρόσωπα παίζουν το ρόλο τους και μπορούν να κινήσουν την κοινωνία. Ναι,το κάρο μπαίνει μπροστά από την άμαξα, αλλά η άμαξα πρέπει να κουβαλά κάτι και όχι να κάνει μια βόλτα στο δρόμο της ιστορίας.
Τα τελευταία χρόνια ζούμε το φαινόμενο του καταλληλότερου ηγέτη
Πρόσωπα που εμφανίζονται ως αυτοί που θα καταργήσουν τις αντιθέσεις ή θα τις λειάνουν, θα ζυμωθούν αδιαμεσολάβητα με τις μάζες και θα βγάλουν τον λαγό από το καπέλο. Στην πραγματικότητα θέλουν να αφοπλίσουν την ενεργή κρίση του πολίτη. Να τον θέσουν εκτός και να τον κάνουν να δηλώσει ότι του αρκεί που αντιπροσωπεύεται ακόμη και αν δεν εκφράζεται.
Στην περίπτωση του Κυριακου Μητσοτάκη , η αριστεία και η καταλληλότητα, πήραν τη μορφή του αυταρχισμού, της επίθεσης στους θεσμούς και της κατάργησης της Δημοκρατία.
Το επιχείρημα της αδιαμεσολάβητης σχέσης με το λαό, το οποίο φαντάζει γοητευτική έκφραση άμεσης δημοκρατίας, παράγει πολιτικούς ιεροκήρυκες και πίστη με ημερομηνία λήξεως.
Τα κόμματα με τις λειτουργίες τους, εξ ορισμού είναι η διαμεσολάβηση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Αν αυτή η διαμεσολάβηση αφαιρείται, τότε έχουμε ή άμεση απειλή της Δημοκρατίας ή εξαπάτηση. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Όπως και το θύμα