Οποιος έχει αδάμαστη θέληση μπορεί να νικήσει ισχυρότερους αντιπάλους
Δέος αισθάνεται κάποιος όταν έπειτα 85 χρόνια αναλογίζεται το Επος του 1940 που έγραψαν οι Ελληνες μαχητές στα χιονισμένα βουνά της Κορυτσάς και της Βορείου Ηπείρου όπου κατατρόπωσαν τον ιταλικό στρατό.
- Του Δημήτρη Γαρούφα* Εφημερίδα Δημοκρατία
Η αξία του Επους του 1940 δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι νίκησαν οι Ελληνες, αλλά στο γεγονός ότι ο Ελληνισμός, όταν σχεδόν όλη η Ευρώπη είχε γονατίσει, τόλμησε και σαν ένας άνθρωπος, από τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά μέχρι τον τελευταίο Ελληνα, είπε ένα βροντερό ΟΧΙ χωρίς να λογαριάσει συσχετισμό δυνάμεων ούτε πιθανότητες νίκης ή ήττας.
Αναλογιζόμαστε πολλές φορές πώς να ήταν οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών στην αρχαιότητα και αισθανόμαστε δέος. Τους στρατιώτες που έγραψαν το Επος το 1940 τους γνωρίσαμε. Ηταν οι πατεράδες και οι παππούδες μας, τους γνωρίσαμε σεμνούς και ταπεινούς στην καθημερινότητα, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Το ερώτημα που μπαίνει είναι πώς αυτοί οι άνθρωποι, που εμείς τους γνωρίσαμε σαν κοινούς ανθρώπους με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα, μεγαλούργησαν το 1940, ποια φλόγα τούς μεταμόρφωσε και τους ανέδειξε στο ύψος των αρχαίων προγόνων.
Αυτοί οι σεμνοί και ταπεινοί πατεράδες και παππούδες μας απέδειξαν ότι η ελληνική ψυχή είναι η ίδια. Αυτή η ψυχή είναι έτοιμη να πει «παρούσα» στο σάλπισμα των μεγάλων στιγμών της Ιστορίας, πάντα όρθια και πάντα αγονάτιστη, έτοιμη να αγωνιστεί με βαθύτερη συνείδηση της Ιστορίας αρκεί στη δεδομένη στιγμή να υπάρξει πραγματική ηγεσία με συνείδηση της ιστορικής αποστολής της. Αυτές οι ηγεσίες (δυστυχώς αποτελούν την εξαίρεση) που τολμούν μένουν στην Ιστορία για πράξεις κι όχι για λόγια.
Τέτοια ηγεσία είχε ο Ελληνισμός το 1912 – Τέτοια ηγεσία υπήρχε και το 1940
Τέτοια ηγεσία είχε ο Ελληνισμός το 1912 και με πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο διπλασιάστηκε η Ελλάδα, γιατί ο Βενιζέλος ζητούσε από τον Στρατό όχι απλώς να θυσιαστεί για την Ελλάδα, αλλά να νικήσει, γιατί τότε υπήρχε η μοναδική ιστορική ευκαιρία να γίνει πράξη το όνειρο. Τέτοια ηγεσία υπήρχε και το 1940 με τον Ι. Μεταξά, που μπορεί να ήταν δικτάτορας αλλά με το ιστορικό ΟΧΙ ένωσε το έθνος που νίκησε, αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Οι στρατιώτες που έγραψαν το Επος του 1940 στέλνουν διαχρονικά μηνύματα σε εμάς τους επιγόνους. Αυτό που θέλουν να μας πουν είναι ότι στην Ιστορία των εθνών και των λαών ένα κι ένα δεν κάνει πάντα δύο, αλλά μερικές φορές μπορεί να κάνει και τρία. Δηλαδή πως όποιος έχει αδάμαστη θέληση, όραμα και πίστη, μπορεί να νικήσει ισχυρότερους αντίπαλους. Το δεύτερο μήνυμα είναι ότι η πίστη στις διαχρονικές αρχές και αξίες μας είναι ανάγκη ζωής για να επιβιώνει ο Ελληνισμός.
Το τρίτο μήνυμα είναι η αναγκαιότητα εθνικής ομοψυχίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 δίπλα στον δικτάτορα Ι. Μεταξά συμπαρατάχθηκε όλη η Ελλάδα (με δήλωσή του ακόμη και ο φυλακισμένος ηγέτης του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης) και το ΟΧΙ που είπε ο Ι. Μεταξάς ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 απηχούσε το συναίσθημα όλων των Ελλήνων, γι’ αυτό και μεγαλούργησε η Ελλάδα.
Οι στρατιώτες που έγραψαν το Επος του 1940 υπενθυμίζουν ότι υπάρχουν αξίες και ιδανικά για τα οποία δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε. Υπενθυμίζουν διαχρονικά ότι οφείλουμε να αγωνιζόμαστε πάντα για την πατρίδα μας, για την ελευθερία, την ανεξαρτησία, τη δικαιοσύνη, κι ότι ακόμα κανένα κομμάτι του Ελληνισμού δεν «κείται μακράν» κι ότι πρέπει να μας εμπνέει πάντα και να τηρούμε την προσταγή από την αρχαιότητα ότι «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω».
* Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
Η ΠΡΩΤΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ «ΑΞΙΣ στον τον Β΄ Π. Π. {Γε.ρμανία – Ιταλία – Ιαπωνία } :
{Ειδική αφιέρωση στους πατριώτες Ελληνες όλων των αποχρώσεων και τοποθετήσεων}
Η Εθνική Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου εορτάζεται ως η ημέρα του «ΟΧΙ». Κι’ αυτό
διότι στις 28 Οκτωβρίου 1940, η τότε απορριψη του Ιταμου Ιταλικου Τελεσιγραφου για να δωσει «Γην και Υδωρ» στην τοτε φασιστικη Ιταλια , εορταζεται ως η ημερα του ΟΧΙ . Διοτι ελληνική ηγεσία , με τους αειμνήστους : Βασιλέα της «Γεώργιο Β» και με πρωθυπουργόν τον «Ιωάννη Μεταξά» , είπαν «ΟΧΙ» στο ιταμό τελεσίγραφο των Ιταλών φασιστών που είχαν στρατοπεδεύσει στην Αλβανία, προκειμενου να επιτεθουν στην Ελλαδα , και που το επέδωσεν ο τότε Ιταλός Πρέσβης της στην Ελλαδα «Μ. Γκράτσι» στις τρείς το πρωί , στον πρωθυπουργο της «Ιωάννη Μεταξά» για την παραδωση της Ελλαδος στη φασιστικη τοτε Ιταλια του Μουσσολινι , και με όριο απάντησης το αργότερο σε τρείς ώρες . Προτού δε λήξει αυτό το όριο, στις 05:30/28/10/1940 , οι φασίστες Ιταλοί εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση κατά της Ελλάδας από την Αλβανία, στην οποίαν είχαν μεταφέρει πολλές μεραρχίες και λοιπά βαρεα πολεμικά μέσα για την εν λογω επιθεση.
Λίγο πριν από αυτη την απρόκλητη επίθεση εναντίον της Ελλάδος , η Ιταλία προέβαινε σε προκλητικές ενέργειες σε βάρος της . Πολυβολισμούς επιβατικών πλοίων κ.λ.π. Το αποκορύφωμα αυτών των προκλήσεων, ήταν ο ύπουλος τορπιλισμός του ελληνικού ευδρόμου πλοίου «ΕΛΛΗ», από ιταλικό υποβρύχιο ενώ αυτό ναυλοχούσε ανύποπτο και σημαιοστολισμένο στο λιμάνι της Τήνου, ανήμερα της εορτής της Παναγίας στις 15 Αυγούστου 1940, αποδίδοντας τιμές στη Μεγαλόχαρη.
Η τότε ελληνική κυβέρνηση παρ’ όλο που γνώριζε με βεβαιότητα ότι η Ιταλία είχε διαπράξει αυτή την αποτρόπαιη ιεροσυλία , δεν προέβη σε καμία ενέργεια , ελπίζοντας ότι θα αποφύγει τον πόλεμο αν δεν έδινε αφορμή στην Ιταλία . «Τελικώς επειδή ποτέ στην Ιστορία η υποχωρητικότητα δεν απέτρεψε κανένα πόλεμο, η Ιταλία επετέθη στην Ελλάδα την ως άνω ημερομηνία και ώρα .
Η ελληνική ηγεσία κατόπιν των ιταλικών προκλήσεων και της μεταγωγής ισχυρών ιταλικών στρατιωτικών δυνάμεων και βαρεων οπλων στην Αλβανία , είχε καταστρώσει τα επιτελικά της σχέδια για την αντιμετώπιση πιθανής ιταλικής επίθεσεως εναντίον της . Δεν παραβλέπουμε δε το γεγονός ότι ο τοτε Ελληνας πρωθυπουργος «Ιωαννης Μεταξας» υπήρξεν ένας από τους ικανότερους επιτελικούς αξιωματικούς , υπασπιστής του Ελευθερίου Βενιζέλου και αρχηγός του Γ.Ε.Σ., κατόπιν εντολής του Εθνάρχη με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη !…
Ο δε δικτάτωρ της φασιστικής τότε Ιταλίας «Μπενίτο Μουσολίνι» , υπερεκτιμώντας τη μαχητική ικανότητα του ιταλικού στρατού και βασιζόμενος στη συντριπτική υπεροπλία της Ιταλίας έναντι της Ελλάδας, αλλά και μεθυσμένος από κάποιες εύκολες νίκες της Ιταλίας , πίστεψεν ότι ήταν η μετενσάρκωση του «Ιουλίου Καίσαρος» και ότι ο ιταλικός στρατός ήταν οι πανίσχυρες κατά την εποχή τους Ρωμαϊκές Λεγεώνες , και ότι ως εκ τούτου, θα έκανε έναν ευχάριστο στρατιωτικό περίπατο από την Αυλώνα στην Αθήνα . Δεν θα επεκταθώ στην ιστόρηση του «Αλβανικού Επους» , αλλά το ιστορικό γεγονός είναι ότι η μικρή και σχεδόν αοπλη τότε Ελλάδα -σε σχέση με την Ιταλία- κατενίκησε σε όλα τα μέτωπα τον ιταλικό φασιστικο στρατό, εισέβαλε με αντεπίθεση στην «Αλβανία» , απελευθέρωσε την ελληνική «Βόρειο Ηπειρο» και έστρωσε στο κυνήγι τους φασίστες επιδρομείς , που υποχωρούσαν ατάκτως προς την Αδριατική για να επιβιβασθούν στα πλοία του ιταλικού στολου και να επιστρέψουν στην Ιταλία .
Τελικώς και ενώ ο «Μουσσολίνι» ήταν έτοιμος να ζητήσει ανακωχή από την Ελληνική κυβέρνηση, την τελευταία στιγμή τον έπεισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλιας κόμης «Τσιάνο» που ήταν γαμβρός του, να πάνε πρώτα στη Γερμανία και να ζητήσουν τη βοήθεια του «Χίτλερ» για να σωθεί ο «ιταλικός στρατός» από τη λάμψη της ελληνικής λόγχης , αλλά και το γόητρο των μέχρι τότε «αήττητων στρατιών του Αξονα» .
Ο «Χίτλερ» ο οποίος δεν σκόπευε αυτή την περίοδο εισβολή στα Βαλκάνια , γιατί η ουδετερότητά τους ευνοούσε τα σχέδιά του για την επιθεση του εναντίον της μέχρι τότε συμμάχου του «Σοβιετικής Ενωσεως», αλλά και επειδή είχεν υποσχεθεί τα Βαλκάνια στον τότε σύμμαχό του «Ιωσήφ Στάλιν», ευρέθη προ τετελεσμένων γεγονότων με την επίθεση του Μουσολίνι εναντίον της Ελλάδας και την εν συνεχεία απρόσμενη ήττα της Ιταλίας από αυτήν, με αποτέλεσμα την ανύψωση του ηθικού και την πίστη για την τελική νίκη του αντιναζιστικού στρατοπέδου, κατα της γερμανοκρατούμενης τότε Ευρώπης.
Φοβούμενος δε ότι η Ελλάδα θα ζητούσε τη βοήθεια της Αγγλίας, οπότε θα εγκαθίσταντο αγγλικά στρατεύματα και αεροπορία στην Ελλάδα και στη Γιουγκοσλαβία, τα οποία θα ήσαν στα νώτα του κατά την εναντίον της Σοβιετικής Ενωσεως επίθεσής του, αλλά και θα μπορούσαν επίσης να πλήξουν τις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας τις οποίες χρειαζόταν απαραιτήτως , ο Χιτλερ είχε προετοιμάσει την εκστρατεία του στα Βαλκάνια , διαπιστώνοντας την αδυναμία της Ιταλίας να κατακτήσει την Ελλάδα .
Είχε δε προωθήσει γι’αυτό το σκοπό από τον Δούναβη, ισχυρές γερμανικές δυνάμεις στη Βουλγαρία η οποία απο την «1η Μαρτίου 1941», προσδέθηκε συμμαχικώς στο άρμα της ναζιστικής υπό τον «Αδόλφο Χίτλερ» Γερμανίας . Περί το τέλος Μαρτίου συμμάχησε και η Γιουγκοσλαβία με τη Γερμανία , με έπαθλο την παραχώρηση από τον Χίτλερ της Θεσσαλονίκης στη Σερβία. Ομως μετά από λίγες ημέρες επανεστάτησεν ο γιουγκοσλαβικός στρατός υπό την ηγεσία του νεαρού Βασιλέα της «Πέτρου» και βοηθουμένου και υπό του πτεράρχου «Σίμοβιτς» , ανέτρεψαν τον Πρίγκηπα Αντιβασιλέα «Παύλο» και την Κυβέρνηση που είχεν υπογράψει τη συμμαχία με τον Χίτλερ, και διόρισαν αγγλόφιλη κυβέρνηση στη χώρα . Κατόπιν αυτού ήταν οφθαλμοφανές ότι θα εκδηλωνόταν γερμανική επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδος .
Πράγματι μετά το δεύτερο «ΟΧΙ» της Ελλάδος αυτή τη φορά στη σιδερόφρακτη ναζιστική αυτοκρατορία , οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις που είχαν μεταφερθεί στη Βουλγαρία γι’ αυτό το σκοπό, επετέθησαν στις {6 Απριλίου 1941} στην Ελλάδα και στη Γιουγκοσλαβία , και αφού δεν κατόρθωσαν να εκπορθήσουν τα ελληνικά οχυρά του Μεταξα , προωθήθησαν κατόπιν της διάσπασης του γιουγκοσσλαβικού μετώπου , από το Μοναστήρι και από τον διάδρομο Στρωμνίτσης – Αξιού που οδηγεί κατ’ ευθείαν στη Θεσσαλονίκη , και έτσι εβρέθησαν στα νώτα της ελληνικής στρατιάς της Αλβανίας, με αποτέλεσμα στις 21 Απριλίου 1941 να υποχρεωθεί η Ελλάδα να ζητήσει ανακωχή.
Το λαμπρό αυτό κατόρθωμα επετεύχθη χάρη στην τότε ενότητα του Ελληνισμού. Αυτό θα πρέπει να μας παραδειγματίσει, ωστε να μην παρασυρόμεθα από τους ανθέλληνες κήρυκες του μίσους , οι οποίοι είναι υπόπτου καταγωγής και υπόπτων συμφερόντων. Ας προσπαθήσουμε όλοι ενωμένοι , να βαδίσουμε στο δρόμο της συναδέλφωσης και να μη λησμονούμεν ότι : «Δικαία γλώττα έχει κράτος μέγα».
Δημοσιεύτηκε αρχικως στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 27-10-2009 από τον Φ.Π.
Αναδημοσιευση στις 26-10-2020 στην εφημεριδα «δημοκρατια» απο τον Φ.Π. {Ανδρεα Γουλα} .