Κάλεσμα σε συνάντηση στις παράκτιες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου: Ελλάδας, Αιγύπτου, Λιβύης, Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας (κατά ένα παράξενο λόγο απουσιάζει το Ισραήλ)
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε στη Βουλή την πρόθεση της Αθήνας να καλέσει σε κοινή συνάντηση όλες τις παράκτιες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου: Ελλάδας, Αιγύπτου, Λιβύης, Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας (κατά ένα παράξενο λόγο απουσιάζει το Ισραήλ). Πολλοί εκτιμούν ότι δεν πρόκειται απλώς για μια διπλωματική εξαγγελία, αλλά για μια στρατηγική κίνηση, με στόχο να αναδειχθεί η Ελλάδα σε κόμβο συνεννόησης σε μια περιοχή διαρκώς εκρηκτική. Η Αθήνα φαίνεται να επιδιώκει να πάρει την πρωτοβουλία, πριν το κάνουν άλλοι, λειτουργώντας προληπτικά σε ένα ρευστό γεωπολιτικό σκηνικό.
Αν προχωρήσει, η πολυμερής αυτή συνάντηση θα μπορούσε να αποδειχθεί ένα από τα πιο φιλόδοξα διπλωματικά εγχειρήματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Ωστόσο, αξίζει να αναρωτηθούμε αν η εικόνα που προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και αν η κίνηση αυτή θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ίδια διάσκεψη είχε προταθεί στο παρελθόν από τον Ερντογάν, με σκοπό να επιβάλει τη συμμετοχή του Ψευδοκράτους στην ατζέντα, κάτι που διαφέρει ριζικά από τις τριμερείς και τετραμερείς συνεργασίες της Ελλάδας στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, όπου η Αθήνα είχε τον πρώτο λόγο.
Παρά το ενδιαφέρον για μια τέτοια πρωτοβουλία, θα ήταν προτιμότερο να κρατήσουμε μικρό καλάθι. Σε μια τέτοια διάσκεψη, η Ελλάδα δεν θα έχει τον πρώτο λόγο και κινδυνεύει να καπελωθεί από την Τουρκία. Ποιος θα εκπροσωπήσει τη Λιβύη, με δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις; Μήπως η κυβέρνηση της Τρίπολης, που είναι ξεκάθαρα φερέφωνο και πληρεξούσιος της Τουρκίας; Ή το Ψευδοκράτος, όπως επιθυμεί ο Ερντογάν;
Δικαίως λέει ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος ότι η πενταμερής θα μπορούσε να παραγάγει αποτελέσματα υπό την προϋπόθεση ότι δεν θίγεται η βασική ελληνική θέση, σύμφωνα με την οποία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υφίσταται μία μόνο διαφορά, η οριοθέτηση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και της αντίστοιχης ΑΟΖ.
Οι σημαίες των τριμερών επαφών της Ελλάδας, όπου η χώρα μας είχε τον πρώτο λόγο
Στη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο φαίνονται οι σημαίες των τριμερών επαφών της Ελλάδας, όπου η χώρα μας είχε τον πρώτο λόγο. Στην προτεινόμενη συνάντηση, αυτό θα είναι πολύ δύσκολο, ενώ υπάρχει κίνδυνος αναγνώρισης του Ψευδοκράτους. Μήπως, λοιπόν, κάποιοι πανηγύρισαν πρόωρα και η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να επανεξετάσει την πρόταση, πριν αυτο παγιδευτεί;
Παράλληλα με αυτά παρακολουθήσαμε και την συνέντευξή του στο Ulke TV, του Φιντάν ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης για τα χωρικά ύδατα, αποφεύγοντας οποιαδήποτε αναφορά σε casus belli: «Εγώ δεν αποδέχομαι τα 12 μίλια, εσύ τα έξι. Μπορούμε να τα συζητήσουμε», δήλωσε. Τι μας λέει ο Φιντάν; Σαν να έχεις ένα οικόπεδο δικό σου που φτάνει τα 12 (μίλια) και κάποιος σου λέει: «Δεν μου αρέσει που είναι τόσο μεγάλο — εγώ, επειδή είμαι γενναιόδωρος, σου επιτρέπω να το μειώσεις στα 7 – 8 – 9, αλλά όχι 12». Θέλουμε πραγματικά να βρεθεί κυβέρνηση της Ελλάδας που θα υπογράψει ένα τέτοιο ανοσιούργημα — παράδοση εθνικού εδάφους; Θυμίζω ότι στα χωρικά ύδατα έχεις πλήρη έλεγχο πάνω και κάτω από τη θάλασσα, ενώ στην ΑΟΖ ο έλεγχος περιορίζεται στον πυθμένα.
Και δεν μπορεί να βρεθεί έστω ένας από την πολιτική μας ηγεσία να του πει:
«Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Εγώ θέλω το 50% της Σμύρνης και το 50% της Κωνσταντινούπολης, επιστρέφεις και το αυτοκέφαλο σε Ίμβρο και Τένεδο, και έλα να κουβεντιάσουμε»;
Βεβαίως, αυτό είναι υποθετικό, αλλά θέλω να τονίσω ότι όταν δεν βάζεις τίποτα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, θα χάσεις ακόμα και αυτά που έχεις. Το δόγμα «τίποτα δεν διεκδικούμε και τίποτα δεν δίνουμε» πρέπει να καταργηθεί αμέσως. Ναι, διεκδικούμε. Ελπίζω η ηγεσία μας να ξυπνήσει και να αρχίσει να μιμείται τους Τούρκους πολιτικούς, που είναι άριστοι σε αυτό: βάζουν δέκα για να πάρουν ένα.