Ο Φίλιππος Μαργαρίτης (1810-1892) αναδεικνύεται σε κορυφαία φυσιογνωμία της νεοελληνικής τέχνης
Ο ίδιος δημιούργησε την πρώτη φωτογραφική τέχνη στην Ελλάδα, ανοίγοντας το πρώτο φωτογραφείο στην Αθήνα το 1853. Είναι ένας κορυφαίος Έλληνας ζωγράφος και, κυρίως, ο πρώτος Έλληναςφωτογράφος, ο οποίος άφησε ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στην καταγραφή της αρχαίας και σύγχρονης Ελλάδας. Ως ζωγράφος, συνέβαλε στη διακόσμηση των Ανακτόρων του Όθωνα, επηρεάζοντας την Ακαδημαϊκή τέχνη. Με το έργο του, διασώζει μέχρι σήμερα την οπτική ιστορία του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.
Με πληροφοριες απο το arxaiaellinika.gr
Ο Φίλιππος Μαργαρίτης γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1810, ωστόσο η καταγωγήτης οικογένειάς του εντοπίζεται στην Ήπειρο. Ο πατέρας του, Φίλιππος Μαργαρίτης, υπήρξε επιφανής επιχειρηματίας και μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Η οικογένειά του μετρούσε άλλα πέντε αδέρφια, με τον Γεώργιο Μαργαρίτη να ξεχωρίζει επίσης ως σημαντικός ζωγράφος και λιθογράφος.
Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, η οικογένεια του από ανάγκη εγκατέλειψε τη Σμύρνη, προκειμένου να γλιτώσει από τις σφαγές, και να βρει τελικά καταφύγιο στα επαναστατημένα Ψαρά.
Το 1832, ο νεαρός Φίλιππος έλαβε μια πολύτιμη υποτροφία από την κυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια.. Γεγονός που του επέτρεψε να σπουδάσειζωγραφική στη Ρώμη. Αυτή η εκπαίδευση διαμόρφωσε έντονα το καλλιτεχνικό του ύφος, με σαφείς επιρροές από την Ιταλική σχολή.
Ο Μαργαρίτης επέστρεψε στην Ελλάδα το 1837
Αναγνωρίζοντας το ταλέντο του, η ελληνική πολιτεία τον διόρισε το 1842 καθηγητή ζωγραφικής στο Σχολείο των Τεχνών (το μετέπειτα Πολυτεχνείο).
Σε συνεργασία με τον αδελφό του Γεώργιο, ανέλαβε τη σημαντική διακόσμηση των ανακτόρων του βασιλιά Όθωνα.. Γεγονός που επιβεβαιώνει την υψηλή του θέση στους καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής. Επίσης, επιμελήθηκαν από κοινού το περίπτερο της Ελληνικής συμμετοχής στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1855.
Το 1862, με την έξωση του Όθωνα, τον απέλυσαν από τη θέση του στο Σχολείο Καλών Τεχνών. Ωστόσο, κατάφερε γρήγορα να αποκτήσει στενές σχέσεις με το περιβάλλον του νέου βασιλιά, Γεωργίου Α’, αναλαμβάνοντας μάλιστα τη δημιουργία του επίσημου φωτογραφικού πορτραίτου του βασιλικού ζεύγους. Η επαγγελματική του πορεία είχε συνέχεια με επιτυχία.. Αυτό αποδεικνύεται από το αργυρό μετάλλιο β’ τάξεως που έλαβαν οι φωτογραφίες του στην έκθεση των Ολυμπίων το 1870.
Ο Φίλιππος Μαργαρίτης κατέχει την ιστορική διάκριση του πρώτου Έλληνα φωτογράφου
Αρχικά, ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία (τότε νταγκεροτυπία) γύρω στο 1847, μετά από ένα ταξίδι του στο εξωτερικό, εισάγοντας ουσιαστικά τη νέα τέχνη στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, το 1853, άνοιξε το πρώτο φωτογραφείο στην Αθήνα, μια κίνηση που σηματοδότησε την επίσημη έναρξη της φωτογραφικής τέχνης στη χώρα. Μέσω του φακού του, ο Μαργαρίτης απαθανάτισε αρχαιολογικά τοπία και σημαντικές προσωπικότητες της εποχής του, διασώζοντας πολύτιμα ντοκουμέντα μέχρι σήμερα. Μάλιστα, το 1855, παρουσίασε φωτογραφίες ιστορικών μνημείων της Αθήνας στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού, προβάλλοντας τον Ελληνικό πολιτισμό διεθνώς.
Αξιοσημείωτο έργο του αποτελεί πρώτον το φωτογραφικό λεύκωμα των έργων του Πέτερ Φον Ες (Peter von Hess) σχετικά με την Ελληνική Επανάσταση, το οποίο δημιούργησε σε συνεργασία με τον συνάδελφό του, Γιάννη Κωνσταντίνου. Επιπρόσθετα, το 1862, συμμετείχε ως φωτογράφος στη Διεθνή Έκθεση του Λονδίνου, προβάλλοντας τη δουλειά του και σε διεθνές επίπεδο.
Δεν εγκατέλειψε τη ζωγραφική, στην οποία έδειξε αφοσίωση
Παρά την πρωτοπορία του στη φωτογραφία, ο Μαργαρίτης δεν εγκατέλειψε ποτε τη ζωγραφική, στην οποία έδειξε αφοσίωση, κυρίως στην προσωπογραφία και σε σκηνές εμπνευσμένες από την Ελληνική Επανάσταση.
Η τέχνη του χαρακτηρίζεται κυρίως από την ακαδημαϊκή τεχνοτροπία και επιπλέον από τις έντονες επιρροές που δέχτηκε από την Ιταλική σχολή κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Ως αποτέλεσμα, τα έργα του συνδυάζουνεπιτυχημένα τον κλασικισμό με τον ρομαντισμό της εποχής.
Η Προσωπογραφία του Βασιλέως Όθωνα
Είναι για μία από τις πλέον χαρακτηριστικές και επίσημες απεικονίσεις του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα.. Την οποία ζωγράφισε ο Μαργαρίτης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Συγκεκριμένα, αυτή η προσωπογραφία αποτυπώνει τον βασιλιά με όλα τα σύμβολα της εξουσίας, τονίζοντας την ιδιότητά του ως ηγεμόνα και ακολουθώντας τα επίσημα πρότυπα της βασιλικής προσωπογραφίας της εποχής. Επιπλέον, η τεχνική του είναι άρτια, αναδεικνύοντας την ικανότητατου Μαργαρίτη στη λεπτομερή και ρεαλιστική απόδοση του προσώπου και των ενδυμάτων. Τέλος, το έργο αυτό χρησίμευσε για την εγκαθίδρυση της εικόνας του Όθωνα στη συνείδηση του Eλληνικού λαού, αποδεικνύοντας τη σημαντική θέση του καλλιτέχνη στην αυλή.
Φωτογραφίες Αρχαιολογικών Χώρων της Αθήνας (π. 1855)
Οι πρωτοποριακές αυτές φωτογραφίες αντιπροσωπεύουν τις πρώτες συστηματικές και καλλιτεχνικές προσπάθειες καταγραφής των αρχαίων μνημείων της Αθήνας, όπως η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας.
Ο Μαργαρίτης χρησιμοποίησε τη νέα τεχνολογία της φωτογραφίας, τότε νταγκεροτυπίας, για να δημιουργήσει εικόνες με εντυπωσιακή λεπτομέρειακαι ιστορική αξία, σε μια εποχή που το Ελληνικό κράτος άρχιζε να ανακαλύπτει και να προβάλλει την αρχαία του κληρονομιά. Αυτές οι φωτογραφίες αποτέλεσαν τα πρώτα οπτικά ντοκουμέντα που ταξίδεψαν στο εξωτερικό(βλ. Διεθνής Έκθεση Παρισιού 1855), προσελκύοντας το παγκόσμιο ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Η σημασία τους είναι τόσο στην ιστορική καταγραφή όσο και στην πρωτοπορία της χρήσης του μέσου.
Σκηνές από την Ελληνική Επανάσταση
Στο ζωγραφικό του έργο, ο Μαργαρίτης δημιούργησε πίνακες εμπνευσμένουςαπό τα γεγονότα και τους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης, ακολουθώντας το ρεύμα του ρομαντισμού και της ιστορικής ζωγραφικής.
Τα έργα αυτά απεικονίζουν συνήθως ηρωικές μορφές ή δραματικές στιγμέςτου αγώνα, μεταφέροντας το πατριωτικό και εθνικό αίσθημα της εποχής, καθώς η τέχνη υπηρετούσε τότε την ανάδειξη της εθνικής ταυτότητας. Η επιλογή των θεμάτων του δείχνει τη σύνδεσή του με την ιστορία της χώρας και την αγωνιστική του καταγωγή. Οι συνθέσεις του είναι συχνά μνημειακές, με στόχο την εξύμνηση του αγώνα για την ελευθερία.
Ο Φίλιππος Μαργαρίτης απεβίωσε το 1892 στο Βίρτσμπουργκ της Γερμανίας. Παρόλα αυτά, η κληρονομιά που άφησε στο πέρασμά του είναι διπλή. Από τη μία πλευρά, ως ζωγράφος, συνέβαλε στη διαμόρφωση της ακαδημαϊκής τέχνης στην Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, ως φωτογράφος, άνοιξε τον δρόμο για τη νέα εποχή της οπτικής καταγραφής. Ως εκ τούτου, το έργο του αποτελεί πολύτιμη πηγή για την ιστορία της Ελληνικής τέχνης και την οπτική ιστορία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.