Κάτι δεν λειτουργεί σωστά σε αυτή τη χώρα
Και πραγματικά προκαλεί απορία πώς δεν βρίσκεται επιτέλους ένας ικανός άνθρωπος να αναλάβει την πορεία της και να τη βγάλει από το τέλμα.
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Είναι δυνατόν μια πατρίδα που έχει ανάγκη μέχρι και την τελευταία σφαίρα να αδειάζει τα οπλοστάσια της για να τα δωρίζει στην Ουκρανία – και μάλιστα από περιοχές με αυξημένη εθνική σημασία;
Τέτοιες «πολυτέλειες» μπορούν να τις επιτρέπουν στον εαυτό τους χώρες όπως η Γαλλία, το Βέλγιο ή η Γερμανία, που δεν ζουν υπό μόνιμη απειλή πολέμου ή απώλειας εδαφών. Εμείς όμως; Αν πράγματι θέλαμε να βοηθήσουμε, υπήρχαν τρόποι που δεν θα μας εξέθεταν ούτε θα μας έφερναν αντιμέτωπους με μεγάλες δυνάμεις.
Κι όμως, μέχρι σήμερα η Ελλάδα έχει αποστείλει στην Ουκρανία:
– 122 ΤΟΜΑ BMP-1
– 15.000 βλήματα 73 χλστ.
– 150.000 βλήματα 155 χλστ.
– 150.000 βλήματα 203 χλστ.
– 2.100 ρουκέτες 122 χλστ.
– 20.000 ΑΚ-47
– 3.200.000 φυσίγγια 7,62 χλστ.
– 60 MANPAD FIM-92 Stinger
– 17.000 βλήματα πυροβολικού 155 χλστ.
– 1.100 RPG-18
– 60 πυροβόλα Μ110 από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου
Και θα πει κανείς ότι είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Και λοιπόν; Πότε μάς στήριξαν ουσιαστικά; Το ΝΑΤΟ κρατάει εδώ και δεκαετίες «ίσες αποστάσεις», ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθεί χωρίς αντίδραση την Κυπριακή Δημοκρατία – δικό της έδαφος – να παραμένει υπό κατοχή για μισό αιώνα. Επιπλέον, μέσω των μνημονίων έχει δεσμεύσει την περιουσία του ελληνικού κράτους για σχεδόν εκατό χρόνια. Αν έτσι φέρονται οι «σύμμαχοι» και οι «εταίροι», τότε τι να περιμένει κανείς από τους αντιπάλους;
Ήρθε η στιγμή να καταλάβουμε ότι ό,τι κι αν μας συμβεί, θα χρειαστεί να σταθούμε μόνοι μας. Και γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε όχι απλώς προσεκτικοί, αλλά καχύποπτοι και αδιαπραγμάτευτοι όταν πρόκειται για την άμυνά μας και τα οπλικά μας συστήματα.