Πολλοί απορούν πώς η μικρή σε πληθυσμό Σπάρτη κατόρθωσε να γίνει η πιο ισχυρή και αναγνωρίσιμη πόλη της αρχαίας Ελλάδας
Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στον πλούτο, ούτε στο μέγεθος, αλλά στο μοναδικό νομικό σύστημα που διαμόρφωσε ο Λυκούργος.
Ο Λυκούργος δεν αντέγραψε νόμους άλλων πόλεων. Έφτιαξε ένα εντελώς νέο σύστημα, διαφορετικό από όλα τα άλλα της εποχής του. Αυτό το πρωτοποριακό πλαίσιο έκανε τη Σπάρτη εξαιρετικά επιτυχημένη.
Απο το arxaiaellinika.gr
Ενώ οι γονείς άλλων πόλεων στέλνουν τα παιδιά τους να μάθουν γραφή και μουσική, οι Σπαρτιάτες αγόρια σκληραγωγούνται από μικρά. Ο Λυκούργος επέβαλε να περπατούν ξυπόλυτα, ώστε να δυναμώνουν τα πόδια τους. Πίστευε ότι το ξυπόλυτο παιδί τρέχει και πηδάει πιο γρήγορα και κινείται άνετα σε κάθε έδαφος.
Τα σπαρτιατόπουλα φορούσαν ένα απλό ένδυμα όλο τον χρόνο, συνηθίζοντας στο κρύο και στη ζέστη – ιδανική προετοιμασία για μελλοντικές εκστρατείες.
Η διατροφή τους ήταν υποτυπώδης – ποτέ δεν χόρταιναν εντελώς, ώστε να συνηθίζουν τις στερήσεις
Επιτρεπόταν να κλέβουν φαγητό, όχι για να ενθαρρύνουν την κλοπή, αλλά για να καλλιεργούν επινοητικότητα, ομαδικότητα και επιβιωτικές δεξιότητες. Αν όμως τους έπιαναν, τιμωρούνταν – όχι επειδή έκλεψαν, αλλά επειδή το έκαναν απρόσεκτα.
Σε αντίθεση με τις άλλες πόλεις, τα κορίτσια στη Σπάρτη γυμνάζονταν και συμμετείχαν σε αθλητικούς αγώνες
Ο Λυκούργος πίστευε ότι τα ισχυρά σώματα των γονιών θα έφερναν στον κόσμο δυνατά παιδιά.
Επίσης, θέσπισε νόμους για τον γάμο και την τεκνοποίηση. Οι άνδρες παντρεύονταν στην ακμή τους, ώστε να γεννιούνται υγιέστερα παιδιά. Αν ένας άντρας ήταν μεγάλος σε ηλικία, ένας νεότερος μπορούσε, με άδεια, να κάνει παιδιά με τη γυναίκα του. Η ευγονία ήταν βασικό μέλημα του συστήματος.
Οι Σπαρτιάτες απαγορευόταν να ασχολούνται με το εμπόριο ή άλλες εργασίες – μοναδικό τους μέλημα ήταν η στρατιωτική εκπαίδευση και η πολιτική ελευθερία. Ο Λυκούργος εισήγαγε βαρύ σιδερένιο νόμισμα, ώστε να μην υπάρχει κίνητρο για αποθησαυρισμό και πολυτέλειες. Απαγόρευσε το χρυσό και το ασήμι.
Τα γεύματα ήταν κοινά και υποχρεωτικά. Δεν υπήρχε χώρος για υπερβολές ή επίδειξη πλούτου. Η αξία του κάθε άντρα κρινόταν αποκλειστικά από την προσωπική του αρετή, όχι τα υλικά αγαθά.
Κάθε ενήλικας μπορούσε να επιπλήξει ή να τιμωρήσει οποιοδήποτε παιδί
Η συλλογικότητα και η συνοχή της κοινωνίας ήταν υπέρτατες αξίες. Κανένας δεν μπορούσε να παραπονεθεί αν τιμωρούταν από άλλον πατέρα.
Οι έφηβοι Σπαρτιάτες όφειλαν να μιλούν λίγο, να περπατούν ήσυχα και με τα χέρια κάτω από το μανδύα τους – απόλυτη σεμνότητα και αυτοσυγκράτηση.
Η Τιμωρία του Δειλού και το Ήθος της Θυσίας
Η ντροπή για τη δειλία ήταν τέτοια, ώστε κανείς δεν τολμούσε να προδώσει τη φήμη του. Πράγματι, ο δειλός αποκλειόταν από τα πάντα – από το τραπέζι, τον αθλητισμό, ακόμη και τις γιορτές. Έτσι, ο θάνατος στη μάχη θεωρούνταν προτιμότερος από τη ντροπή.
Η στρατιωτική οργάνωση της Σπάρτης ξεχώριζε. Οι άντρες διατηρούσαν τα όπλα και τη στολή τους πάντα έτοιμα. Πριν από τη μάχη, οι Σπαρτιάτες περιποιούνταν τα μαλλιά τους και έκαναν γυμναστική μέσα στο στρατόπεδο, μένοντας πάντα κοντά στα όπλα τους.
Η απλότητα και η πειθαρχία στη διάταξη του στρατού τους, η εκγύμναση και το πνεύμα αυτοθυσίας τους έκαναν να ξεχωρίζουν.
Το Παράδειγμα των Θερμοπυλών
Το αποκορύφωμα αυτής της παράδοσης ήταν, βέβαια, η Μάχη των Θερμοπυλών, όπου ο Λεωνίδας και οι 300 πολέμησαν μέχρι τέλους, αψηφώντας το πλήθος του εχθρού. Έτσι, ο θρύλος τους έμεινε ανεξίτηλος στην Ιστορία:
«Ω ξειν’, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τηδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.»
Η Αλλοίωση της Σπαρτιατικής Παράδοσης
Στη σύγχρονη εποχή, όμως, οι Σπαρτιάτες άρχισαν σταδιακά να εγκαταλείπουν αυτές τις αξίες. Πολλοί ταξίδεψαν, αναζήτησαν πλούτη, μπήκαν σε ξένες αυλές και τελικά δέχτηκαν τη διαφθορά του πλούτου και της εξουσίας. Έτσι, η παλιά πειθαρχία χάθηκε.
Παρόλα αυτά, η κληρονομιά της Σπάρτης και το πνεύμα του Λυκούργου παραμένουν ζωντανά, αποτελώντας διαχρονικό παράδειγμα ανδρείας και αυτοθυσίας.