Το ψάρεμα στην αρχαία Ελλάδα αναπτύχθηκε κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος
Οι γραφικοί όρμοι και οι πλούσιες ακτές πρόσφεραν άφθονα ψάρια στους κατοίκους. Παράλληλα, τα γλυκά νερά ήταν σπάνια, καθώς τα ποτάμια ξεραίνονταν το καλοκαίρι.
Απο το lecomptoirgeneral
Η μορφολογία της χώρας ευνόησε το θαλάσσιο ψάρεμα. Οι Έλληνες, λαός ναυτικός, εκμεταλλεύτηκαν τα πλούτη της θάλασσας για τροφή και εμπόριο. Εντούτοις, το ψάρεμα παρέμεινε δραστηριότητα των φτωχών και των δούλων. Δεν θεωρούταν χόμπι, αλλά βιοποριστική ανάγκη.
Ο Όμηρος αναφέρει σπάνια το ψάρεμα στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια
Συνήθως, το χρησιμοποιεί μεταφορικά για να περιγράψει πολεμικές σκηνές. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περιγραφή του θανάτου του Θέστορα, όπου ο Πάτροκλος τον τραβάει σαν ψαράς που βγάζει μεγάλο ψάρι από τη θάλασσα.
Στην Αίγυπτο το ψάρεμα ήταν ψυχαγωγία για τους ευγενείς. Στην Ελλάδα όμως, οι ήρωες ασχολούνταν κυρίως με το κυνήγι. Ο Ηρακλής, ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας παρουσιάζονται ως κυνηγοί και πολεμιστές, ποτέ ως ψαράδες. Το ψάρεμα ήταν για τους απλούς ανθρώπους, όχι για την αριστοκρατία.
Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Αριστοτέλης περιέγραψε πάνω από 100 είδη ψαριών, κυρίως θαλάσσια
Έτσι, γνωρίζουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν καλά τα ψάρια και τις μεθόδους αλιείας. Χρησιμοποιούσαν αγκίστρια, καμάκια και δίχτυα. Όλα αυτά όμως μόνο για διατροφή και εμπόριο, όχι για διασκέδαση.
Η αλιεία τόνου στον Βόσπορο ήταν διαδεδομένη ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Συγκεκριμένα, τα κοπάδια περνούσαν κοντά στην ακτή, με αποτέλεσμα οι ψαράδες να τα πιάνουν είτε με καμάκια είτε με παγίδες. Έτσι, μέχρι και τον 20ό αιώνα, η Κωνσταντινούπολη φημιζόταν για τα τεράστια θηράματα τόνου.
Μια εντυπωσιακή λεπτομέρεια: η πρώτη καταγεγραμμένη τεχνητή μύγα για ψάρεμα προέρχεται από τη Μακεδονία. Ο Κλαύδιος Αιλιανός (2ος αι. μ.Χ.) περιγράφει ένα αγκίστρι τυλιγμένο με κόκκινο μαλλί και δύο φτερά πετεινού. Οι ντόπιοι ψαράδες το χρησιμοποιούσαν στον ποταμό Αστραίον για να ψαρεύουν πέστροφες.
Το ψάρεμα στην αρχαία Ελλάδα ήταν απαραίτητο για την επιβίωση. Ήταν γνώρισμα των ταπεινών τάξεων, σε αντίθεση με το κυνήγι που αποτελούσε προνόμιο των ηρώων. Παράλληλα, η εφευρετικότητα των Ελλήνων φαίνεται ακόμα και στις πρώτες τεχνητές μύγες.