Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι τον μέχρι και τον περασμένο Ιανουάριο η διεθνής ισοτιμία του δολαρίου, ήταν ισχυρότερη από τον Ιανουάριο του σήμερα.
Αυτά μέχρι που ορκίστηκε ο μίστερ «Αμέρικα ΦΕΡΣΤ».
Ακολούθησε μία άμεση, μικρή, περαιτέρω ισχυροποίηση (γιατί άραγε;) του δολαρίου των ΗΠΑ, πολύ ολίγων ημερών, και εκεί που όλοι ανέμεναν ακόμα περισσότερα βήματα προς την ισχυροποίηση κίνηση, αυτό αντίθετα και λίαν ταχέως κατρακύλησε στα σημερινά επίπεδα, και παρά το ότι ο Πρόεδρος Τραμπ είχε τότε διαβεβαιώσει περί επανόδου του νομίσματος στα πρώτα του, τίποτα ακόμα δεν συνέβη, αλλά και δεν προβλέπεται να συμβεί τουλάχιστον για ένα χρόνο ακόμα, λόγω των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, των οποίων το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο.
Ο χρυσός αντίθετα αντικατέστησε την εμπιστοσύνη των τραπεζών, σπάζοντας το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο, και εις βάρος των του μονεταριστικού τζόγου παικτών. Και οι μεμυημένοι, κέρδισαν.
Αυτό σημαίνει ότι όσοι προ Τραμπ έλαβαν δάνεια με εγγύηση ρήτρας δολαρίου κέρδισαν, και έχασαν οι δανείστριες τράπεζες, ανάλογα. Αντίθετα, όσοι κατείχαν χρυσό κέρδισαν.
Αυτά ο μίστερ «μπίζνες φέρστ» και όχι απαραίτητα η Αμέρικα. Συνεπώς μάλλον εκεί αποδίδεται η, για τους πολλούς τότε, απρόβλεπτη «τράμπα» και οι δόσεις πλέον των δάνειων εξοφλούνται υπέρ των του χρυσού κατόχων.
Άρα ενδεχομένως με μία εκλογική πτώση των Ρεπουμπλικάνων μετά απο δέκα μήνες περίπου, ή και μια δημοσκοπική τέτοια ενωρίτερα, αμβλύνει την ανισότητα. Διαφορετικά, τίποτα δεν θα αλλάξει.
Ή αν κάτι, αντίθετα, αλλάξει θα είναι και αυτό, υπέρ του χρυσού.