ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ (1942-2026)
Οπως έγινε γνωστό πριν από λίγο “εφυγε” απ τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης. Σύμφωνα με πληροφορίες βρέθηκε νεκρός μέσα στο διαμέρισμά του το μεσημέρι της Δευτέρας 5/1/26.
Πρωταγωνιστής του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1942.
Εργάστηκε στο θέατρο από το 1966-1967 έως το 1997-1998, σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο, κυρίως, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες.
Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές.Για περισσότερο από μια δεκαπενταετία, ο Χρήστος Πολίτης αποτελούσε το πιο τρανταχτό παράδειγμα καλλιτέχνη που αποφάσισε να γυρίσει την πλάτη στο σύστημα της εγχώριας showbiz την ώρα που βρισκόταν στο απόγειό του.
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965).
Πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο
Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968 και Τσάι και συμπάθεια (1969). Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι – Ευμενίδεςτου Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη. Παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος μαζί με τον Αντώνη Αντύπα του Απλού Θεάτρου (1974-1990).Θίασος που είχε στόχο την θεατρική αποκέντρωση, αρχικά με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά.. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον. Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου για τον Χρ. Πολίτη ολοκληρώθηκε το 1990, με τη διάλυση του ομώνυμου θιάσου.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.. Μετά την αποχώρηση του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως, με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977). Την δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα. Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η λάμψη, συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”, ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Παρά την τεράστια επιτυχία, ο ίδιος δεν δίστασε να παραδεχτεί πως ο ρόλος του Γιάγκου Δράκου λειτούργησε ως μια μορφή καλλιτεχνικού εγκλωβισμού, επισκιάζοντας την προηγούμενη πλούσια διαδρομή του.
Συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κατά τη δεκαετία του 1990, υπήρξε για μια διετία, δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη. Τέλος, περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου. Θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
Την είδηση του θανάτου έκανε γνωστή με ανάρτησή του ο συγγραφέας Μάνος Λαμπράκης στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook.
«Ο Χρήστος Πολίτης δεν μένει πια εδώ… 1942 – 2026» έγραψε ο κ. Λαμπράκης
Φιλμογραφία
Στα δίχτυα του τρόμου (1975)
Ο γιος μου ο Στέφανος (1974) [Στέφανος Σαλβάνης]
Αστερισμός της Παρθένου (1973) [Νίκος]
Σουλιώτες (1972) [Βασίλης Τότας]
Ως την τελευταία στιγμή (1972) [Αλέκος Καλλέργης]
28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 (1971) [Στέλιος]
Παπαφλέσσας / Η μεγάλη στιγμή του ’21 (1971) [Δημήτριος Υψηλάντης]
Δώστε τα χέρια (1971) [Γιώργος Δουμάκης]
Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1971) [Αλέξανδρος Κομνηνός]
Ολοκαύτωμα (1971) [Walter Rimann]
Ο τελευταίος των Κομιτατζήδων (1970) [Γρηγόρης ….Ιβάν Σιμεόνοφ]
Στη μάχη της Κρήτης (1970) [Νικηφόρος Καλλέργης]
ΟΧΙ (1969) [Χέρμαν φον Σβάιτσερ]
Το κορίτσι του 17 (1969)
Ο Άγιος Νεκτάριος (1969) [Άγιος Νεκτάριος]
Ο γιος μου ο Στέφανος (1974) [Στέφανος Σαλβάνης]
Αστερισμός της Παρθένου (1973) [Νίκος]
Σουλιώτες (1972) [Βασίλης Τότας]
Ως την τελευταία στιγμή (1972) [Αλέκος Καλλέργης]
28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 (1971) [Στέλιος]
Παπαφλέσσας / Η μεγάλη στιγμή του ’21 (1971) [Δημήτριος Υψηλάντης]
Δώστε τα χέρια (1971) [Γιώργος Δουμάκης]
Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1971) [Αλέξανδρος Κομνηνός]
Ολοκαύτωμα (1971) [Walter Rimann]
Ο τελευταίος των Κομιτατζήδων (1970) [Γρηγόρης ….Ιβάν Σιμεόνοφ]
Στη μάχη της Κρήτης (1970) [Νικηφόρος Καλλέργης]
ΟΧΙ (1969) [Χέρμαν φον Σβάιτσερ]
Το κορίτσι του 17 (1969)
Ο Άγιος Νεκτάριος (1969) [Άγιος Νεκτάριος]