Παρακολουθώ κάποια σχόλια ή και απόψεις που “διαπιστώνουν” την “αφύπνιση” των Ευρωπαίων ηγετών διότι, λένε, “αντέδρασαν αποφασιστικά”
Βασίλης Δημ. Χασιώτης
ή και “δυναμικά” στις πιέσεις του Τραμπ για το ζήτημα της Γροιλανδίας μάλιστα δε επέβαλαν και κάποια “αντίποινα” στις ΗΠΑ στο ζήτημα της ανταλλαγής πληροφοριών στα πλαίσια του ΝΑΤΟ (“αντίποινα” κυριολεκτικά άνευ ουσίας), ενώ απειλούν και την ενεργοποίηση του “μπαζούκας”,
δηλαδή την επιβολή εμπορικών και οικονομικών κυρώσεων, προφανώς εκμεταλλευόμενες την τεράστια “επιτυχημένη” εμπειρία από την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας, όπου κάθε πακέτο κυρώσεων ήταν και ένας αυτοπυροβολισμός εναντίον των ευρωπαϊκών συμφερόντων και ενδυνάμωσης των ρωσικών συμφερόντων και επιδιώξεων.
Αν τολμήσουν να κάνουν το ίδιο εναντίον των ΗΠΑ, αυτό μπορώ να το εκφράσω ως υψηλής βεβαιότητας εκτίμηση, τότε η ΕΕ απλώς θα ρίξει και τη χαριστική βολή εναντίον της ίδιας της τής υπάρξεως, κάτι που μέχρι στιγμήςλ μάλλον εκ τύχης απέφυγε.
Εκτός τούτων δεν μπορώ να δω σε ποιες ενέργειες εντοπίζεται η “θαρραλέα” στάση των Ευρωπαίων ηγετών έναντι του Τραμπ, αυτών των ίδιων που με εκδηλώσεις δημόσιας δουλικότητας δεν έπαυαν να αυτοεξευτελίζονται σε κάθε ευκαιρία.
Τι ακριβώς έκαναν;
Κάτι που κάνουν όλοι όσοι δεν δικαιούνται τον χαρακτηρισμό “θαρραλέος”.
Στο Νταβός απέφυγαν να κάνουν αυτό που θα επιβεβαίωνε το “θάρρος” τους και που πραγματικά θα έδινε το δικαίωμα να μιλάμε για αφύπνιση (χωρίς εισαγωγικά).
Να επιδιώξουν να συναντηθούν με τον Τραμπ κι εκεί urbi et orbi, ενώπιοι ενωπίω να “ξεκαθάριζαν” τη θέση και τις προθέσεις τους, θέτοντας τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ενώπιον των δικών του ευθυνών, ενώπιον όλου του πλανήτη.
Αντ’ αυτού κυριολεκτικά κρύφτηκαν και επέλεξαν την πολύ “θαρραλέα” στάση να του τα πούνε “έξω από τα δόντια”, κρατώντας όμως καλού κακού και μια απόσταση ασφαλείας, γεωγραφικά και χρονικά. Σαν άτακτα παιδιά που σπεύδουν να εξαφανιστούν πριν τα “τσακώσει” ο “νταντι” τους.
Τόση “γενναιότητα”.
Και σε ό,τι αφορά την “υποχώρηση” του Τραμπ στο ζήτημα της “Γροιλανδίας”, δεν είδα να δίνεται η προσοχή που της αξίζει, η πληροφορία ότι πιθανώς να ισχύσει στη Γροιλανδία ένα καθεστώς τύπου βρετανικών βάσεων στη Κύπρο, πράγμα που εγκαθιδρύει κυριαρχικό καθεστώς στα εδάφη των βάσεων αυτών. Κι ακολούθως”βλέποντας και κάνοντας”. Αν αυτό ισχύσει πρόκειται για πολύ μεγάλη επιτυχία και όχι για “υποχώρηση”. Όμως μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
Εξ άλλου η στρατηγική του Τραμπ “στέλνω τις αξιώσεις στα ουράνια” για να πετύχω αυτό που βρίσκεται στο μέσο της απόστασης “γης – ουρανού”, την εφαρμόζει σταθερά από τη πρώτη μέρα που εκλέχτηκε και μάλλον δεν του πήγε και πολύ άσχημα από την άποψη που εδώ σημειώνουμε.
Και μια κουβέντα για τον “σκληρό” Μακρόν.
Θυμάμαι πολύ καλά την εικόνα του όταν ήταν μαζί με τον Τραμπ μόνος αυτός ή και με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, στις διάφορες συναντήσεις. Καμία σχέση με την εικόνα που παρουσιάζει όταν βρίσκεται σε “απόσταση ασφαλείας” από τον Τραμπ. Εξάλλου, ας μη ξεχνάμε ότι ο πολιτικός του χρόνος είναι λίγος με την έξοδο του από την πολιτική σκηνή, τη γαλλική, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια να μην προαναγγέλλει τίποτα το καλό για την υστεροφημία του. Και μάλλον αυτή πάει κάπως να διαδώσει, ό,τι επιτέλους μπορεί να διασώσει, αν διασώζεται κάτι…