Είναι πασίγνωστο το ότι με την συνθήκη της Λωζάννης μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας και … κάποιων Ευρωπαϊκών κρατών,
τα χωρικά θαλάσσια σύνορα της Τουρκίας καθορίζονται σαφώς στα τρία ναυτικά μίλια.
Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο είναι ότι όταν η απόσταση παραλίας Ελληνικού νησιού από την πλησιέστερη Μικρασιατική παραλία, είναι μικρότερη αυτών των τριών, τα της Συνθήκης καθορισμένα, τότε ισχύει, αυτόματα, το Διεθνές Δίκαιο της μέσης γραμμής.
Την βλέπουμε άλλωστε και χαραγμένη σε όλους τους χάρτες, ναυτικούς και μη. Αυτό λοιπόν ισχύει, ή ίσχυε, μέχρι να αποφανθεί με το ατομικό του Διεθνές Δίκαιο ο Ερντογάν ότι με αυτά «δεν θα μπορούμε να βάλουμε ούτε τα πόδια μας στην θάλασσα». Ατάκα τα σπάει σήμερα ο Μητσοτάκης με τις δηλώσεις του πως η μόνη διαφορά μεταξύ μας είναι η υφαλοκρηπίδα, και η ΑΟΖ!
Και έτσι ξεκίνησαν οι τούρκικες αρπακτικές επεκτάσεις που βλέπουμε όλοι και σήμερα. Αφού πρώτα φρόντισαν και προσελκύσαν την μέχρι σήμερα ασταθή Λιβύη, αφού πριν απο αυτήν πάλι φρόντισαν, να προσελκύσουν το, των πετροδολαρίων, Ισλάμ, και όχι άλλο, για καλύτερα πατήματα, διαγράφοντας έτσι και με τη μία, τις περί ανεξιθρησκείας παρακαταθήκες Κεμάλ και Ισμετ.
Για επαναφορά όμως της πατρογονικής τους μισό Αραβικής γραφής, ούτε λέξη! Τα Λατινικά υιοθέτησαν. Ευρωπαίοι! Αυτά όλα λοιπόν τα θυμήθηκαν σήμερα, μετά από τόσες δεκαετίες λόγω των υπό την θάλασσα «εξορύξεων»! Και με χρήση το, εις το διηνεκές γνωστό, τουρκικό «μπαξίς» συν το ακατάσχετο «γλείψιμο» μέσω των ασταμάτητων τεμενάδων προς πάντες τους ισχυρούς, θυμίζουμε την πρώτη συνάντηση Ερντογάν με τον «άπιαστο»ακόμα Μπάιντεν, συν κτλ, πέτυχαν τα γνωστά πολλά.
Πάρα πολλά, αλλά όχι, και τα κατά την γνώμη τους, αρκετά, και έτσι αμολυμένοι τώρα τελευταία στις θάλασσες, για τις γνωστές «ντε φάκτο» τουρκιές, διεκδικούν. Εμείς όμως, εκεί, με Μητσοτάκη και, ιδίως, με …. Γεραπετρίτη! Εκτός και αν ο ίδιος γνωρίζει στο «γιατί» κάτι, που όμως ο λαός αγνοεί, και ουδέν επ αυτού καταλαβαίνει.
Ας διατελέσουμε λοιπόν (και διατελούμε) επιφυλακτικοί, διότι και οι τελευταίες τούρκικες αντιδράσεις, σχετικά με τις υπογραφές Ελληνικής Ενέργειας, με την Σεβρον των ΗΠΑ για τα νοτίως Κρήτης θαλάσσια οικόπεδα, ήσαν μόνον λεκτικές με χαρακτήρα παράπονου. Για την ώρα, κι αυτό, και βλέπουμε.