Όταν οι ΗΠΑ-η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου – μετατρέπει σε φυσιολογική κίνηση-έναν προληπτικό πόλεμο με ποικίλα κίνητρα
προσφέρει σε άλλους μια ηθική άδεια να κάνουν το ίδιο.
Μιχάλης Ψύλος από τη naftemporiki.gr
Δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, ο αμερικανικός στρατός αναπτύσσει 2.500 πεζοναύτες στην περιοχή του Κόλπου με το αποβατικό σκάφος «USS Tripoli», που μέχρι τώρα ήταν στην Ιαπωνία.
Σύμφωνα με την Wall Street Journal, οι επιπλέον πεζοναύτες ζητήθηκαν από την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM), η οποία είναι υπεύθυνη για τη Μέση Ανατολή, και η ανάπτυξή τους εγκρίθηκε από τον Υπουργό Πολέμου Πητ Χέγκσεθ.
Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κάνουν ήδη λόγο για για μια χερσαία επίθεση για την κατάληψη του νησιού Χαργκ στον Κόλπο -το σημαντικότερο λιμάνι εξαγωγής πετρελαίου του Ιράν. «Η κατάληψη του νησιού θα στερούσε από το ιρανικό καθεστώς μια βασική πηγή χρηματοδότησης», τονίζει ο πρώην σύμβουλος του Πενταγώνου, Μάικλ Ρούμπιν, κάνοντας λόγο για «την απόλυτη κίνηση κατά του Ιράν».
Ηδη ,όπως έγραψε ο πρόεδρος Τραμπ στο Truth social
Ετσι ξεκινούν άλλωστε πάντα, οι «ατελείωτοι» πόλεμοι: οι πολέμαρχοι πρώτα, υπόσχονται ακρίβεια και αυτοσυγκράτηση, και στη συνέχεια ακολουθεί η διεύρυνσή τους γεωγραφικά και ο πολλαπλασιασμός των στόχων.
Ηδη στο Λίβανο, το Ισραήλ-μετά τους σφοδρούς βομβαρδισμούς που έχουν προκαλέσει την εσωτερική εκτόπιση 700.000 ανθρώπων-ετοιμάζεται για νέα μεγάλης κλίμακας, χερσαία επέμβαση.
Δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές»
Η παραβίαση κάθε «κόκκινης γραμμής», γίνεται «φυσιολογική καθημερινότητα».
Το επόμενο βήμα προς το παγκόσμιο γκρεμό θα είναι ο πολλαπλασιασμός των εχθρών, ο σχηματισμός αντιπάλων αξόνων μεταξύ των χωρών, και στη συνέχεια το τέλος, δηλαδή ο παγκόσμιος πόλεμος, με πυρηνικά όπλα στη διάθεσή τους.
Με την τρέλα να βασιλεύει, αυτή είναι, δυστυχώς, μια εύλογη πρόβλεψη.
Όταν οι ΗΠΑ-η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου – μετατρέπει σε φυσιολογική κίνηση-έναν προληπτικό πόλεμο με ποικίλα κίνητρα, προσφέρει σε άλλους μια ηθική άδεια να κάνουν το ίδιο.
Με αυτόν τον πόλεμο, ο κόσμος ωθείται στη ζούγκλα του δικαιώματος του ισχυρότερου.
Το μήνυμα που παίρνουν πολλά καθεστώτα είναι απλό: όσοι δεν έχουν πυρηνικά όπλα μπορούν να δεχθούν επίθεση. Αντίθετα ,όσοι διαθέτουν πυρηνικά, μπορούν να έχουν και «ασφάλεια ζωής».
Λίγες ιδέες είναι πιο επικίνδυνες για τον 21ο αιώνα, από αυτή.
Πλανητικός φόρος
Για τον υπόλοιπο κόσμο που δεν εμπλέκεται άμεσα στις εχθροπραξίες, ο πόλεμος του Τραμπ και του Νετανιάχου έχει μετατραπεί σε έναν πλανητικό φόρο στα καύσιμα, τις μεταφορές και τα τρόφιμα.
Έχουμε ήδη αρχίσει να πληρώνουμε για τα «έξοδα» του πολέμου , που θα μας ρίξει στη δυστυχία.
Στο μεταξύ κερδίζει έδαφος η ιδέα ότι η επίλυση του ενεργειακού προβλήματος απαιτεί την κατασκευή περισσότερων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής-περισσότερων ,δυνητικά θανατηφόρων «Τσέρνομπιλ » και « Φουκουσίμα ».
Αυταρχικά ρεύματα
Ο πόλεμος τροφοδοτεί όμως και όλα τα αυταρχικά ρεύματα που αξιοποιούν ή αναπτύσσονται, στην ταπείνωση, την αγανάκτηση, τη λογική των μπλοκ, την ξενοφοβία και τις φανατικές θρησκευτικές συγκρούσεις.
Στη Μέση Ανατολή, θα πολλαπλασιάζεται ο ακραίος φανατισμός
Στη Δύση, ενισχύονται οι κυβερνήσεις που απαιτούν περισσότερες στρατιωτικές δαπάνες και λιγότερο δημοκρατικό έλεγχο. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εδραιώνεται η «κανονικότητα» των ισχυρότερων κρατών να κάνουν ό,τι θέλουν, απέναντι στους πιο αδύναμους εταίρους, τερματίζοντας την κυριαρχία της ομοφωνίας μεταξύ των κρατών μελών σε βασικά ζητήματα.
Η τελευταία έρευνα του Ευρωβαρόμετρου έδειξε ότι το κόστος ζωής είναι η κύρια ανησυχία των Ευρωπαίων. Ενα υψηλό ποσοστό πιστεύει ότι το βιοτικό τους επίπεδο θα επιδεινωθεί.Μόνο το 16% των νοικοκυριών πιστεύει ότι η κατάστασή τους θα βελτιωθεί .
Η δυσαρέσκεια για την ανισότητα και το κόστος ζωής πυροδοτεί μια ψήφο διαμαρτυρίας που έδωσε ισχυρή ώθηση στην ακροδεξιά .
Τώρα κυβερνά την Ιταλία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία, κατέχει την προεδρία στην Πολωνία, είναι η πολιτική δύναμη με τις περισσότερες ψήφους στη Γαλλία και την Αυστρία και η δεύτερη σε ψήφους στη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Σουηδία και την Πορτογαλία.
Η ακροδεξιά έχει γίνει ο κύριος αποδέκτης ψήφων της εργατικής τάξης και της κατώτερης μεσαίας τάξης στην ΕΕ .
Υπάρχει άραγε περίπτωση να σταματήσουμε όλη αυτή την τρέλα;