Από τη Γάζα μέχρι την Ουκρανία και τα Στενά του Ορμούζ, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει τη συνήθεια να αφήνει την Ευρώπη να μαζέψει τα κομμάτια
Από τη Γάζα μέχρι την Ουκρανία και τα Στενά του Ορμούζ
ο Ντόναλντ Τραμπ έχει τη συνήθεια να αφήνει την Ευρώπη να μαζέψει τα κομμάτια του χάους που δημιουργεί.
Είναι μια τάση του Αμερικανού Προέδρου, που γίνεται όλο και πιο οικεία.
«Είναι ένα μοτίβο», δήλωσε στο Politico ο Ισπανός Ευρωβουλευτής Νάτσο Σάντσες Αμόρ. «Στη Γάζα, θα πληρώσουμε για την ανοικοδόμηση. Στην Ουκρανία, πληρώνουμε για τον πόλεμο, ουσιαστικά μόνοι μας, σε αυτό το σημείο. Τώρα, ίσως χρειαστεί να πληρώσουμε για να καθαρίσουμε το Ορμούζ».
Πράγματι, αυτό είναι το σενάριο που η ΕΕ φοβάται ότι θα εκτυλιχθεί στα Στενά του Ορμούζ, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν ήδη υποσχεθεί ότι θα βοηθήσουνστον καθαρισμό της πλωτής οδού μόλις σταματήσουν οι μάχες.
Υπό τα νέα δεδομένα της συμφωνίας εκεχειρίας ΗΠΑ–Ιράν, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, όχι μόνο να πληρώσουν για μια δαπανηρή επιχείρηση συνοδείας πλοίων και εκκαθάρισης ναρκών, αλλά και τα εμπορικά τους πλοία να πληρώσουν μεγάλα τέλη που δεν υπήρχαν πριν από τον πόλεμο, μόνο και μόνο για το προνόμιο της διέλευσης.
Ο Ντόναλντ Τραμπ μάλιστα δήλωσε την Μεγάλη Τετάρτη (08/04) ότι εξετάζει μια «κοινή επιχείρηση» με το Ιράν και το Ομάν για την επιβολή «διοδίων».
Ο Γάλλος Πρόεδρος είπε ότι μια ομάδα 15 χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, θα «διευκολύνει την επανέναρξη της θαλάσσιας κυκλοφορίας … μόλις οι συνθήκες είναι κατάλληλες».
Όπως σχολιάζει το Politico, ακόμα και αν κατανεμηθεί στα ναυτικά αρκετών χωρών
συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας που δεν είναι μέλος της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου, το κόστος μιας τέτοιας επιχείρησης θα ήταν μεγάλο.
- Για παράδειγμα: Η επιχείρηση Earnest Will υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία αφορούσε την προστασία των δεξαμενόπλοιων του Κουβέιτ από ιρανικές επιθέσεις το 1987-1988, κόστισε στα συμμετέχοντα συμμαχικά κράτη αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, πιθανώς περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο δολάρια μετά την προσαρμογή στον πληθωρισμό.
Σε αυτά, ας προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι λογαριασμοί ενέργειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο πιθανότατα θα παραμείνουν στα ύψη για εβδομάδες ή ακόμα και μήνες, εάν και εφόσον φυσικά τηρηθεί η εκεχειρία.
Κάπως έτσι, η τάση γίνεται σαφής: Η Ευρώπη πρέπει να πληρώνει όλο και περισσότερα, μόνο και μόνο για να παραμείνει μέρος μιας διατλαντικής συμμαχίας που έχει γίνει εξαιρετικά απρόβλεπτη.
