Ο ιρανικός πόλεμος διδάσκει την Κίνα πώς να καταλάβει την Ταϊβάν

Εν μέσω κλιμάκωσης των διεθνών εντάσεων, ο πόλεμος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ κατά του Ιράν ξεχωρίζει ως μελέτη περίπτωσης που παρακολουθείται στενά από το Πεκίνο

όχι μόνο για να κατανοήσει τη φύση της αμερικανικής αποτροπής αλλά και για να αντλήσει πρακτικά διδάγματα που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε οποιοδήποτε μελλοντικό σενάριο που αφορά την Ταϊβάν.

 Αυτή είναι η άποψη του ερευνητή του Ινστιτούτου Hoover, Άικ Φρίμαν, σε ένα αναλυτικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Politico , όπου υποστηρίζει ότι η πορεία αυτού του πολέμου προσφέρει στην Κίνα μια ρεαλιστική εικόνα για το πώς να διαχειριστεί μια σύγκρουση με μια μεγάλη δύναμη.

Η ανάλυση δείχνει ότι το Πεκίνο παρακολουθούσε στενά την πορεία των γεγονότων, ιδίως δεδομένης της υποχώρησης του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ από τις αρχικές του κλιμακωτικές θέσεις, η οποία συνέπεσε με τις επιπτώσεις του κλεισίματος του Στενού του Ορμούζ.

Αυτή η υποχώρηση, κατά την άποψη του Φρίμαν

δεν ήταν απλώς μια τακτική κίνηση, αλλά μάλλον μια ένδειξη ότι η Κίνα μελετά για να κατανοήσει τα όρια της αμερικανικής πολιτικής βούλησης υπό πίεση.

Αντίθετα, ο ερευνητής δεν παρέλειψε να επαινέσει την αμερικανική στρατιωτική απόδοση, η οποία αποδείχθηκε στην εξουδετέρωση ιρανικών συστημάτων αεράμυνας, στην εκτέλεση ακριβών επιχειρήσεων ειδικών δυνάμεων και στη στόχευση εξεχόντων ηγετών της Ιρανικής Επαναστατικής Φρουράς.

Αυτές οι επιτυχίες, σύμφωνα με την ανάλυση, αντικατοπτρίζουν μια σαφή υπεροχή στους τομείς του κυβερνοπολέμου, του ηλεκτρονικού πολέμου και των πληροφοριών – κρίσιμα στοιχεία σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση με μια δύναμη του μεγέθους της Κίνας.

Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι ελλιπής χωρίς την αντιμετώπιση των αδυναμιών.

Ο Φρίμαν επέκρινε την έλλειψη επαρκούς οικονομικής ετοιμότητας εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ

για την αντιμετώπιση σεναρίων θαλάσσιας διαταραχής στο Στενό του Ορμούζ, καθώς και την αδυναμία αποτελεσματικής κινητοποίησης των συμμάχων.

 Πιστεύει ότι αυτές οι αδυναμίες στέλνουν ένα ανησυχητικό μήνυμα στο Πεκίνο, υποδηλώνοντας ότι η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να αντιμετωπίσει πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις εάν η Κίνα επιβάλει αποκλεισμό στην Ταϊβάν ή εξαπολύσει εισβολή.

Η ανάλυση προειδοποιούσε ότι οποιαδήποτε σύγκρουση για την Ταϊβάν δεν θα ήταν απλώς μια περιφερειακή κρίση, αλλά ένα παγκόσμιο σοκ που θα μπορούσε να ξεπεράσει τον αντίκτυπο της ιρανικής ενεργειακής κρίσης, δεδομένου του καίριου ρόλου της Ταϊβάν στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, ιδίως στους τομείς της προηγμένης τεχνολογίας.

 Σε αυτό το πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με μια άμεση απειλή για την οικονομική τους ευημερία, εάν η Κίνα καταφέρει να εδραιώσει την κυριαρχία της στην τεχνητή νοημοσύνη και την προηγμένη μεταποίηση στην Ασία.

Ολοκληρώνοντας την ανάλυσή του, ο Άικ Φρίμαν τόνισε ότι η Ταϊβάν αποτελεί έναν εξαιρετικά ευαίσθητο στρατηγικό στόχο, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και οικονομικά.

Τόνισε ότι η συμπεριφορά των οικονομικών παραγόντων, όπως οι ιδιωτικές ναυτιλιακές εταιρείες, θα ήταν εντελώς διαφορετική σε αυτό το σενάριο, καθώς αυτές οι εταιρείες είναι απίθανο να αμφισβητήσουν τις ενέργειες της κινεζικής ακτοφυλακής, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στην περίπτωση του Ιράν, την οποία η ανάλυση θεώρησε «πόλεμο επιλογής» (έναν πόλεμο που ένα κράτος αποφασίζει να διεξάγει οικειοθελώς, παρά την απουσία άμεσης απειλής ή επείγουσας ανάγκης να αμυνθεί) παρά μια υπαρξιακή σύγκρουση.

Arab-Defense

—

Echedoros.blog