Τα ποικίλα προβλήματα που αντιμετωπίζει μεταπολεμικά η Αθήνα
με την έξοδο από το φάσμα της οδυνηρής γερμανικής σκλαβιάς, όπως της λειψυδρίας, της επάρκειας των βασικών καταναλωτικών αγαθών, τσιγάρων, ρουχισμού κ.α., αλλά και του πολύτιμου αγαθού της ενημέρωσης ελλείψει ραδιοφώνων, δεν κάμπτουν το ηθικό των Αθηναίων και την ακόρεστη δίψα τους για ζωή.
Ακοίμητη είναι η καλλιτεχνική παραγωγή της Αθήνας και σαν μανιτάρια, ξεφυτρώνουν τα βαριετέ, τα αναψυκτήρια και οι κινηματογράφοι της !
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Ήδη από τις αρχές του Μαίου τον τόνο έδιναν τα δυο εκλεκτά κέντρα του Ζαππείου η «Όαση» και τα «Πεύκα». Στην «Όαση» φημολογείτο ότι θα εμφανίζονταν η Ντιριντάουα που ήταν τότε στο απόγειο της δόξας της και σαγήνευε τα αθηναϊκό κοινό. Αλλά σ΄ αυτή την κατεύθυνση κινούνταν και οι θεατρικοί επιχειρηματίες της «Όασης» Γ. Νέγρης και Φ. Μιχαλάτος, που ήταν διατεθειμένοι επενδύοντας, να παρουσιάσουν ένα υπερθέαμα στο αθηναϊκό κοινό. Είχαν διερευνήσει άλλες σημαντικές καλλιτεχνικές φίρμες της εποχής και προσδοκούσαν να εντάξουν στο δυναμικό της «Όασης» ότι λαμπρότερο καλλιτεχνικά κυκλοφορούσε τότε.
Στο ρόστερ του εκλεκτού αυτού βαριετέ περιλαμβάνονταν οι περίφημες αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά, Κώστας Δούκας, Ορέστης Μακρής, Κορνηλία Βλαχοπούλου, Μητσάρας, Άννα Φιλίδου, Μίμης Σιμόπουλος και Δώρα Καρυώτου. Στο τραγούδι ο κραταιός Νίκος Γούναρης και η ταλαντούχος Ρένα Βλαχοπούλου, απογείωναν το κοινό. Ιδιαίτερα ο Νίκος Γούναρης με τις επιτυχίες του : «Ποιος σε πήρε και μου ΄φυγες», «Και τι δεν θα ΄δινα», στην κυριολεξία έσπαζε τα ταμεία της «Όασης». Όμως την καλλιτεχνική πανδαισία της «Όασης» επικουρούσαν στο χορό δυο ακόμα φωτεινά καλλιτεχνικά αστέρια, η Λίντα Άλμα και ο Γιάννης Φλερύ.
Στο μικρόφωνο ως κονφερασιέ «ζωγράφιζε» ο Ορέστης Μακρής, τα κείμενα έγραφε ο διακεκριμένος σεναριογράφος Νίκος Φατσέας και στο ορχηστρικό κομμάτι δέσποζε η ορχήστρα του μαγικού Μιχάλη Σουγιούλ. Η «Όαση» άνοιξε τις πύλες της για το κοινό στις 4 Μαίου του 1946 και όπως ανεμένετο προξένησε με τον γαλαξία των αστέρων που είχε συγκεντρώσει στο δυναμικό της, πανδαιμόνιο στην καλοκαιρινή διασκέδαση των Αθηναίων. Ακόμα πέρα από το μοναδικό καλλιτεχνικό της πρόγραμμα, το μαγαζί διέθετε και θεσπέσια κουζίνα. Έτσι δημιουργούνταν ουρές στα ταμεία για να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο εισιτήριο. Στο απόγειο της εισπρακτικής του επιτυχίας, το μαγαζί σε μια ημέρα εισέπραξε 7 εκατομμύρια δραχμές. Ποσό μαμούθ για την εποχή !!! Ενώ και κάθε Παρασκευή η «Όαση» διοργάνωνε διαγωνισμό ταλέντων.
Αλλά μια εβδομάδα αργότερα από τα εγκαίνια της «Όασης», ανοίγει και το άλλο βαριετέ «Τα Πεύκα», που στο βαρύ πυροβολικό του διαθέτει την ορχήστρα του λαμπρού Τάκη Μωράκη,
αλλά και τον ηθοποιό Νίκο Σταυρίδη. Κονφερασιέ στα «Πεύκα» είναι ο ταλαντούχος Γιώργος Οικονομίδης μετέπειτα μεγάλη δόξα του «Άλσους», στο Πεδίον του Άρεως ! Τον θίασο των «Πεύκων» απαρτίζουν το ζεύγος Μανέλη – Ζαχά, ο Γιάννης Σπαρίδης, ο Νίκος Σταυρίδης και η νεαρή Σμάρω. Στα χορευτικά νούμερα δεσπόζουν οι σπουδαίοι Απόστολος Γαβριηλίδης, Μίμης Μοσχόπουλος, και η Ν. Φιλοσόφου. Ακόμη στο δυναμικό του βαριετέ ήταν Καλή Καλό, το «Τρίο Λορέντζο», η Ήρα Μαρκοπούλου και στο τραγούδι η Κούλα Νικολαίδου. Σαφώς ένα σπουδαίο και αντάξιο της «Όασης» καλλιτεχνικό ρόστερ !
Στον καλλιτεχνικό οργασμό όμως αυτής της περιόδου ανοίγουν και άλλα σημαντικά μαγαζιά. Στις 18 Μαίου του 1946, ανοίγει τις πόρτες του κέντρο «Πάρκ» στο Πεδίον του Άρεως, θεατρική επιχείρηση των Γρηγ. Κολυβάκου και Ανδρέα Μακρή. Στο σχήμα του «Πάρκ» πρωταγωνιστούσε η ορχήστρα του Γιάννη Βέλλα και στο τραγούδι ήσαν ο αισθαντικός Φώτης Πολυμέρης, η γλυκιά μελαχρινή Μάγια Μελάγια και η Μπέσσυ Μάρντεν. Στο βιολί ξεχώριζε ο βιρτουόζος Βάγιας Δεληγιάννης που απογείωνε με το δοξάρι του τους φανατικούς του μαγαζιού. Ενώ μέσα σ΄ αυτόν τα καλλιτεχνικό οργασμό ξεκίνησε και ο θερινός κινηματογράφος «Αίγλη» στο Ζάππειο και το ομώνυμο αναψυκτήριο, με την ορχήστρα του Αλέκου Γεωργιάδη. Αλλά το μεγάλο γεγονός για τους κινηματογράφους το θέρος του 1946, είναι τα εγκαίνια του εκλεκτού καλοκαιρινού κινηματογράφου «Μέντια Λούζ», στην Κυψέλη, στην γωνία Φωκίονος Νέγρη και Επτανήσου. Στην αβάντ πρεμιέ του κινηματογράφου την 1-η Ιουνίου 1946, η εξαιρετική ταινία «Ας μην ξημέρωνε ποτέ», με τους Ολίβια ντε Χάβιλαντ, Σάρλ Μπουαγιέ και Πώλετ Γκοντάρ.
Όμως από το καλλιτεχνικό πεδίο έρχεται και μια άλλη είδηση που προξενεί έκπληξη και περηφάνια στους Αθηναίους.
Στις εφημερίδες κυκλοφορεί η είδηση, ότι η ταλαντούχος καλλιτέχνης Νινή Ζαχά αποτελεί την πρώτη ελληνίδα που φεύγει για την Αμερική, με επίσημο καλλιτεχνικό συμβόλαιο. Το γεγονός αυτό προξενεί ηθική ανάταση και θαυμασμό στον λαό της Αθήνας, που αισθάνεται πως παρόλα τα προβλήματά του, κατακτά τις μεγάλες καλλιτεχνικές σκηνές. Την νεαρή Νινή Ζαχά, ένα καλλιτεχνικό παιδί θαύμα της εποχής, είχαν παρακολουθήσει πρίν ένα χρόνο στο κέντρο «Μαϊάμι» δυο αμερικανοί στρατιωτικοί, τους είχε στην κυριολεξία εκστασιασθεί με το ταλέντο της και έτσι με το που επέστρεψαν στην Αμερική και αποστρατεύτηκαν, δρομολόγησαν την μετάβασή της στις ΗΠΑ, για μια λαμπρή καλλιτεχνική καριέρα. Κατά σατανική σύμπτωση οι δυο αμερικανοί στρατιωτικοί Μπόμπ Κάρτερ και Λούις Άγκαχαρντ ήταν θεατρικοί επιχειρηματίες και με το που είδαν το εκπληκτικό ταλέντο της μικρής Νινής Ζαχά, άδραξαν την ευκαιρία για να την «τραβήξουν» στην Αμερική. Χάρις στους δυο αυτούς πλέον μέντορές της, η νεαρή Νινή Ζαχά, είχε κλείσει ένα μοναδικό προνομιακό συμβόλαιο με το «Ρεπάμπλικ Μπρόντγουέι Βάριετι» στην Νέα Υόρκη. Όπως ανέφεραν οι εφημερίδες της εποχής η ταλαντούχος καλλιτέχνης θα ελάμβανε μισθό 3.000 δολάρια το μήνα, την μεγαλύτερη δυνατή αμοιβή, που δίνονταν σε εκτελεστές βαριετέ. Ως προκαταβολή μάλιστα οι αμερικανοί είχαν στείλει στην Νινή Ζαχά 6.000 δολάρια. Παράλληλα όμως με το βαριετέ η Νινή Ζαχά θα συμμετείχε και στον κινηματογράφο και επομένως θα ταξίδευε στο Χόλυγουντ !
Έτσι κινούνταν το ιστορικό εκκρεμές στην αθηναϊκή κοινωνία τα θέρος του 1946 και ενώ οι Αθηναίοι αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα, είχαν άφθονη καλοκαιρινή διασκέδαση και ακμαίο ηθικό !!!
*Ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Αν. Γραμματέας Πολιτισμού ΠΑΣΟΚ
www.panosavramopoulos.blogspot.gr