Δέκα ιστορικά στελέχη της ΝΔ
(Μανώλης Αγγελάκας, Γιώργος Βερναδάκης, Χρήστος Ζώης, Θανάσης Νταβλούρος, Αργύρης Ντινόπουλος, Δημήτρης Πανοζάχος, Φεβρωνία Πατριανάκου, Θανάσης Σκόρδας, Σέργιος Τσίφτης και Σεραφείμ Τσόκας) επέλεξαν συνειδητά την παραμονή του συνεδρίου για να σπάσουν τη σιωπή τους. Με κοινό κείμενο στην εφημερίδα «Δημοκρατία», έβαλαν στο στόχαστρο το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη και ζήτησαν ανοιχτά νέα πολιτική έκφραση.
Επικαλούμενοι συγκεκριμένα σκάνδαλα όπως τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την «αδιαφανή κατασπατάληση ευρωπαϊκών πόρων», την «εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης», τον «έλεγχο θεσμών και ενημέρωσης» και την υπόθεση των υποκλοπών, έγραψαν ότι «η σιωπή σε μια τέτοια παρέκκλιση δεν είναι ενότητα. Είναι συνενοχή».
Αναλυτικά η επιστολή των «10»
«Η παράταξη έχει ψυχή»
Η πολιτική είναι υπεράσπιση αρχών και αξιών, υπηρεσία του λαού, και αγώνας προόδου κι ευημερίας. Δεν είναι διαχείριση εικόνας, ούτε μηχανισμός ελέγχου και επιβολής.
Η κεντροδεξιά παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή εδραίωσε τη δημοκρατία στον τόπο μας. Έδωσε στη χώρα τον αρτιότερο και δημοκρατικότερο καταστατικό χάρτη στην ιστορία της. Εξέφρασε τα μεγάλα κοινωνικά ζητούμενα για ελευθερία, δημοκρατία, και ανάπτυξη. Γεννήθηκε για να εκφράσει και να υπηρετήσει τον υπεύθυνο πατριωτισμό, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, την κοινωνική συνοχή, την παραγωγική οικονομία, την αξιοκρατία και την ελευθερία μέσα σε ένα κράτος δικαίου.
Ήταν δύναμη εθνική, κοινωνική και λαϊκή. Ήταν η παράταξη της ευθύνης, μακριά από κάθε δημαγωγία και λαϊκισμό. Δίπλα στην Ελληνίδα και τον Έλληνα του μόχθου και της δημιουργίας.
Σήμερα, όλα αυτά συνθλίβονται από μια εξουσία που χρησιμοποιεί το όνομα της παράταξης, αλλά έχει προ πολλού απομακρυνθεί από τις αξίες της.
Το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη, αποκομμένο από τον αξιακό κορμό της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, κυβερνά χωρίς όραμα, χωρίς κοινωνική συναίσθηση, χωρίς εθνική στρατηγική. Ενδιαφέρεται μόνο για τη συγκέντρωση της εξουσίας και τη χειραγώγηση της κοινωνίας.
Αντί της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της αποτελεσματικής καταπολέμησης της ακρίβειας, επιλέγει την αδιαφανή κατασπατάληση των ευρωπαϊκών πόρων. Εγκαθιδρύει μια κουλτούρα ατιμωρησίας κι ευνοιοκρατίας επιτρέποντας την διάχυτη διαφθορά και την οικοδόμηση ενός κράτους φιλικού στους λίγους κι απρόσιτου και εχθρικού στους πολλούς. Παράλληλα, οι παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση και αδιαφάνεια στη χρήση ευρωπαϊκών πόρων επιβεβαιώνουν ότι η χώρα εκτίθεται διεθνώς.
Την ίδια ώρα, η εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, ο έλεγχος θεσμών και ενημέρωσης και η υπόθεση των υποκλοπών αναδεικνύουν μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης και δημοκρατικής λειτουργίας. Το κράτος λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως μηχανισμός ελέγχου αντί να διασφαλίζει εγγυήσεις ελευθερίας και ισονομίας. Πίσω από τον μανδύα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού αναπαράγονται οι πιο παλαιοκομματικές, αδιαφανείς και συγκεντρωτικές πρακτικές, ενώ ταυτόχρονα μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αδυνατούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης.
Η χώρα αντιμετωπίζει υπαρξιακές προκλήσεις. Το δημογραφικό σβήνει το μέλλον μας. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και η επικρατούσα ανασφάλεια αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία της κοινωνίας. Η παραγωγική βάση της χώρας συρρικνώνεται, η ύπαιθρος εγκαταλείπεται και ερημώνει και η εγχώρια επιχειρηματικότητα ασφυκτιά από την έλλειψη υγιούς ανταγωνισμού και ισότιμης χρηματοδότησης. Τα νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, βλέπουν τα παιδιά τους να φεύγουν, τη Δικαιοσύνη να μην αποδίδεται, τη διαφθορά να θεωρείται κανονικότητα.
Την ώρα που η διεθνής γεωπολιτική ρευστότητα και οι απειλές «γειτόνων» απαιτούν ξεκάθαρη στρατηγική, στιβαρότητα και καθαρό εθνικό προσανατολισμό, η εξωτερική πολιτική της χώρας εξαντλείται σε επικοινωνιακή διαχείριση και κατευνασμό.
Δεν μπορεί να θεωρείται ως πολιτική συνέχεια της παράταξής μας μια εξουσία με αυτά τα χαρακτηριστικά. Πρέπει να πούμε την αλήθεια, ακόμη κι όταν ενοχλεί. Η σιωπή σε μια τέτοια παρέκκλιση δεν είναι ενότητα. Είναι συνενοχή. Και εμείς δεν θα παραμείνουμε πλέον σιωπηλοί.
Απευθυνόμαστε στις υγιείς, πατριωτικές και δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας. Στους πολίτες που δεν ανέχονται άλλο τη σημερινή κατάσταση, στους νέους που αμφισβητούν και οργίζονται. Που λένε ως εδώ. Που αγαπούν την πατρίδα. Που ζητούν αλήθεια, διαφάνεια, πραγματική δημοκρατία, ασφάλεια, ανάπτυξη, δικαιοσύνη, προοπτική.
Τους λέμε: Δεν είστε μόνοι. Είμαστε πολλοί. Και είμαστε παρόντες.
Παρόντες στην κοινωνία, παρόντες στην αγωνία για το μέλλον της πατρίδας και της δημοκρατικής κεντροδεξιάς.
Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν μπορεί να πείσει ότι αποτελεί αφετηρία ουσιαστικής επανασύνδεσης με τις αρχές και την κοινωνική βάση της παράταξης. Όταν η απόσταση ανάμεσα στην εξουσία και τον κόσμο της παράταξης έχει γίνει τόσο βαθιά, οι οργανωτικές διαδικασίες και οι ισορροπίες μηχανισμών δεν αρκούν για να καλύψουν το πολιτικό και αξιακό κενό.
Η παράταξη έχει ιστορία, αξίες και ψυχή. Και αυτή η ψυχή δεν βρίσκεται στους μηχανισμούς της εξουσίας. Βρίσκεται στους ανθρώπους της. Στους πολίτες που πίστεψαν σε μια μεγάλη πατριωτική και λαϊκή παράταξη δημοκρατίας, ευθύνης και εθνικής αξιοπρέπειας.
Σήμερα, όλο και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται πολιτικά άστεγοι. Βλέπουν ότι η ιστορική συνέχεια της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης έχει τραυματιστεί βαθιά και αντιλαμβάνονται ότι το σημερινό σύστημα εξουσίας δεν μπορεί πλέον να εκφράσει τις αρχές, τις αγωνίες και τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Γι’ αυτό και η ανάγκη για μια νέα πατριωτική, δημοκρατική και κοινωνική πολιτική έκφραση αναδύεται πλέον μέσα από την ίδια την κοινωνία. Μια έκφραση που θα αποκαταστήσει τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, θα ενώσει υγιείς και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και θα επαναφέρει στο προσκήνιο την εθνική ευθύνη, την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη, την παραγωγική Ελλάδα και τη θεσμική σοβαρότητα.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ιστορία της παράταξης και κυρίως απέναντι στην πατρίδα, επιλέγουμε να μιλήσουμε.
Γιατί η Ελλάδα αξίζει καλύτερα.
Και η παράταξη αξίζει να ξαναβρεί την ψυχή της.
Μανώλης Αγγελάκας, πρ. Ευρωβουλευτής, πρ. Γραμματέας Οργανωτικού ΝΔ
Γιώργος Βερναδάκης, πρ. Διοικητής ΟΑΕΔ, πρ. Αν. Γραμματέας Εργασίας ΝΔ
Χρήστος Ζώης, πρ. Υπουργός, πρ. Βουλευτής Λάρισας
Θανάσης Νταβλούρος, πρ. Βουλευτής Αχαϊας
Αργύρης Ντινόπουλος, πρ. Υπουργός, πρ. Βουλευτής Β’ Αθηνών
Δημήτρης Πανοζάχος, πρ. Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας Ηπείρου, πρ. μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΝΔ
Φεβρωνία Πατριανάκου, πρ. Βουλευτής Λακωνίας, πρ. Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού και Προγράμματος ΝΔ
Θανάσης Σκορδάς, πρ Υφυπουργός, πρ. Γενικός Διευθυντής ΝΔ
Σέργιος Τσίφτης, πρ. Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, πρ. Γραμματέας Οργανωτικού ΝΔ
Σεραφείμ Τσόκας, πρ. Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας Κρήτης, πρ. Γενικός Γραμματέας Υπ. Ανάπτυξης
Καλά και … αγια, όσα αναφερουν οι κύριοι αυτοί. Μόνο που, διαβάζοντας τις θεσμικές ιδιότητες τους με την σημειωση “πρώην”, κάτι δεν…..
Το θεμα δεν ειναι το γιατί;Ετσι κι αλλιως,τοσα χρονια που ανεχοταν αυτο το ερεβος,ειναι συνενοχοι.Τωρα,ισως απο “χαρακτηριστικη κουφοτητα”ειτε εκ του πονηρου ειτε απο αυτοσυντηρηση,το γεγονος ειναι οτι το γυαλι αρχιζει να θρυματιζεται.Και οσο οι πολιτες, κυριως δεξιοι,οπως ο Ανεστιδης,τους ξεχεζουν και καποιοι, πραγματικοι, δημοσιογραφοι,οπως Χαριτατος,ακομη και ο Χατζης,τους πετροβολανε,τα πραγματα θα καλυτερεψουν για εμας. Αρκει, να μην ξανα αυτχειριαστουμε και, ειτε παμε και ψηφισουμε την μαφια και τα συστημικα δεκανικια τους, ειτε παμε για μπανιο,ωστε το 20% να γινει 50%.Τον νου σας ρεμαλια.