«Γαλάζια πατρίδα»: Από ναυτικό «θεώρημα» σε ρομφαία του τουρκικού αναθεωρητισμού
Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Η προαναγγελθείσα κατάθεση νόμου στην τουρκική βουλή για την «νομιμοποίηση» του πειρατικού τουρκικού δόγματος της «γαλάζιας πατρίδας» αποτελεί μία νέα υπολογισμένη κίνηση της Άγκυρας, με στόχο την υφαρπαγή τεράστιων θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο, που βάσει των ισχυόντων κανόνων του δικαίου της θάλασσας ανήκουν στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αποτελεί τη συνέχεια του casus belli του 1995 και του παράνομου, με «βιασμού» της γεωγραφίας, Τουρκολυβικού μνημονίου του 2019. Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στις επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη!!! με επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο που είναι η «φιλανδοποίηση» της Ελλάδας.
Με τον νέο αυτό νόμο, που καθημερινά πλέον προβάλλεται με μαζικό τρόπο στον τουρκικό τύπο, τηλεόραση και κοινωνικά δίκτυα, επιχειρείται να εμπεδωθεί στην τουρκική κοινωνία, ότι αυτό το πειρατικό και επικίνδυνο ρεσάλτο της Άγκυρας αποτελεί δήθεν την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου για τα «δίκαια» της Τουρκίας!!! Πυρήνας αυτού του αναθεωρητικού δόγματος είναι η πλήρης παραβίαση των θεσπισμένων αρχών και του εθιμικού δικαίου, που συγκροτούν την ισχύουσα παγκόσμια αποδοχή για το δίκαιο της θάλασσας καιγια τον καθορισμό της ΑΟΖ. Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα και τη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου κάθε νησί, που έχει οικονομικήδραστηριότητα, έχει πλήρη θαλάσσια δικαιώματα (ΑΟΖ).
Αυτό που ισχύει παγκοσμίως παραβιάζεται με πρόδηλο τρόπο από την Άγκυρα, η οποία προβάλλει την «αλλά Τούρκα» εκδοχή, ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και ότι δήθεν αυτά επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας!!! Με βάση αυτό τον παραλογισμό διεκδικεί το μισό Αιγαίο, μέσω της επιθετικής ρητορικής, των στρατιωτικών πιέσεων και τώρα με τη θεσμοθέτηση αυτού με εσωτερικό νόμο.
Η εξέλιξη αυτή ανεξαρτήτως, ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα στο Διεθνές Δίκαιο και δεν μπορεί να γίνει δεκτό από οποιοδήποτε Διεθνές Δικαστήριο, συνιστά θρυαλλίδα για περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την περίπτωση που η Ελλάδα πράξει τα αυτονόητα για την διασφάλιση των κυριαρχικών την δικαιωμάτων, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο. Και αυτό γιατί με την ψήφιση αυτού του νόμου εξαφανίζεται η οποιαδήποτε θεωρητική «ευελιξία» της Άγκυρας για κάποιο έντιμο συμβιβασμό, αφού τόσο το σημερινό καθεστώς Ερντογάν, όσο και η οποιαδήποτε μελλοντική τουρκική κυβέρνηση θα προβάλει ως αφετηριακή βάση των τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων, αυτά που θα προβλεφθούν σε αυτό τον νόμο.
Την ίδια άλλωστε πολιτική έχει εφαρμόσει η Άγκυρα μέσω της «σαλαμοποίησης» μέχρι σήμερα (casus belli, γκρίζες ζώνες, παράνομες NAXTEX, παράνομες έρευνες κλπ.). Το σύνολο αυτών των διεκδικήσεων σε βάρος του Ελληνισμού στην περιοχή είναι προφανές, ότι θα αποτυπωθούν μέσω της νέας εθνικής νομοθεσίας τους για την κατοχύρωση της «γαλάζιας πατρίδας», η οποία ξεκίνησε ως «ναυτικό θεώρημα»και κατέληξε να αποτελεί τον πυρήνα της εθνικιστικής, αναθεωρητικής κοσμοθεωρίας του τουρκικού πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου.
Αυτή η οδυνηρή κατάληξη πλέον στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό,
αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις, με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής, που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων. Οι ψευδαισθήσεις και τα μυθεύματα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή σταδιακά, ιδιαίτερα την περίοδο της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως σήμερα και αφορούσαν, ότι είτε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με βάση τη μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα (ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου), είτε μέσω της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. ως μέσο εξημέρωσης του «θηρίου», είτε μέσω βοήθειας και λύσεως από τρίτους, έχουν πλήρως συντριβεί μπροστά στον κυνισμό του «γκρίζου λύκου».
Μπροστά στην πραγματικότητα της δομικής τουρκικής απειλής, όπου η Τουρκία εν μέσω των υποτιθέμενων «ήρεμων νερών» έχει παγιώσει την συνολική επιθετική, αναθεωρητική της πολιτική, έναντι των νομίμων δικαιωμάτων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και Μεσόγειο, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της ΝΔ αποδεικνύονται τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων και στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, που υποτίθεται σύμφωνα με το αφήγημα του ελεγχόμενου εν πολλοίς ελληνικού τύπου είναι επιτυχημένη!!!
Συνεπώς, έστω και τώρα στο παρά πέντε, η χώρα μας προς αντιστάθμιση της τουρκικής «πονηρίας» οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε ισχυρές συμβολικές κινήσεις, όπως την επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια νοτίως της Κρήτης και τις άμεσες διαδικασίες για το κλείσιμο των κόλπων, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επέκταση των χωρικών υδάτων σε δώδεκα μίλια στο Αιγαίο, λαμβάνοντας υπόψιν τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοίας (θέτοντας το θέμα αυτό σε διαβούλευση στην Ε.Ε. και στα ενδιαφερόμενα μέρη). Τέλος, σήμανε η ώρα του καθορισμού της ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία.