Το Γήρας στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία: Η Προσωποποίηση των Γηρατειών
Στην αρχαία ελληνική θρησκεία και μυθολογία, το Γήρας (το οποίο στη λατινική γλώσσα αποδίδεται ως Senectus) δεν ήταν απλώς μια βιολογική κατάσταση, αλλά μια αυθύπαρκτη θεότητα, η προσωποποίηση των γηρατειών. Σε μια κοινωνία που εξιδανίκευε τη νεότητα (Νεότης), το κάλλος και την πολεμική ρώμη, το Γήρας αντιπροσώπευε την αναπόφευκτη παρακμή, την αδυναμία και την τελική φθορά του σώματος.
Απο το arxaiaellinika.gr
Γενεαλογία και Καταγωγή
Σύμφωνα με την επικρατέστερη αρχαία πηγή, τη Θεογονία του Ησιόδου, το Γήρας ανήκει στις πρώτης γενιάς σκοτεινές, αρχέγονες θεότητες. Δεν έχει πατέρα, αλλά γεννήθηκε με παρθενογένεση από τη Νύκτα (την προσωποποίηση της Νύχτας).
Ως παιδί της Νύχτας, το Γήρας είναι αδελφός άλλων “αρνητικών” ή αναπόφευκτων δυνάμεων του σύμπαντος, όπως ο Θάνατος, ο Ύπνος, η Έρις (Διχόνοια), η Νέμεσις και οι Μοίρες.
Αυτούσιο Αρχαίο Κείμενο:
«Νύξ ολοή, μετά τήν δ’ Απάτην τέκε καί Φιλότητα, Γηράς τ’ ουλόμενον, καί Έριν τέκε καρτερόθυμον.» (Ησίοδος, Θεογονία, στίχοι 224-225)
Μετάφραση: «Και η ολέθρια Νύχτα, μετά από αυτούς γέννησε την Απάτη και τη Φιλότητα (παράνομο έρωτα), και το ολέθριο/καταραμένο Γήρας, και τη σκληρόκαρδη Έριδα.»
Η λέξη «ουλόμενον» (ολέθριο, καταστροφικό) είναι το μόνιμο επίθετο που συνοδεύει το Γήρας στα αρχαία έπη, αποδεικνύοντας τον τρόμο που προκαλούσε στους ανθρώπους.
Εικονογραφία: Πώς απεικονιζόταν στην Αρχαία Τέχνη
Σε αντίθεση με τους λαμπερούς Ολύμπιους θεούς, η απεικόνιση του Γήρατος στην αρχαία ελληνική τέχνη (κυρίως στην αττική αγγειογραφία του 5ου αιώνα π.Χ.) ήταν σκόπιμα αντιαισθητική. Το Γήρας ζωγραφιζόταν ως:
- Ένας μικροσκοπικός, αποστεωμένος και συρρικνωμένος γέροντας.
- Συνήθως γυμνός, με υπερβολικά τονισμένα τα σημάδια της γήρανσης (ρυτίδες, καμπουριασμένη πλάτη, συρρικνωμένα γεννητικά όργανα).
- Στηρίζεται βαριά σε ένα μπαστούνι (βακτηρία) για να μπορέσει να περπατήσει.
Η χαρακτηριστική αυτή μορφή λειτουργούσε συχνά ως καρικατούρα, αλλά και ως μια σκληρή υπενθύμιση της ανθρώπινης μοίρας.
Ο Μύθος του Ηρακλή και του Γήρατος
Η πιο διάσημη εμφάνιση του Γήρατος στην αρχαία τέχνη και τους μύθους είναι η αναμέτρησή του με τον Ηρακλή. Αν και δεν διασώζεται κάποιο εκτενές λογοτεχνικό έπος που να περιγράφει αναλυτικά τη μάχη τους, δεκάδες αγγεία (όπως η περίφημη πελίκη του «Ζωγράφου του Γήρατος» στο Μουσείο του Λούβρου) απεικονίζουν αυτή τη σκηνή.
Στις παραστάσεις αυτές:
- Ο Ηρακλής επιτίθεται στο Γήρας.
- Ο ήρωας αρπάζει τον μικροσκοπικό γέροντα από τα μαλλιά ή στέκεται από πάνω του απειλώντας τον με το ρόπαλό του.
- Το Γήρας ικετεύει για έλεος.
Ο Συμβολισμός: Αυτή η πάλη είναι βαθιά αλληγορική. Ο Ηρακλής, το απόλυτο σύμβολο της σωματικής ρώμης, παλεύει με την ίδια τη φθορά. Η νίκη του απέναντι στο Γήρας συμβολίζει την αθανασία του (καθώς τελικά αποθεώθηκε και δεν γέρασε ποτέ) και την επικράτηση του ηρωικού πνεύματος ενάντια στη φυσική παρακμή.
Το Γήρας ως “Κατάρα”: Ο Μύθος του Τιθωνού
Μια άλλη συγκλονιστική αναφορά στην αμείλικτη φύση του Γήρατος συναντάται στον μύθο του Τιθωνού και της Ηούς (της θεάς της Αυγής). Η Ηώς ερωτεύτηκε τον θνητό Τιθωνό και παρακάλεσε τον Δία να του χαρίσει την αθανασία. Όμως, έκανε ένα τραγικό λάθος: ξέχασε να του ζητήσει την αιώνια νεότητα.
Έτσι, ο Τιθωνός δεν μπορούσε να πεθάνει, αλλά το Γήρας τον κυρίευσε ολοκληρωτικά, ρουφώντας του κάθε ικμάδα ζωής, μέχρι που κατέληξε να είναι μόνο μια αδύναμη φωνή (σύμφωνα με την παράδοση μεταμορφώθηκε σε τζίτζικα).
Αυτούσιο Αρχαίο Κείμενο:
«…αλλ’ ότε δή πάμπαν γηρας κατέπειγεν ομοιον, ουδέ τι κινησαι μελέων δύνατ’ ουδ’ αναειραι, ήδε δέ οι κατά θυμόν αρίστη φαίνετο βουλή· εν θαλάμω κατέθηκε, θύρας δ’ επέθηκε φαεινάς. του δ’ ήτοι φωνή ρει άσπετος, ουδέ τι κίκυς έσθ’ οίη πάρος έσκεν ενί γναμπτοισι μέλεσσιν.» (Ομηρικός Ύμνος εις Αφροδίτην, στίχοι 237-242)
Μετάφραση: «Όταν όμως τον πίεσε πια εντελώς το γήρας, που όλους το ίδιο τους βρίσκει, και δεν μπορούσε καθόλου να κινήσει τα μέλη του ούτε να τα σηκώσει, αυτή η λύση της φάνηκε η καλύτερη: τον έβαλε μέσα στον θάλαμο και έκλεισε τις λαμπερές πόρτες. Και η φωνή του ακούγεται ασταμάτητα, αλλά δεν έχει πια καμία δύναμη από αυτή που είχε κάποτε στα ευλύγιστα μέλη του.»
Η Αρχαιοελληνική Αντίληψη
Μέσα από τα παραπάνω κείμενα, καθίσταται σαφές πως για τους αρχαίους Έλληνες το Γήρας ήταν ίσως πιο τρομακτικό και από τον ίδιο τον Θάνατο. Ο θάνατος στο πεδίο της μάχης χάριζε δόξα (το κλέος άφθιτον), ενώ το γήρας αφαιρούσε την αξιοπρέπεια, την ομορφιά και τη δύναμη του ανθρώπου.
Ο ποιητής Μίμνερμος συνοψίζει αυτή την απέχθεια χαρακτηρίζοντας το γήρας “αργαλέον” (οδυνηρό) και “άμορφον” (άσχημο), υποστηρίζοντας πως όταν έρχεται το γήρας, ο άνθρωπος γίνεται μισητός ακόμη και στους θεούς. Η προσωποποίηση, επομένως, του Γήρατος στη Μυθολογία ως ενός άσχημου, καταραμένου παιδιού της Νύχτας, αντικατοπτρίζει 100% τις φιλοσοφικές και κοινωνικές αντιλήψεις του αρχαίου ελληνικού κόσμου γύρω από το θέμα της θνητότητας.
1. Η Λατρεία του Γήρατος (Βωμοί και Ιερά)
Αν και το Γήρας ήταν μια “μισητή” θεότητα, υπάρχουν αναφορές ότι του αποδιδόταν ένας ιδιότυπος σεβασμός.
- Ο Φιλόστρατος (στο έργο του Τά ες τόν Τυανέα Απολλώνιον) αναφέρει ότι στα Γάδειρα (σημερινό Κάδιθ της Ισπανίας, όπου υπήρχε έντονη αρχαιοελληνική και φοινικική παρουσία), υπήρχε βωμός αφιερωμένος στο Γήρας («Γήρως βωμός»). Αυτό δείχνει πως, τουλάχιστον σε κάποιες περιοχές, οι άνθρωποι προσέφεραν θυσίες στο Γήρας, ίσως εξευμενιστικά, για να καθυστερήσουν την έλευσή του ή για να έχουν καλά γηρατειά.
2. Η Χαμένη Κωμωδία του Αριστοφάνη
Το Γήρας δεν απασχόλησε μόνο την έπη και την τέχνη, αλλά και το αρχαίο θέατρο.
- Ο μεγάλος κωμωδιογράφος Αριστοφάνης είχε γράψει μια ολόκληρη κωμωδία με τον τίτλο «Γηρας» (το έργο χρονολογείται γύρω στο 422 π.Χ.), η οποία δυστυχώς σήμερα σώζεται μόνο σε μικρά αποσπάσματα (fragments).
- Στην πλοκή αυτού του έργου, οι ηλικιωμένοι άνδρες της Αθήνας (πιθανότατα ο χορός του έργου) έβρισκαν έναν τρόπο να αποβάλουν το γήρας τους και να ξαναγίνουν νέοι, οδηγώντας σε κωμικές και σατιρικές καταστάσεις.
3. Η Ετυμολογική και Συμβολική Λεπτομέρεια (Το δέρμα του φιδιού)
Μια εντυπωσιακή λεπτομέρεια της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που συνδέεται άμεσα με τον μύθο:
- Η λέξη «γηρας» στην αρχαιότητα δεν σήμαινε μόνο τα γηρατειά, αλλά χρησιμοποιούνταν από τους συγγραφείς και τους φυσιοδίφες (όπως ο Αριστοτέλης) για να περιγράψει το ξερό δέρμα που αποβάλλει το φίδιόταν αλλάζει πουκάμισο (το λεγόμενο “έκδυσις”).
- Αυτή η χρήση της λέξης κρύβει τον αρχέγονο ανθρώπινο πόθο: όπως το φίδι “πετάει” το γήρας του και αναγεννιέται νέο, έτσι ήλπιζαν και οι αρχαίοι –μέσα από μύθους και ιστορίες– να μπορούσαν να αποβάλουν τα γηρατειά.
4. Η Ρωμαϊκή Προέκταση (Senectus και Βιργίλιος)
Για να είναι η μυθολογική κάλυψη απόλυτα πλήρης (καθώς η ρωμαϊκή μυθολογία είναι η άμεση συνέχεια της ελληνικής), πρέπει να αναφερθεί η θέση του Γήρατος στον Κάτω Κόσμο.
- Ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος στην Αινειάδα (Βιβλίο 6, στίχος 275) τοποθετεί το Γήρας (ως Senectus) να κάθεται ακριβώς στην είσοδο του Κάτω Κόσμου (του Άδη), παρέα με τις Ασθένειες, τον Φόβο και την Πείνα, περιμένοντας τις ψυχές.