Όσο η παραδοσιακή πολιτική εξαντλείται σε πελατιακές σχέσεις και πολυδάπανα έργα, μια ολόκληρη γενιά περιμένει την ευκαιρία να αποδείξει ότι και γνωρίζει και μπορεί να χτίσει τη νέα Ελλάδα.
Ιακωβος Ποθητός
Όταν ξεκίνησα την ενεργό ενασχόλησή μου με τα κοινά, η κυρίαρχη ρητορική γύρω από τους εφήβους και τους νέους μας ήταν απογοητευτική. Φίλοι, συνεργάτες και αναλυτές χρησιμοποιούσαν συχνά τις πιο μελανές περιγραφές: «απολιτίκ», «αδιάφοροι», «χαμένη γενιά». Η προσωπική μου ανάγκη να κατανοήσω τι πραγματικά συμβαίνει με οδήγησε σε μια εκτενή έρευνα για την Παιδεία και, τελικά, στην απόφαση να δημιουργήσω το Γραφείο Νεολαίας. Στόχος μου τότε ήταν να τους δείξω τον «σωστό δρόμο». Η ίδια η πραγματικότητα, όμως, ανέτρεψε κάθε στερεότυπο.
Η καθημερινή τριβή και η συνεργασία με αυτούς τους ανθρώπους δεν ήταν απλώς ένα μάθημα, αλλά μια αποκάλυψη
Οι νέοι δεν στερούνταν ιδανικών· στερούνταν συμμάχων. Μέσα από τα μάτια τους διδάχθηκα ξανά την έννοια της αυθεντικής εμπιστοσύνης, της ανιδιοτελούς αγάπης και της αστείρευτης δημιουργικότητας. Αντίκρισα μια βαθιά, αγνή αγάπη για την πατρίδα και την πόλη τους —μια αγάπη που εκδηλώθηκε μέσα από πράξεις που το παλιό πολιτικό σύστημα ούτε καν μπορούσε να φανταστεί.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη μας εκδήλωση, που αποτελούσε και το μεγάλο μας κάλεσμα προς τη νεολαία. Αιρετοί της περιόδου εκείνης, τρομαγμένοι από τη δυναμική αυτής της κίνησης, ξήλωσαν την εξέδρα από το γήπεδο για να ματαιώσουν την εκδήλωση. Αντί να κρυφτώ, επέλεξα να πω στους νέους την απόλυτη αλήθεια. Η αντίδρασή τους ήταν συγκλονιστική: κινητοποίησαν τους γονείς τους που ήταν εργολάβοι οικοδομών, ήρθαν στο γήπεδο με πύργους και μαδέρια, έστησαν μόνοι τους μια νέα εξέδρα και οι καλλιτέχνες τραγούδησαν κανονικά. Εκείνο το βράδυ, οι νέοι απέδειξαν ότι όταν τους μιλάς με ειλικρίνεια, μπορούν να γκρεμίσουν κάθε εμπόδιο.
Και δεν σταμάτησαν εκεί. Το Γραφείο Νεολαίας έγινε ένας ζωντανός πυρήνας δημιουργίας και γνώσης. Διοργανώσαμε εκστρατείες φιλίας σε άλλους δήμους, σπάζοντας την απομόνωση, ώστε οι νέοι να γνωρίζονται και να ανταλλάσσουν απόψεις. Δημιούργησαν τη συγκινητική εκδήλωση «Στους γονείς μας με αγάπη», μια βαθιά αναγνώριση του καθημερινού αγώνα των ανθρώπων που μοχθούν για να τους προσφέρουν το καλύτερο. Παράλληλα, σε μια υποδειγματική συνεργασία με τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, τα Λύκεια της πόλης μας «υιοθέτησαν» από έναν αρχαίο φιλόσοφο. Οι μαθητές εμβάθυναν στα έργα του, έκαναν σπουδαίες εργασίες και τελικά τα ίδια τα σχολεία έλαβαν το όνομα του φιλοσόφου που μελέτησαν, συνδέοντας την παιδεία με την ιστορική μας ταυτότητα.
Αυτή η ορμή και η ανεξαρτησία τους, όμως, ενοχλούσε.
Όταν η δράση μας ξέφυγε από τα στενά κομματικά πλαίσια, δεχθήκαμε μια μεγάλη και σκληρή πολεμική από πολιτικούς όλων των πλευρών. Το σύστημα δεν αντέχει τους νέους που σκέφτονται ελεύθερα. Μετά από αυτή την ανελέητη επίθεση, οδηγήθηκα στην παραίτηση. Και το πιο θλιβερό; Μόλις αποχώρησα, το Γραφείο Νεολαίας έκλεισε. Προτίμησαν να σβήσουν έναν φάρο δημιουργίας, παρά να έχουν απέναντί τους μια νεολαία που δεν μπορούν να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν.
Σήμερα, οι νέοι μας διαθέτουν γνώσεις, ανοιχτούς ορίζοντες και μια μοναδική επιθυμία να αποδείξουν ότι και γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει, αλλά και διαθέτουν τη δύναμη να προσφέρουν ουσιαστικά στον τόπο τους. Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να εθελοτυφλεί. Οι προεκλογικές ατζέντες επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά σε πολυδάπανα εξοπλιστικά προγράμματα, μεγάλα τεχνικά έργα και στις γνωστές, κατακριτέες πελατειακές παροχές προς τους «ημετέρους», ανεξαρτήτως κομματικού χρώματος.
Καθώς βαδίζουμε προς τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, το πολιτικό διακύβευμα είναι σαφές. Η πραγματική πιθανότητα νίκης ανήκει σε εκείνον που θα καταφέρει να εμπνεύσει αυτή τη γενιά. Σε όποιον καταφέρει να τους αποδείξει ότι η πολιτική δεν είναι ένα επάγγελμα ιδιοτελών σκοπών, εξουσίας και προνομίων.
Η μεγαλύτερη πρόκληση για κάθε πολιτικό ηγέτη σήμερα δεν είναι να «τάξει» στους νέους, αλλά να τους πείσει για την αυθεντικότητά του. Οι νέοι έχουν αναπτύξει ισχυρά φίλτρα απέναντι στο ψέμα και τον καιροσκοπισμό, γιατί έχουν πληγωθεί από τις σκοπιμότητες των μεγαλύτερων. Όποιος, λοιπόν, βάλει στο πρόγραμμά του και στον λόγο του πρώτα τη νέα γενιά, όποιος τους ανακηρύξει ισότιμους συνεργάτες για να οικοδομηθεί μια νέα, σύγχρονη Ελλάδα, αυτός θα κερδίσει το μέλλον.
Το στοίχημα δεν είναι να καθοδηγήσουμε τους νέους, αλλά να περπατήσουμε δίπλα τους. Γιατί μια χώρα που κλείνει τα γραφεία νεολαίας της και φοβάται τα νιάτα της, είναι μια χώρα χωρίς αύριο.