Υπόθεση Marfin: Τα ερωτήματα που προκύπτουν από email δέκα χρόνια μετά Αθήνα
Υπόθεση Marfin: Τα ερωτήματα που προκύπτουν από email δέκα χρόνια μετά Αθήνα
Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Ανώνυμο ηλεκτρονικό μήνυμα που εστάλη στις διωκτικές αρχές δέκα χρόνια μετά την επίθεση στη Marfin, τον Μάιο του 2010, υποδείκνυε φερόμενους ως δράστες της επίθεσης. Συνελήφθησαν ως ύποπτοι δύο άτομα ενώ τρίτο άτομο που εμφανίζεται να συμμετείχε στον εμπρησμό, δήλωσε ότι θα παρουσιαστεί αυτοβούλως στις αρχές. Το γεγονός επαναφέρει στο προσκήνιο σειρά ερωτημάτων σχετικά με την προέλευση της πληροφορίας, το χρονικό σημείο της αποστολής και την αδυναμία εντοπισμού του αποστολέα.
Η προέλευση της πληροφορίας
Το πρώτο ερώτημα αφορά την ταυτότητα και τη γνώση του αποστολέα. Για να διαθέτει κάποιος, δέκα χρόνια μετά, στοιχεία για πρόσωπα και γεγονότα, απαιτείται είτε άμεση εμπλοκή είτε πρόσβαση σε στενό κύκλο πληροφοριών. Το ενδεχόμενο ο αποστολέας να ανήκε στον ίδιο χώρο την περίοδο της επίθεσης εξετάζεται, όπως και το ενδεχόμενο να πρόκειται για πρόσωπο με έμμεση αλλά εμπεριστατωμένη γνώση.
Το χρονικό της αποστολής
Το δεύτερο ζήτημα σχετίζεται με τον χρόνο. Η αποστολή του μηνύματος μια δεκαετία μετά εγείρει ερωτήματα για τα κίνητρα. Οι αρχές εξετάζουν σενάρια που περιλαμβάνουν μεταμέλεια, προσωπικές εξελίξεις ή αλλαγή συσχετισμών που οδήγησαν στην απόφαση να δοθούν οι πληροφορίες το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Το ενδεχόμενο συνεργασίας με τις αρχές
Τρίτο πεδίο διερεύνησης αποτελεί το ενδεχόμενο ο αποστολέας να τελούσε ήδη σε επαφή με τις διωκτικές αρχές. Η χρήση πληροφοριοδοτών σε υποθέσεις τρομοκρατίας αποτελεί πάγια τακτική. Εφόσον ίσχυε κάτι τέτοιο, τίθεται το ερώτημα για ποιο λόγο η αξιοποίηση της πληροφορίας έγινε δέκα χρόνια μετά και όχι νωρίτερα.
Η τεχνική δυσκολία ιχνηλάτησης
Κρίσιμο παραμένει το ζήτημα του εντοπισμού του αποστολέα. Παρά την τεχνολογική πρόοδο, η ιχνηλάτηση ηλεκτρονικών μηνυμάτων δεν είναι πάντα εφικτή. Η χρήση δικτύων ανωνυμοποίησης όπως το Tor, κρυπτογραφημένων υπηρεσιών email και δημόσιων δικτύων καθιστά την ταυτοποίηση εξαιρετικά δυσχερή. Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει επίσημη ενημέρωση από την ΕΛ.ΑΣ. για το αν επιχειρήθηκε ιχνηλάτηση και ποιο ήταν το αποτέλεσμά της.
Το θεσμικό ζήτημα της ενημέρωσης
Η απουσία επίσημης ανακοίνωσης για την τύχη του email και την πορεία της έρευνας έχει επισημανθεί ως παράγοντας που ενισχύει την καχυποψία της κοινής γνώμης. Πηγές με γνώση των διαδικασιών αναφέρουν ότι η εχεμύθεια αποτελεί συνήθη πρακτική σε ανοιχτές υποθέσεις. Ωστόσο, η πλήρης σιωπή, ακόμη και σε επίπεδο διαδικαστικό, δημιουργεί κενό ενημέρωσης.
Η υπόθεση Marfin παραμένει ανοιχτή. Το ανώνυμο email της δεκαετίας αποτελεί στοιχείο της δικογραφίας. Τα ερωτήματα για τον αποστολέα, τα κίνητρά του και την αδυναμία εντοπισμού του παραμένουν αναπάντητα σε δημόσιο επίπεδο. Επισημαίνουμε ότι η διαφάνεια, έστω και η ελάχιστη, είναι ασπίδα για τις αρχές γιατί ξεχωρίζει την τακτική από τη σκοπιμότητα. Γιατί ακόμα κι αν υπάρχει σκοπός που υπηρετεί μια έρευνα, το τίμημα είναι η καχυποψία. Και το “δεν είναι τυχαίο” που λέγεται γίνεται η μόνη λογική εξήγηση όταν δεν υπάρχει άλλη επίσημη.
