Ψηφιακή και Συμμετοχική Δημοκρατία (Civic Tech): Μπορεί η τεχνολογία να ανανεώσει τη δημοκρατία;
Ψηφιακή και Συμμετοχική Δημοκρατία (Civic Tech): Μπορεί η τεχνολογία να ανανεώσει τη δημοκρατία;
Απόστολος Αποστόλου
Η κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά φαινόμενα του 21ου αιώνα.
Η μειωμένη συμμετοχή στις εκλογές, η αποστασιοποίηση των πολιτών από τα κοινά, η ενίσχυση του λαϊκισμού και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται μακριά από την κοινωνία δημιουργούν εύλογα το ερώτημα: μήπως έχει έρθει η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση του πολίτη με τη δημοκρατία μέσα από τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας;
Η έννοια της ψηφιακής και συμμετοχικής δημοκρατίας (Civic Tech) δεν επιδιώκει να αντικαταστήσει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά να τη συμπληρώσει και να την ανανεώσει. Πρόκειται για ένα σύνολο ψηφιακών εργαλείων και πλατφορμών που επιτρέπουν στους πολίτες να συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση των δημόσιων πολιτικών, να διαβουλεύονται, να προτείνουν λύσεις και να ελέγχουν τη δημόσια εξουσία. Η τεχνολογία μετατρέπεται έτσι από απλό μέσο επικοινωνίας σε εργαλείο πολιτικής συμμετοχής.
Από τους σημαντικότερους θεωρητικούς αυτής της προοπτικής είναι ο Pierre Lévy, ο οποίος εισήγαγε την έννοια της «συλλογικής νοημοσύνης». Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, το διαδίκτυο μπορεί να αποτελέσει μια παγκόσμια ψηφιακή δημόσια σφαίρα, όπου η γνώση, η εμπειρία και οι ιδέες εκατομμυρίων πολιτών συντίθενται οριζόντια, χωρίς τις παραδοσιακές ιεραρχίες της εξουσίας. Η συλλογική νοημοσύνη δεν σημαίνει ότι όλοι γνωρίζουν τα πάντα, σημαίνει όμως ότι ο καθένας γνωρίζει κάτι και ότι η σύνθεση αυτής της διάχυτης γνώσης μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες αποφάσεις. Υπό αυτή την έννοια, η δημοκρατία αποκτά μια νέα διάσταση: δεν περιορίζεται στην περιοδική ψήφο, αλλά μετατρέπεται σε μια συνεχή διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης.
Παρόμοια αντίληψη συναντά κανείς και στο έργο της Beth Simone Noveck, η οποία προωθεί το μοντέλο της «ανοιχτής κυβέρνησης» (Open Government).
Η Noveck υποστηρίζει ότι τα σύγχρονα κράτη μπορούν να αξιοποιήσουν τις ψηφιακές πλατφόρμες ώστε να αντλήσουν ιδέες, εξειδικευμένες γνώσεις και εμπειρίες από τους ίδιους τους πολίτες. Αντί οι κυβερνήσεις να λειτουργούν αποκλειστικά με τη γνώση των δημόσιων λειτουργών, μπορούν να αξιοποιήσουν τη λεγόμενη «κατανεμημένη εμπειρογνωμοσύνη» της κοινωνίας. Πολίτες, επιστήμονες, επαγγελματίες και κοινωνικές οργανώσεις συμμετέχουν στην επίλυση σύνθετων προβλημάτων, από την περιβαλλοντική πολιτική μέχρι τη δημόσια υγεία και τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Έτσι, η τεχνολογία μετατρέπεται σε μοχλό διαφάνειας, λογοδοσίας και αποτελεσματικότερης διακυβέρνησης.
Ωστόσο, η αισιοδοξία αυτή δεν είναι καθολικά αποδεκτή.
Σημαντικοί στοχαστές, όπως ο Nick Srnicek και η Shoshana Zuboff, επισημαίνουν ότι οι κυρίαρχες ψηφιακές πλατφόρμες λειτουργούν πρωτίστως με βάση τη λογική του κέρδους και όχι της δημοκρατίας. Ο Srnicek περιγράφει τον σύγχρονο «καπιταλισμό των πλατφορμών», όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν βασικό παραγωγικό πόρο, ενώ οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες αποκτούν πρωτοφανή οικονομική και πολιτική ισχύ. Από την πλευρά της, η Zuboff αναλύει τον «καπιταλισμό της επιτήρησης», υποστηρίζοντας ότι η συνεχής συλλογή και αξιοποίηση των προσωπικών δεδομένων αλλοιώνει την ανθρώπινη αυτονομία και επηρεάζει τις πολιτικές επιλογές των πολιτών. Στο πλαίσιο αυτό, οι ίδιες οι ψηφιακές υποδομές που υπόσχονται μεγαλύτερη συμμετοχή ενδέχεται να μετατραπούν σε μηχανισμούς ελέγχου και χειραγώγησης.
Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η τεχνολογία είναι από τη φύση της δημοκρατική ή αντιδημοκρατική.
Το ουσιαστικό ζήτημα είναι ποιος σχεδιάζει τις ψηφιακές πλατφόρμες, με ποιους κανόνες λειτουργούν και ποια συμφέροντα υπηρετούν. Μια πλατφόρμα που ανήκει σε έναν ιδιωτικό κολοσσό και αξιοποιεί αδιαφανείς αλγορίθμους δύσκολα μπορεί να αποτελέσει θεμέλιο μιας ουσιαστικής δημοκρατίας. Αντίθετα, δημόσιες ή κοινοτικές ψηφιακές υποδομές, που λειτουργούν με διαφάνεια, ανοικτό λογισμικό, προστασία προσωπικών δεδομένων και λογοδοσία, μπορούν να ενισχύσουν την ενεργό συμμετοχή των πολιτών.
Η ψηφιακή συμμετοχική δημοκρατία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αντίβαρο στις αδυναμίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Οι πολίτες δεν θα περιορίζονται στην ανά τετραετία εκλογική διαδικασία, αλλά θα μπορούν να συμμετέχουν σε ηλεκτρονικές διαβουλεύσεις, συμμετοχικούς προϋπολογισμούς, συνδιαμόρφωση νομοσχεδίων και αξιολόγηση δημόσιων πολιτικών. Η τεχνολογία επιτρέπει την ταχύτερη επικοινωνία μεταξύ πολιτών και θεσμών, ενισχύει τη διαφάνεια και δημιουργεί νέες μορφές συλλογικής δράσης.
Παράλληλα, όμως, η επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος προϋποθέτει θεσμικές εγγυήσεις.
Η ψηφιακή συμμετοχή δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον δημόσιο διάλογο ούτε να υποκαταστήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Απαιτείται ψηφιακή παιδεία, ίση πρόσβαση στις τεχνολογίες, προστασία των προσωπικών δεδομένων και αποτελεσματικοί μηχανισμοί αντιμετώπισης της παραπληροφόρησης. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος οι ψηφιακές ανισότητες να μετατραπούν σε νέες μορφές πολιτικής ανισότητας.
Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένα σύστημα λήψης αποφάσεων. Είναι μια διαρκής διαδικασία συγκρότησης σχέσεων εμπιστοσύνης, συνεργασίας και συλλογικής ευθύνης. Η αυτονομία του πολίτη δεν εξαντλείται στο δικαίωμα της ψήφου, αλλά εκφράζεται μέσα από τη συνεχή συμμετοχή στον δημόσιο βίο, τη διατύπωση προτάσεων, τον έλεγχο της εξουσίας και τη διεκδίκηση κοινωνικών αλλαγών. Υπό αυτή την έννοια, η δημοκρατία αποτελεί μια δυναμική σχέση ανάμεσα στους πολίτες και στους θεσμούς, μια σχέση που διαμορφώνεται καθημερινά.
Η ψηφιακή και συμμετοχική δημοκρατία δεν αποτελεί πανάκεια για την κρίση της αντιπροσώπευσης. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα προς μια πιο ανοικτή, διαφανή και συμπεριληπτική διακυβέρνηση, εφόσον οι ψηφιακές πλατφόρμες υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και όχι την ιδιωτική κερδοφορία. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η τεχνολογία καθαυτή, αλλά η πολιτική βούληση να αξιοποιηθεί ως δημόσιο αγαθό. Μόνο τότε η δημοκρατία θα μπορέσει να ανακτήσει τον ουσιαστικό της χαρακτήρα: να γίνει χώρος ενεργών πολιτών που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τον κοινό βίο, συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων και συνδιαμορφώνουν το μέλλον της κοινωνίας.
Απόστολος Αποστόλου. Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
