Στενά, όχι εδάφη: Η περίπτωση του Ορμούζ και το μάθημα για τα ελληνικά περάσματα

Σε ομιλία του ενώπιον, ενστόλων κυρίως, ακροατηρίου ο Πρόεδρος Τραμπ

καταχειροκροτήθηκε όταν ανακοίνωσε την μετατροπή της διεθνούς θαλάσσιας οδού στο Χορμούζ σε έδαφος των ΗΠΑ.

ΘΑ μπορούσε αυτό να συζητηθεί εάν το θαλάσσιο στενό Χορμούζ ήταν έδαφος, όμως δεν είναι. Είναι από την φύση του, διεθνής θαλάσσιος δρόμος

Τελεία και,παύλα. Και,οπωσδήποτε δεν μπορεί κανένας να κάνει γεωτρήσεις προς εκμετάλλευση των βυθών εμποδίζοντας έτσι τον πλουν στο από την φύση του θαλάσσιο αυτό πέρασμα, μη πρωτίστως εξασφαλίζοντας την ελεύθερη, πάντων, διέλευση.

Δεν μπορούν οι Έλληνες να ανακηρύξουν στα μεταξύ Ελληνικών νησιών θαλάσσια περάσματα σε Εθνικά ύδατα, πριν εξασφαλίσουν διεθνείς διαύλους, αφού γη δεν είναι.

Εκμετάλλευση ναί, με επαρκούς εύρους θαλάσσιες ζώνες διάπλου, όπως,πχ υπάρχουν στο στενό της Μάγχης, κάτι που μπορούν να το εφαρμόσουν παντού ως πρότυπο. Ναι έτσι που έφτασε εκεί που πάνε να το φτάσουν οι Ιρανοί δελεάζοντας και το Ομάν κατόπιν των (παμπόνηρων) εξ Αγκύρας (τούρκιον όφελος) οδηγιών. Δεν είναι δουλειά των ΗΠΑ τα στενά, όπως δεν ειναι και των Ιράν Ομάν.

Είναι δουλειά των ΗΠΑ, εφόσον τα καταλάβουν, να περάσει το θέμα στον ΟΗΕ, και εκεί, και δια παντός, έτσι, να αποφασισθεί οριστικά η παραχώρηση «ελευθέρας» η μη όλων των στενών θαλάσσιων διελεύσεων του πλανήτη, και πάντα με απόλυτα συνετή τοποθέτηση του ΙΜΟ που είναι και ο διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός. και ότι αποφασίσουν στον ΟΗΕ να εφαρμοστεί αφού η θάλασσα όσο στενή και αν είναι, ποταμός δεν είναι, και πάλι τελεία και παύλα, και ότι αποφασίσουν ΕΚΕΙ, και πουθενά αλλού.

Και βασικά απαγόρευση κάθε δολοφονίας εργατών της θάλασσας επί, αντιποίνων, ποινή.