Μακροχρόνια δάνεια και πρώτη κατοικία: Χρειάζεται νέος όρος προστασίας του δανειολήπτη

Τα δελτία αφιερώνουν, όχι και πολύ σχετικά,

χρόνο για να μας δείξουν από την Ισπανία πολύ κόσμο να διαμαρτύρεται για μια αναγκαστική έξωση 77 ετών γυναίκας από το σπίτι της,

έτσι νόμιζε, επειδή, προφανώς αφού δεν είπαν, χρωστούσε δόσεις του μακροχρόνιου δανείου που είχε λάβει.

Εφόσον λοιπόν αν όντως έτσι έχει η υπόθεση,

μπαίνει στο τραπέζι η προστασία των δανειοληπτών μακροχρόνιων δανείων στέγασης πρώτης κατοικίας.

Όταν ο πολίτης έχει ένα σταθερό μηνιαίο εισόδημα είτε από μισθό είτε από σύνταξη και λαμβάνει δάνειο με μηνιαία δόση

ένα κλάσμα του εισοδήματος αυτού, αυτό το κλάσμα θα πρέπει δια ροπάλου να προστατεύεται εναντίον κάθε αύξησης τιμολογίων και τιμάριθμου, και οχι να αφήνεται έρμαιο, κυριολεκτικά έρμαιο των κερδοσκόπων όλων, του κράτους περιλαμβανομένου, με κατάληξη να αυξάνεται, με κρατική αμέλεια ή και από αδιαφορία των «εκλεγμένων» με την πάροδο του χρόνου φθάνοντας την μονάδα, ή θεός φυλάξει, και ακόμα παραπάνω.

Είναι ευθύνη αποκλειστική του κράτους/πρόνοια να τον προστατέψει, από τις «ατσίδες» των τραπεζών και των εισπρακτικών εταιρειών,

που γνωρίζοντας άριστα το μέλλον, επιβάλλουν όρους ανάλογους, που ο δανειολήπτης αγνοεί. Και έτσι φτάνει στην έξωση από το σπιτι του, πολλάκις, έχοντας ήδη καταβάλλει το μεγαλύτερο μέρος του δανείου. Και έτσι νομότυπα πάντοτε κανείς εκ των δανειστών, που τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση, δεν φταίει. Ούτε και το κράτος (μόνος φταίχτης) που αυτό «πλένει τα χέρια του» ικανοποιημένο από τους αυξημένους φόρους που ήδη έχει «συρταριάσει» ως αμέτοχος. Αμφότεροι «εις υγείαν των κορόιδων» λοιπόν που ψηφίζουν, αυτούς που ψηφίζουν.

Επειδή λοιπόν Λύση υπάρχει που δεν είναι μόνο μία, ας την βρουν οι κυβερνώντες.

Αν αδυνατούν, ωφείλουν να φύγουν ή να ρωτήσουν τον λαό δια μέσου δημόσιων προτάσεων μέσα από τα ΜΜΕ να τους την υποδείξει.
Εδώ προτείνεται αλλαγή νομοθεσίας με προσθήκη στους όρους του δανείου ενός επι πλέον όρου προστασίας του δανειολήπτη, όπως με την έξωση να του επιστρέφονται όλα όσα είχε ήδη καταβάλλει, εντόκως και τιμαριθμικά αναπροσαρμοσμένα, ως μία ελάχιστη πρώτη αποζημίωση. Και βλέπουμε, αν ερωτηθούμε. Ή οτιδήποτε αλλιώς, αρκεί να μην χάνει ο δανειολήπτης το σύμπαν.