Το ΟΧΙ στα χείλη, το ΝΑΙ στην υποχώρηση…

Το ΟΧΙ στα χείλη,το ΝΑΙ στην υποχώρηση…

Καρανάσιος Γεώργιος

Κάθε 28η Οκτωβρίου οι πολιτικοί φορούν τον μανδύα του πατριωτισμού, εκφωνούν πύρινους λόγους και υποκλίνονται στο ιστορικό ΟΧΙ.

Μόλις σβήσουν τα φώτα της παρέλασης, αρχίζει η γνωστή παράσταση: μεγάλα λόγια για την εθνική αξιοπρέπεια, μικρά αποτελέσματα στην πράξη.

Το ΟΧΙ γίνεται επετειακό ντεκόρ για μια εξουσία που έχει μάθει να παρουσιάζει την εικόνα ως επίτευγμα.
Στο Αιγαίο, η Τουρκία προωθεί συστηματικά τη «Γαλάζια Πατρίδα», προβάλλει διεκδικήσεις και αμφισβητεί ελληνικά δικαιώματα.

Η στρατηγική της δεν κρύβεται. Χάρτες, NAVTEX και επαναλαμβανόμενες αξιώσεις συνθέτουν μια πολιτική πίεσης με σαφή στόχο: να επιβάλει ως συζητήσιμα όσα η Ελλάδα θεωρεί κατοχυρωμένα.
Η Αθήνα απαντά με διαβήματα, δηλώσεις και διαρκείς επικλήσεις του διεθνούς δικαίου. Και διαφημίζει τα «ήρεμα νερά» σαν να αποτελούν από μόνα τους εθνική επιτυχία.

Ποια επιτυχία, όμως, όταν η Άγκυρα εξακολουθεί να προωθεί τις διεκδικήσεις της;

Τα χαμόγελα στις διπλωματικές συναντήσεις δεν ακυρώνουν τις αξιώσεις, ούτε οι χειραψίες χαράζουν σύνορα.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει την αποκλιμάκωση ως θρίαμβο, χωρίς να μπορεί να την εξισώνει με την επίλυση των διαφορών.
Έτσι, η πολιτική ουσία χάνεται πίσω από το επικοινωνιακό : η Τουρκία επιμένει στη στρατηγική της και η Αθήνα πανηγυρίζει επειδή οι τόνοι χαμηλώνουν προσωρινά.

Η εθνική πολιτική, όμως, δεν μετριέται σε φωτογραφίες και καλές προθέσεις ή με εσωτερική κατανάλωση, διατυμπανίζουν ότι η επιθετικότητα του Ερντογάν είναι αποτέλεσμα της απομόνωσης του…
Η εθνική πολιτική μετριέται με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της χώρας.
Στο ίδιο μοτίβο εντάσσεται η υπόθεση της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. Ένα μοναστήρι δεκαπέντε αιώνων, με τεράστια θρησκευτική και ιστορική σημασία, βρέθηκε αντιμέτωπο με δικαστική απόφαση που αναγνώρισε κρατική ιδιοκτησία σε εκτάσεις.

Η ελληνική επιτελική κυβέρνηση έσπευσε να παρουσιάσει τη συμφωνία ως ιστορική επιτυχία.
Οι πανηγυρισμοί, όμως, δεν απαντούν στο κρίσιμο ερώτημα: τι κατοχυρώνεται για την περιουσία της μονής;
Η διατήρηση της λατρείας δεν ταυτίζεται με την ιδιοκτησία.
Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι εξασφάλισε ουσιαστικές εγγυήσεις, οφείλει να τις παρουσιάσει συγκεκριμένα, όχι να απαιτεί να θεωρηθεί η υπόθεση λήξασα επειδή το ανακοίνωσε.

Στο Αιγαίο και στο Σινά, το ίδιο επικοινωνιακό τέχνασμα επαναλαμβάνεται: οι κυβερνητικές δηλώσεις προηγούνται των αποδείξεων και οι πανηγυρισμοί επιχειρούν να κλείσουν τη συζήτηση πριν απαντηθούν τα ουσιώδη ερωτήματα.

Η εξωτερική πολιτική μετατρέπεται σε σκηνοθεσία επιτυχιών, όπου η ανακοίνωση αποκτά μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεσμα και η εικόνα υποκαθιστά την ουσία.

Την ίδια ώρα, η ακρίβεια και το κόστος της στέγης πιέζουν τα ελληνικά νοικοκυριά, ενώ οι νέοι δυσκολεύονται να αποκτήσουν οικονομική αυτονομία.
Επτά χρόνια τώρα, οι κυβερνητικές εξαγγελίες ζητούν υπομονή και η εθνική μας κατάντια βαφτίζεται επιτυχία.

Το ΟΧΙ, όμως, δεν είναι επετειακό παράσημο, ούτε άλλοθι για την πολιτική αποτυχία.
Δεν τιμάς την Ιστορία καταθέτοντας στεφάνι, όταν στην πράξη ακυρώνεις το νόημά της.
Έτσι δεν προδίδεις μόνο το ΟΧΙ, ξεσκεπάζεις και την Επιτελική κυβερνητική υποκρισία και την ανεπάρκεια.

️️️Υ.Γ1.: Πριν λίγες μέρες το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο και οι εθνικές του συνέπειες έκαναν μεγάλο εθνικό κρότο. Αμέσως το ελληνικό καθεστώς έβγαλε από τα συρτάρια που έχει για ώρες ανάγκης το σκάνδαλο στο μπάσκετ για στημένους αγώνες και ακολούθησαν φορολογικά σκάνδαλα, οι πίτσες (pizza fan) και οι φούρνοι με το «χωριάτικο».

Η επικαιρότητα αλλάζει με ταχύτητα, αλλά τα κρίσιμα εθνικά ζητήματα δεν εξαφανίζονται επειδή πέταξε στην αρένα το καθεστώς οικονομικά σκάνδαλα και άλλαξαν οι τίτλοι στα δελτία ειδήσεων για να σκεπαστεί η ουσία. Το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο πάντως δεν περιμένει να τελειώσει η τηλεοπτική φασαρία για να παραμένει απειλή.

Υ.Γ2.: Ο Ερντογάν δεν μπήκε στο περιθώριο, η πρόσκληση Μπάιντεν στο Κογκρέσο δεν έγινε στρατηγικό πλεονέκτημα, η «σωστή πλευρά της Ιστορίας» δεν εγγυήθηκε, ούτε διαφάνεια, ούτε διπλωματικά κέρδη, ο εναγκαλισμός με τον Νετανιάχου έγινε βαρίδι, οι πανάκριβες αγορές όπλων από τη Γαλλία ζητούν απολογισμό, οι ευρωπαϊκές διασυνδέσεις με Ούρσουλα γεννούν ερωτήματα και η Λιβύη γκρέμισε τις φιλοδοξίες της πρωθυπουργικής διπλωματίας.
Από θρίαμβο σε θρίαμβο, η χώρα καταλήγει να μετρά διαψεύσεις, αποτυχιες και ο πρωθυπουργός να μετρά χειραψίες.
Όταν η προσωπική διπλωματία παράγει τόση αυτοπροβολή και τόσο φτωχό εθνικό αποτέλεσμα, το πρόβλημα δεν είναι η κακή τύχη. Είναι η ίδια η συνταγή. Γιατί τον λογαριασμό δεν τον πληρώνει η ματαιοδοξία του πρωθυπουργού τον πληρώνει η χώρα.