Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Ψυχή Ορθή

Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Ψυχή Ορθή
Είναι πρόκληση να μην ανταποκριθώ κι εγώ στις σημαντικές στιγμές των ημερών. Το «πλεόνασμα»…, η «έξοδος στις αγορές»… Το πλεόνασμα που δεν θα μας υποχρέωνε να ξαναδανειστούμε, οι αγορές, που θα μας υποδέχονταν και πάλι με ανοικτές αγκάλες… Και ω! του θαύματος, τούτο το πλεόνασμα χαιρετίσθηκε ταυτόχρονα με την ανάγκη νέου δανεισμού, ως εάν να είχαμε έλλειμμα! Και οι αγορές, σπεύδουν να μας δανείσουν με επιτόκιο «λουκούμι» (πες καθαρά τοκογλυφικό) για τις ίδιες, χωρίς να ξέρουν και οι ίδιες ποιο «έλλειμμα» χρηματοδοτούν, αλλά ποιος τώρα ασχολείται με αυτά; Μήπως, ολάκερα χρόνια πριν το 2010, που μπήκαμε επισήμως στα μνημόνια, οι ίδιες αυτές αγορές ήλεγχαν τι ανάγκες χρηματοδοτούσαν; Αλλά το να χρηματοδοτείται με νέο δάνειο ένα πλεόνασμα, αυτό κι αν είναι πρωτοτυπία!
Όμως, δεν θα μεμψιμοιρήσω άλλο.
Για μένα τούτη η «ιστορική συγκυρία» της «εξόδου στις αγορές», είναι μια καλή ευκαιρία, να περιγράψω μιαν άλλη ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗ «ΣΥΓΚΥΡΙΑ» : Αυτή της διαρκούς αθλιότητας, της διαρκούς διαπλοκής, του διαρκούς αγώνα ώστε ο καθείς να βρίσκεται στην «αρμόζουσα» και προκαθορισμένη γι΄ αυτόν θέση, ώστε τα ιστορικά συνήθη υποζύγια, να μην γεμίζουν τα μυαλά τους με «περίεργες» θεωρίες, με «περίεργους» οραματισμούς, με «ανοικονόμητες» αξιώσεις για επίπεδα ζωής που μονάχα την ανισορροπία των οικονομικών μεγεθών προαναγγέλλουν και ακόμα χειρότερα, την «κατάρρευση» της όποιας αγοραίας και δημοσιονομικής «ευταξίας», και φυσικά, η «δημιουργικότητα» όσων τάχθηκαν να βρίσκονται εκτός του βούρκου, να μην απειλείται από τις οικονομικά ολέθριες διεκδικήσεις της «μάζας».
Αντί άλλης προσέγγισης, θα τοποθετηθώ πάνω στο ζήτημα της ιστορικής αθλιότητας, μέσα από ένα ανέκδοτο θεατρικό μου έργο, που έγραψα αρκετούς μήνες πριν, με τον τίτλο «Ψυχή Ορθή», και που σήμερα, θαρρώ, ότι είναι μια καλή ευκαιρία να το παρουσιάσω, μιας και σήμερα, εκτός από τις παραπάνω συγκυρίες, έχουμε και την επίσκεψη στην Αθήνα της γερμανίδας καγκελαρίου.
Δεν διεκδικώ βεβαίως λογοτεχνικές δάφνες, αφού δεν είμαι «επαγγελματίας» λογοτέχνης. Όμως, μιας και ποτέ μου δεν εκχώρησα σε κανέναν «επαγγελματία» του λόγου και της γραφίδας το προνόμιο του «επιχειρείν» στον τομέα της έκφρασης και του λόγου, δεν είχα επομένως και μεγάλες αναστολές να εκφράσω τις απόψεις που εδώ εκτίθενται, με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο.
Ύστερα από τις παραπάνω παρατηρήσεις, ακολουθεί το θεατρικό έργο «Ψυχή Ορθή».
Σκηνή 1η : Ένα οικοδόμημα σε τέσσερα επίπεδα.
(Στη κορυφή της Σκηνής, στη δεξιά της γωνία, υπάρχουν δύο άνθρωποι, ένας άντρας και μια γυναίκα, που είναι κρεμασμένοι με σκοινί, το οποίο τους μεταφέρει κατεβάζοντας και ανεβάζοντάς τους σε οποιοδήποτε σημείο της Σκηνής. Είναι οι Σειρήνες. Εκφέρουν καταπραϋντικούς ήχους (όπως απαλό θρόισμα φύλων, απαλό παφλασμό κυμάτων σε μια ακροθαλασσιά, απαλό φύσημα ανέμων, κ.λπ.)
Επίπεδο 1ο : Το Ισόγειο.
Στο κέντρο δεσπόζει ο «Τροχός της Παραγωγής» που τον γυρίζουν συνεχώς τέσσερις άντρες και τέσσερις γυναίκες, (που στο έργο συμμετέχουν με τα ονόματα «Άντρας» ή «Γυναίκα», ανάλογα, και αριθμούνται από το 1 έως το 4 ξέχωρα για τους άντρες και τις γυναίκες). Ο Άντρας 3 και η Γυναίκα 4, είναι προβληματισμένοι, ενώ ο Άντρας 4 είναι φιλόδοξος – Οι υπόλοιποι, είναι παθητικοί, υπομένοντας αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους ή και δικαιολογώντας την – στην πορεία του έργου, θα προστεθεί στο Τροχό κι ένας πέμπτος άντρας, ο Άντρας 5). Είναι φτωχικά ντυμένοι και φανερά ταλαιπωρημένοι. Κάθε τόσο ο ρυθμός που περιφέρουν τον Τροχό ελαττώνεται από την κόπωση (τότε ακούγεται έντονα το αγκομαχητό τους), και από το επάνω επίπεδο (2οΕπίπεδο) οι μισοί Μπιστικοί τους πετάνε από τη μια μεριά καρότα τα οποία τρώγουν λαίμαργα (σ’ αυτές τις σκηνές δεν συμμετέχουν ο Άντρας 3 και η Γυναίκα 4) και οι άλλοι μισοί Μπιστικοί από την άλλη πλευρά μαστιγώνουν τον αέρα από πάνω τους δημιουργώντας τρόμο και επιτάχυνση πάλι του ρυθμού περιστροφής του Τροχού. Στο Ισόγειο υπάρχουν και δύο Προϊστάμενοι, ένας άντρας και μια γυναίκα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, οι «Προϊστάμενοι» έχουν μπροστά τους ένα δεμάτι άχυρα, πάνω σ’ ένα τραπέζι, με μια ταμπέλα πάνω σ’ αυτό που γράφει : «Να μοιραστεί στα δυο». Οι «Προϊστάμενοι» όταν δεν μετέχουν σε κάποιο διάλογο, συνεχώς ανακατεύουν τα άχυρα, χωρίς ποτέ να τα χωρίζουν στα δυο, κι όταν δεν το κάνουν αυτό, περιφέρονται γύρω από το Τροχό, επιτηρώντας τους Άντρες και τις Γυναίκες που τον γυρίζουν. Απ’ τον Τροχό της Παραγωγής κάθε τόσο βγαίνουν 1000 ευρώ, που οι Προϊστάμενοι τα μοιράζουν, και τα 900 απ’ αυτά αφού τα βάλουν σ’ ένα μεγάλο σακούλι, στη συνέχεια, ρίχνουν το σακούλι σ’ ένα πιθάρι που γράφει «ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΠΙΣΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥ», 90 ΕΥΡΩ μπαίνουν σ’ ένα σακούλι μικρότερο και ρίχνεται μέσα σ’ ένα άλλο πιθάρι που γράφει «ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥΣ» και 10 ευρώ μπαίνουν σ΄ ένα μικρό σακουλάκι που ρίχνεται σ’ ένα άλλο πιθάρι μου γράφει : «ΤΟ ΠΙΘΑΡΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΗΓΕΜΟΝΑ : ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ». Ο χώρος στο Τροχό φωτίζεται αχνά. Ο τοίχος στο Ισόγειο, προς το βάθος της Σκηνής, είναι όλος ζωγραφισμένος με παραδείσια τοπία και μια μεγάλη λεζάντα γράφει : «ΜΕ ΛΙΓΗ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΕΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΌΛΟΙ»
Σε μια γωνία, στο ίδιο επίπεδο, στο Ισόγειο, βρίσκεται ένα δωμάτιο που στην πόρτα έχει μια ταμπέλα που γράφει : «ΠΑΤΡΙΔΑ». Έχει κι ένα κόκκινο φανάρι πάνω από τη πόρτα. Εκεί, μπαίνουν, σε διάφορα χρονικά διαστήματα οι Μπιστικοί -ένας την κάθε φορά-, κι ο Ηγεμόνας. Όταν μπαίνουν στο δωμάτιο, ακούγονται φωνές γυναίκας που στριγγλίζει. Όταν βγαίνουν από το δωμάτιο, είναι χαμογελαστοί, χαρούμενοι, και κουμπώνουν το παντελόνι τους μπρος στ’ αχαμνά τους. Η σκάλα που οδηγεί από τα πάνω επίπεδα στο Δωμάτιο της «ΠΑΤΡΙΔΑΣ» στο Ισόγειο, καλύπτεται από ένα παραβάν, σε τρόπο ώστε να μη φαίνονται απ΄ τους υπόλοιπους στο Ισόγειο αυτοί που κατεβαίνουν στο δωμάτιο αυτό.
Στην άκρη της Σκηνής, στο επίπεδο αυτό, βρίσκεται ένας άντρας και μια γυναίκα, που αποκαλούνται από τους Μπιστικούς και τον Ηγεμόνα «Συμμορία». Στο έργο αναφέρονται σαν ο «Άντρας ή Γυναίκα της Συμμορίας» ανάλογα με το ποιος μιλάει.
Επίπεδο 2ο : Είναι το αμέσως παραπάνω επίπεδο. Είναι πολύ φωτισμένο. Εδώ διαμένουν σε άνετο περιβάλλον οι «Μπιστικοί», που είναι οι ευνοημένοι του Ηγεμόνα.
Οι Μπιστικοί κάθονται σε πολυθρόνες άνετες. Ένας υπηρέτης πηγαινοέρχεται και τους σερβίρει εδέσματα, ποτά και πούρα. Κατά διαστήματα από το πάνω επίπεδο ρίχνονται αποφάγια του Ηγεμόνα (κόκαλα με αρκετό κρέας επάνω τους). Αφού φάνε το κρέας, το κόκαλο το πετάνε το Ισόγειο, όπου γίνεται πανικός –μ’ εξαίρεση τον προβληματισμένο Άντρα και τη προβληματισμένη Γυναίκα- για το ποιος θα τα πρωταρπάξει. Όταν αυτοί που θα πάρουν τα κόκαλα το γλύψουν καλά, στη συνέχεια τα αλέθουν σε ένα μικρό πρόχειρο πετρόμυλο, και το τρίμμα το τρώνε. Σε μια άκρη του επιπέδου αυτού (του 2ου) υπάρχει ένα μεγάλο πιθάρι, που έχει μια ταμπέλα μπρος του με τον τίτλο «Πιθάρι των Δεινών», ενώ από κάτω του σιγοκαίει μια φωτιά. Το καπάκι του Πιθαριού αναταράσσεται που και που σιγά, και τότε ακούγεται από μέσα ένας κοχλασμός, σαν κάτι να βράζει. Μερικές φορές, τούτο το αναπήδημα του καπακιού και ο κοχλασμός γίνονται πολύ έντονα, και τότε, τρέχει και χαμηλώνει τη φωτιά ο υπηρέτης. Το καπάκι και ο κοχλασμός ηρεμούν ενώ στη πορεία του έργου, και μέχρι τον επόμενο έντονο βρασμό, η φωτιά φουντώνει σταδιακά. Ο υπηρέτης σε τακτά χρονικά διαστήματα ραίνει με αρωματικά μύρα το χώρο, για να μη φτάνει η δυσοσμία του ιδρώτα αυτών που γυρίζουν το Τροχό της Παραγωγής στο πρώτο επίπεδο.
Οι Μπιστικοί είναι πάντοτε αγέλαστοι, σοβαροφανείς, ενώ όταν ακούνε να απευθύνονται σ’ αυτούς ο άντρας ή η γυναίκα που παριστάνουν τη Συμμορία στο κάτω επίπεδο, χαμογελούν πάντοτε ειρωνικά. Φέρουν στους ώμους τους χρυσές επωμίδες.
Ανάμεσα σ’ αυτούς, υπάρχει και ένας Μπιστικός, ο «Προβληματισμένος Μπιστικός», ο οποίος κάθεται πάντα παράμερα, και πάντα μόνος. Δεν συμμετέχει στις συζητήσεις και εκδηλώσεις των Μπιστικών. Ο υπηρέτης δεν του σερβίρει εδέσματα σαν αυτά των άλλων Μπιστικών. Όταν σερβίρουν, του δίνουν πάντα ένα μικρό πιάτο με δυο τρία κομμάτια ψωμί μέσα σ’ αυτό.
Πρόσωπα του 2ου Επιπέδου (των Μπιστικών)
Καθηγητής
Διανοούμενος
Πολιτικός
Δημοσιογραφίνα
Δικαστής
Συνδικαλιστής
Αυλική Ποιήτρια
Προβληματισμένος Μπιστικός
Επίπεδο 3ο : Είναι υπέρλαμπρο. Εδώ διαμένει ο Ηγεμόνας.
Στο τρίτο επίπεδο, μόνος ο Ηγεμόνας, μέσα σε χλιδή. Ο χώρος μοιάζει με κάστρο και είναι πάρα πολύ φωταγωγημένος. Δύο υπηρέτες (ένας άντρας και μια γυναίκα) πηγαινοέρχονται και τον φροντίζουν συνέχεια. Του προσφέρουν εδέσματα, ποτά, πούρα, του ξεσκονίζουν τον ώμο του, του χτενίζουν τα μαλλιά του. Ο Ηγεμόνας, φέρει κλάδο ελιάς στο κεφάλι του, και κοιτάζει πάντα προς τα πάνω, στον λαμπρά φωταγωγημένο ουρανό. Κάθε τόσο στέκεται μπρος σ’ ένα καθρέφτη, όπου κάνει χειρονομίες και κινήσεις αυτοθαυμασμού ή σαν να μιλά μπρος σε πλήθη.
Όταν μιλά ο Ηγεμόνας, μιλά με στόμφο και οι δύο υπηρέτες του χτυπούν ταμπούρλα που δίνουν έμφαση σ’ αυτό τον στόμφο.
Επίπεδο 4ο : Το Δωμάτιο των Σκιών
Στο τέταρτο και τελευταίο επίπεδο, υπάρχει το Δωμάτιο των Σκιών, στο οποίο διαμένουν οι πραγματικοί κυρίαρχοι. Είναι 2 άνθρωποι, που κινούνται πάντα σα σκιές και μόνιμα με τις πλάτες γυρισμένες προς τον κόσμο. Μια κουρτίνα πέφτει και σκεπάζει το μουντό αυτό δωμάτιο όταν δεν μιλούν οι δύο ένοικοί του.
Σκηνή 2η : Είναι μια πλατεία χωρίς επίπεδα. Πάνω αριστερά στη Σκηνή, παραμένει το Δωμάτιο των Σκιών της Σκηνής 1
Πρόσωπα εδώ είναι
Ο Νέος Ηγεμόνας (είναι ο πρώην Άντρας της Συμμορίας)
Η ΠΑΤΡΙΔΑ (η γυναίκα που βγήκε από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» στο τέλος της 1ης Σκηνής)
Οι Νέοι Μπιστικοί 1, 2, 3 και 4 (είναι αντίστοιχα : η πρώην Γυναίκα της Συμμορίας, ο πρώην Προβληματισμένος Μπιστικός, ο Άντρας 3 και η Γυναίκα 4 της 1ης Σκηνής)
Οι Σειρήνες (εξακολουθούν να κρέμονται από το ταβάνι της Σκηνής)
Όλοι όσοι αποτελούσαν τους υπόλοιπους Άντρες και Γυναίκες στον Τροχό της Παραγωγής του Ισογείου στη Σκηνή 1, (εκτός από τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4), όπως και οι δύο Προϊστάμενοι, μετέχουν στη 2η Σκηνή ως Πολίτες 1 έως 8 –οι Πολίτες 7 και 8 είναι ο πρώην Προϊστάμενος κι η πρώην Προϊσταμένη)
Οι Σκιές (της Σκηνής 1)
Φωνή (δεν πρόκειται για φυσική υπόσταση, μα ακούγεται από την οροφή)
Σκηνή 1η : Αυτή που περιγράφεται στην εισαγωγή
(Μιλούν οι «Σκιές» στο 4ο επίπεδο, στο δωμάτιό τους)
Σκιά 1 : Πλησιάζει η ώρα.
Σκιά 2 : Ναι, είναι φανερό. Ό,τι ήταν να δώσουν το ‘δωσαν.
Σκιά 1 : Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του.
Σκιά 2 : Βέβαια, θα χρειαστεί να ανακατευτεί κι η τράπουλα, στην αρχή τουλάχιστον, και στα πιο πάνω επίπεδα.
Σκιά 1 : Κοντά στο νου κι γνώση.
Σκιά 2 : Όμως καλά τα πήγαμε και τούτη τη φορά.
Σκιά 1 : Φτάνει η ώρα ν’ αφήσουμε το παλιό σχέδιο και να βάλουμε σιγά – σιγά σ΄ εφαρμογή το νέο.
Σκιά 2 : Το νέο, λόγος του λέγειν, δηλαδή.
Σκιά 1 : Σωστά, το παλιό σε νέο περιτύλιγμα.
Σκιά 2 : Το οποίο είναι πάντα τούτο : να κάνουμε εκείνους κάτω στο Τροχό να μη σταματάνε να δουλεύουνε για μας. Να ο ύστατος στόχος μας μ’ όσο πιο απλά λόγια γίνεται. Όλα τ’ άλλα είναι λόγια παχιά, όμως αναγκαία. Διότι όταν το απλό δεν είναι απ’ όλους αποδεκτό, είναι ανάγκη με πολλά και παχιά λόγια να το κάνεις περίπλοκο και δυσνόητο, πράγματα που τόσο τα εκτιμούν οι άνθρωποι, κι έτσι πιο εύκολα θα τους κάνεις να δεχτούν αυτό που αλλιώς θα το πολεμούσαν…
Σκιά 1 : Λόγω της απλότητάς του… (γελάν)… Στόχος πανάρχαιος της φάρας μας, χιλιάδες τώρα χρόνια. Ο συνεχής αγώνας μας, εμείς να είμαστε αυτοί που είμαστε, κι όλοι οι άλλοι να είναι αυτό που είναι. Η κάθε ώρα σε όλους τους αιώνες, να είναι η ώρα μας.
Σκιά 2 : Ποτέ δεν ειπώθηκε με λιγότερα λόγια και με τη μεγαλύτερη ακρίβεια μια τόσο μεγάλη αλήθεια όσο ετούτη.
Σκιά 1 : Έτσι είναι.
Σκιά 2 : Όλη μας η έγνοια είναι να διαχειριστούμε πώς το νέο να μη προδώσει το παλιό του περιεχόμενο.
Σκιά 1 : Πώς το παλιό περιεχόμενο να παραμείνει ζωντανό και κυρίαρχο.
Σκιά 2 : Και χωρίς να καταλάβουν πως το νέο είναι το παλιό. Αυτό θα ήταν καταστροφή.
Σκιά 1 : Πες θάνατος για μας.
Σκιά 2 : Όπως όταν καταργήσαμε, μετά δύο Μεγάλους Πολέμους τις αποικίες, θυμάσαι;
Σκιά 1 : Πώς δεν θυμάμαι. Μεγαλοφυής στρατηγική, που αν την είχαμε σκεφτεί νωρίτερα θα είχαμε κερδίσει πολλαπλάσια με λιγότερα έξοδα.
Σκιά 2 : Βέβαια. Τι κόστος να στέλνεις βαπόρια πολεμικά, στρατούς και άρματα και με τόσες θυσίες να προσπαθείς να σκάψεις το ξένο χώμα και να πάρεις ό,τι βρίσκεται από κάτω του!
Σκιά 1 : Ή πάνω του! Ενώ τώρα, με κατάλληλους χειρισμούς, με λίγες εξαγορές των κατάλληλων ανθρώπων, και με άλλες έξυπνες πολιτικές, όπως το να τους βοηθάς, με το αζημίωτο βέβαια, μέχρις ασφυξίας, και η βοήθεια στη συνέχεια να γίνεται χρέος δυσβάστακτο, και με το τυρί της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του λαού χωρίς κανένα σημάδι ότι τούτο το τυρί είναι μπαγιάτικο…
Σκιά 2 : …και με τη φάκα άριστα καμουφλαρισμένη με τα πιο ωραία λεκτικά περιτυλίγματα, που τόσο συγκινούν τις μάζες…
Σκιά 1 : …αφήνεις τη τιμή στους ίδιους τους λαούς να σε παρακαλούν να τους σώσεις, και τότε, ιδού, που έρχεσαι με το καπέλο του σωτήρα και επιβάλεις όσα με στρατούς και στόλους είναι αμφίβολο ότι θα πετύχαινες. Τι τεράστιο, τι μεγαλοφυές σχέδιο! Να πείθεις ολάκερους λαούς να παρνούνε μόνοι τους τις χειροπέδες στα χέρια τους, και μάλιστα να τις κατασκευάζουν οι ίδιοι μοναχοί τους, κι από πάνω να αισθάνονται και λεύτεροι! Τι οικονομία για μας! Κι εμείς, πού και πού, να στέλνουμε πέντε έξι λακέδες μας να ελέγχουν με διακριτικότητα αν είναι δυνατόν, πώς πάνε τα πράγματα στις αποικίες, και με δηλώσεις που θα δείχνουν όλο τον πρέποντα σεβασμό στην ετικέτα της ανεξαρτησίας τους…
Σκιά 2 : Σωστά διευκρίνισες το «αν είναι δυνατό». Γιατί το ξέρουμε πώς έρχονται στιγμές, που επιβάλλεται και κάποιο ηλεκτροσόκ όταν τα μυαλά αρχίζουν να γεμίζουν με αέρα κοπανιστό, ζητώντας πολυτέλειες που όχι μόνο δεν τις δικαιούνται, μα και ξεστρατίζουν τους ανθρώπους από τον δρόμο της εργασίας που μόνο αυτή απελευθερώνει τα άτομα.
Σκιά 2 : Σωστά. Ανάλογα με τις περιστάσεις, ανάλογα με τις συγκυρίες, κι ανάλογα με το λαό, τούτη η ένταση χαμηλώνει ή αυξάνει. Λοιπόν, πρέπει το σχέδιο που έχουμε από καιρό έτοιμο, να ‘ναι μπει σ’ ενέργεια.
Σκιά 1 : Ναι, και πρέπει σιγά – σιγά να προετοιμάζουμε μα και να διαμορφώνουμε τη Κοινή Γνώμη εκεί κάτω, στο Τροχό, ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι πρέπει να αλλάξει. Γενικώς και αορίστως. Μα με τρόπο που ούτε οι ίδιοι να μην αντιλαμβάνονται τα σημάδια, ούτε κατά πού πάει το πράγμα, και πάνω απ’ όλα μη καταλάβει το πώς θα είναι στημένο το επόμενο σκηνικό που θα διαδεχτεί αυτό που τώρα υπάρχει. Τούτη τη δουλειά τη ξέρουν πολύ καλά εκεί κάτω οι Μπιστικοί. Μπορεί να είναι κοπρόσκυλα, τεμπέληδες ολκής, μα είναι ικανότατοι σε ένα δυο πράγματα που τους συγχωρεί όλα τα άλλα.
Σκιά 2 : Όπως το να στήνουν προπαγάνδες, κατάλληλα σχεδιασμένες και μαγειρεμένες με τα κατάλληλα υλικά.
Σκιά 1 : Με το να σπέρνουν φόβο, να τονώνουν την αίσθηση της ασημαντότητας κι ανασφάλειας στον κόσμο του Ισογείου.
Σκιά 2 : Με το να αναζητούν οι ίδιοι οι άνθρωποι του Τροχού της Παραγωγής την ασφάλεια του Ηγεμόνα. Με το να ελπίζουν σ’ αυτόν κι όχι σε κάποιον άλλον.
Σκιά 1 : Με το να είναι αυτοί οι ίδιοι, που βαρυγκωμούν, η ασπίδα του Ηγεμόνα.
Σκιά 2 : Με το πιστεύουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος εξόν από κείνον που χαράζει ο Ηγεμόνας τους.
Σκιά 1 : Με το να είναι αυτός ο απλός λαός, που βαρυγκωμά, ο καλύτερος διαφημιστής του ανέλπιδου κάθε αντίστασης κατά της Τάξης Πραγμάτων που του έχει επιβληθεί.
Σκιά 2 : Ο καλύτερος προπαγανδιστής του μονόδρομου του Ηγεμόνα σαν τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για τη σωτηρία του. Το μυστικό είναι ν’ αρχίσουν να πιστεύουν ότι αυτό που εμείς εδώ σχεδιάσαμε είναι τελικά δική τους επιλογή.
Σκιά 1 : Και το πιο σημαντικό απ’ όλα. Να είμαστε τόσο πειστικοί, ώστε μονάχοι τους να ενοχοποιούν τον ίδιο τον εαυτό τους, να φαντασιώνονται απ’ την προπαγάνδα μας ότι ζούσαν πλουσιοπάροχα σαν τον ίδιο τον Ηγεμόνα ή τους Μπιστικούς του έστω, ότι πληρώνουν λάθος πολιτικές επιλογές τους, κι αυτό να βαραίνει πάνω τους πολύ περισσότερο κι απ’ το αν βρίσκονταν ακόμα και κάτω από την εξουσία μιας συμμορίας…
Σκιά 2 : Σωστά! Σαν έρχεται η στιγμή των μεγάλων ανατροπών, πάγια στρατηγική μας είναι να υποκρινόμαστε τους ηττημένους και να τους μεθάμε με άφθονο κρασί για να γιορτάσουν τη νίκη τους. Τη δική μας δηλαδή.
Σκιά 1 : Τόσο άφθονο ώστε να μεθάνε όσο χρειάζεται για να μη προσέχουν τις μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν με βεβαιότητα ότι τα ηνία της εξουσίας που για λίγες στιγμές τους παραχωρούμε, ξανάρχονται στα σωστά χέρια… Στα χέρια μας.
Σκιά 2 : Αυτές τις λεπτές ισορροπίες που παίζονται, μόνο εμείς θα τις ξέρουμε, ούτε κι οι πιο πιστοί από τους υποτακτικούς μας που μας εκπροσωπούν στις καρέκλες των δήθεν εξουσιών τους. Που δεν είναι «τους», είναι «μας»…
Σκιά 1 : Γι’ αυτό άλλωστε ακόμα κι οι Μπιστικοί μα κι ο Ηγεμόνας ο ίδιος, που κι αυτούς αφορούν τα σχέδιά μας, καθώς θα παίζουν το παιχνίδι της υπεράσπισης της Ηγεμονίας τους, θα αγνοούν την μεγάλη εικόνα αυτού του σχεδίου που σε λίγο μπαίνει σε εφαρμογή.
Σκιά 2 : Ότι δηλαδή, απ’ το σχέδιό μας, κανείς δεν εξαιρείται.
Σκιά 1 : Έτσι, αιώνες τώρα, κρατιούνται σε ισορροπία οι αριθμοί της οικονομίας μας (τονίζει ιδιαίτερα το «μας»). Ο καθείς δεν γνωρίζει παρά ένα κομμάτι του πάζλ, μα ποτέ ολάκερη την εικόνα. Βέβαια, εμείς, σ’ όσους μας υπηρετούνε σε θέσεις ψηλές, πάντα τους βεβαιώνουμε πως τίποτα λιγότερο δεν ξέρουν από μας. Πως ό,τι ξέρουμε ξέρουν.
(Από το επίπεδο των Μπιστικών κατεβαίνει ο Πολιτικός και μπαίνει στο Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ»)
Σκιά 2 : Κι αιώνες, έτσι κρατιούνται οι λαοί στα πρέποντα επίπεδα να μη ταράζουν τούτες τις λεπτές ισορροπίες.
Σκιά 1 : Πρέπει να συνηθίζουν οι πολλοί απ’ τα γεννοφάσκια τους, ότι πρέπει ν’ αρκούνται σε λίγα, να είναι εγκρατείς, ολιγαρκείς, ότι τα πλούτη δεν φέρνουν ευτυχία.
Σκιά 2 : Το αντίθετο, φέρνουν δυστυχία κι ακόμα καταστροφή σε όσους δεν είναι προορισμένοι να κατέχουν τόσο πλούτο.
Σκιά 1 : Ότι δεν υπάρχει πίτα που μπορεί σε μικρά κομμάτια να μοιραστεί σ’ ένα ολάκερο λαό, όπως λέει η άθλια προπαγάνδα των συμμοριών εκεί κάτω, γιατί έτσι, κανείς δε θα χορτάσει.
Σκιά 2 : Απλά τότε, θα πεινάνε όλοι.
Σκιά 1 : Αυτή είναι η θεωρία μας. Πρέπει όλοι αυτοί να καταλάβουν ότι έτσι είναι η ζωή, κι επειδή έτσι είναι, δεν έχει νόημα να πολεμάς ν’ αλλάξεις ό,τι δεν αλλάζει.
Σκιά 2 : Ό,τι δεν πρέπει ν’ αλλάξει για την ακρίβεια. Γι’ αυτό, μετρημένες πάντα οι κουβέντες μας σε όλους.
Σκιά 1 : Ακόμα και σε όσους παίζουν τους ηγεμόνες και τους Μπιστικούς τους, και σ’ αυτούς θα λέμε όσα πρέπει τη κάθε φορά. Γιατί και απ’ αυτούς κάμποσους θυσιάζουμε όταν είναι απαραίτητο ώστε το συνολικό παιχνίδι να μη πάψει να ελέγχεται από εμάς.
Σκιές 2 : Σωστά!
Σκιά 1 : Λοιπόν στο έργο μας!
(Από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» ακούγονται γυναικείες κραυγές πόνου – οι Άντρες και Γυναίκες στο Τροχό της Παραγωγής κοιτάζονται μεταξύ τους χαμογελώντας λυπημένα με νόημα εκτός από τον Άντρα 4 που μένει απαθής)
Σκιά 2 : Ας πάρουμε τηλέφωνο τον ηγεμόνα να τον ειδοποιήσουμε ότι πλησιάζει ο καιρός που μεγάλες αλλαγές θα γίνουν στην ηγεμονία του και να χειριστεί τη κατάσταση με σωφροσύνη.
Σκιά 1 : Αχ! Τι όνειρα να βλέπουν τις νύχτες εκεί κάτω!
Σκιά 2 : Δεν υπάρχει τίποτα που να γίνεται χωρίς θυσίες. Έπειτα, τι είναι ο καθένας τους; Μιλώ ακόμα και για τον ίδιο τον Ηγεμόνα!
Σκιά 1 : Ένας αριθμός κι αυτός μέσα στην οικονομία. Σαν πρέπει ν’ αλλάξει, θ’ αλλάξει κι αυτός.
Σκιά 2 : Για την ευημερία των αριθμών… Δηλαδή τη δική μας.
Σκιά 1 : Για τι άλλο; Γιατί με τη λέξη «αριθμοί» κρύβουμε το πραγματικό μας όνομα. Αν υπάρχει κάτι πάνω από τους αριθμούς αυτό είμαστε μονάχα εμείς! Διότι οι αριθμοί υπάρχουν για μας!
Σκιά 2 : Μεγάλο πράμα η αοριστία, να μη μιλάνε μ’ ονοματεπώνυμα. Τα ονοματεπώνυμά μας.
Σκιά 1 : Βέβαια! Διότι έτσι, όταν έρχεται η ώρα να πολεμήσουν αυτό που λένε αδικία, άσ’ τους να πολεμάνε με «αριθμούς», με «αγορές», με «πολιτικά συστήματα», γενικώς και αορίστως, σαν Δον Κιχώτες να παίρνουν τα κοντάρια τους και να επιτίθενται και να τρυπάνε με τα σπαθιά τους τούς «αριθμούς», τις «αγορές», τα «συστήματα»!
Σκιά 2 : Το σώμα μας να μη τρυπάνε, και ειδεμή, αυτά τα σύννεφα, ας τα τρυπάνε όσο θέλουν!
(Οι δυο Σκιές, ξεσπούν σε γέλια)
Σκιά 1 : Χέσε δηλαδή ψηλά κι αγνάντευε! (εξακολουθεί να γελά)
Σκιά 2 : (γελώντας ) Τηλέφωνο λοιπόν στον ηγεμόνα.
Σκιά 1 : Αυτόν που το παίζει ηγεμόνας.
Σκιά 2 : Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές, υπάρχουν ηγεμόνες και λαοί που μας παίδεψαν και προς ώρας φάνηκε να μας στέλνουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Κι είναι ακόμα αλήθεια, πως υπάρχουν ακόμα μέρη, που δεν μπορούμε να πούμε ότι στεκόμαστε με αξιώσεις.
Σκιά 1 : Θα ‘λεγα μάλιστα, ότι είμαστε κάτι σαν τουρίστες εκεί. Χωρίς την πρέπουσα δύναμη, σαν αυτή που απολαμβάνουμε σ’ άλλες ηγεμονίες, σαν και τούτη εδώ.
Σκιά 2 : Όμως, έξω απ’ αυτές τις εξαιρέσεις, που καλό είναι να λείψουν κι αυτές κάποια στιγμή, μη και γίνουν παράδειγμα για όλους τους άλλους κάποια στιγμή…
Σκιά 1 : Αυτόν τον κίνδυνο πάντως, τον διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά, μέχρι στιγμής…
Σκιά 2 : Ναι, γι’ αυτό κι η Ιστορία είναι γεμάτη απ’ τα δικά μας έργα και τις δικές μας ημέρες, και μονάχα σαν εξαίρεση οι πρόσκαιρες ήττες μας. Ξέρεις, κι εγώ ακόμα αναρωτιέμαι μερικές φορές πώς συμβαίνει στ’ αλήθεια αυτό…
Σκιά 1 : Άσ’ τα αυτά τώρα. Αυτά είναι θεωρίες άξιες για τους κάτω. Αυτοί ερευνούν πολύ, λένε πολλά, αλλά προσπαθούν λίγο. Δίκαια ζουν σε επίπεδα χαμηλότερα απ’ τα δικά μας.
Σκιά 2 : Αργούμε. Να πάρουμε τηλέφωνο τον Ηγεμόνα.
Σκιά 1 : Είπαμε, μετρημένες πάντα οι κουβέντες μας με όλους.
Σκιά 2 : Τον παίρνω εγώ.
(Η Σκιά 2 σηκώνει το τηλέφωνο και σχηματίζει τον αριθμό. Χτυπά το τηλέφωνο στο επίπεδο του Ηγεμόνα. Το σηκώνει)
(Από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» στο Ισόγειο, βγαίνει ο Πολιτικός χαμογελώντας και κουμπώνοντας το παντελόνι του, κι ανεβαίνει στο πάνω Επίπεδο)
Ηγεμόνας : Εμπρός!
Σκιά 2 : Εγώ είμαι!
Ηγεμόνας : Ω! Τι κάνετε;
Σκιά 2 : Καλά…
Ηγεμόνας : Πώς είστε;
Σκιά 2 : Καλά, καλά…
Ηγεμόνας : Τι χαρά που σας ακούω! Τι επιθυμείτε;
Σκιά 2 : Έχουμε κάμποσο καιρό να τα πούμε.
Ηγεμόνας : Πράγματι.
Σκιά 2 : Άκου… Παρατηρούμε ότι εκεί κάτω, η παραγωγή που είχαμε σχεδιάσει…
Ηγεμόνας : Νομίζω ότι είμαστε μέσα στους στόχους μας. Τώρα κάτι αποκλίσεις, ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα όταν έχεις να κουμαντάρεις ένα τσούρμο ανθρώπων, άτομα που δεν εννοούν ο καθένας να κοιτά τον εαυτό του μονάχα, παρά πασχίζουν να το παίζουν ότι είναι κοινωνία. Ανύπαρκτο δηλαδή πράμα!
Σκιά 2 : Ξέρω, ξέρω! Όμως εμείς, γι΄ αυτό είμαστε εδώ, γι’ αυτό δουλεύουμε. Ν’ απαλλαγούμε κάποια στιγμή από τα εμπόδια που μπαίνουν κάθε τόσο, αστόχαστα κι εγκληματικά, από γνωστές συμμορίες του Ισογείου, που φουσκώνουν τα μυαλά του αφελή κοσμάκη με πράγματα φανταστικά κι ανύπαρκτα… Με δήθεν δικαιώματα να ζουν «σαν άνθρωποι» κι άλλα τέτοια που σε τόσο μεγάλο κίνδυνο βάζουν τους στόχους των αριθμών μας… Λες κι εμείς, δεν έχουμε σφίξεις, σαν βλέπουμε τα εκατοντάδες τρισεκατομμύριά μας, ή άλλοι, κάπως πιο φτωχοί, τα δισεκατομμύριά τους, ή έστω και αυτά τα ταπεινά εκατομμύριά τους, να μειώνονται κάπως, εκεί τέλος πάντων που μειώνονται, σαν υπάρχουν κρίσεις… Εμείς δεν έχουμε ψυχές;…
Ηγεμόνας : Ξέρετε τι μου είπε τις προάλλες, εκείνος κει της Συμμορίας, (δείχνει τον Άντρα της Συμμορίας στο Ισόγειο) που απορώ γιατί δεν μας επιτρέπετε να τον ξεπαστρέψουμε, κι αυτόν και την άλλη δίπλα του, που βγάζουν μια γλώσσα από δω ίσαμε τη φεγγάρι!
Σκιά 2 : Σου το ‘παμε χίλιες φορές, πως η ανθρωπότητα δεν είναι ακόμα έτοιμη να δεχτεί απόψεις και γνώμες, ιδεολογίες τόσο καθάριες όσο η δική μας, και πρέπει κι εμείς, για λόγους ισορροπίας, να κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις. Όμως, έτσι από περιέργεια, τι σου είπε αυτός πάλι;
Ηγεμόνας : Μου είπε, πως αν επιμένουμε ότι η κοινωνία είναι κάτι που δεν υπάρχει, τότε να χωρίσουμε την ηγεμονία σε δύο τμήματα, κι όσοι πιστεύουν στη κοινωνία, κι επομένως στο κοινωνικό κράτος, να πιάσουν το ένα τμήμα, κι οι άλλοι που δεν πιστεύουν στο κοινωνικό κράτος, αφού δεν πιστεύουν στη κοινωνία, να πιάσουν το άλλο, κι ο καθένας να ζήσει με το σύστημα που του αρέσει.
Σκιά 2 : (γελώντας) Αλήθεια;
Ηγεμόνας : Και μόνο αυτό;
Σκιά 2 : Τι άλλο;
Ηγεμόνας : Πως αν γίνει τούτο, δηλαδή αυτοί να ορίζουν τις τύχες τους σε ξέχωρο, δικό τους τμήμα της ηγεμονίας, τότε από τα τρία πιθάρια που έχουμε στο Ισόγειο, μέσα στα οποία βάζουμε σε σοφή αναλογία ό,τι παράγει ο Τροχός της Παραγωγής, 90% να πάει σε μας, 9% στα δύο όργανά μας εκεί κάτω, τους Προϊσταμένους δηλαδή, και 1% στο λαό, μου είπε ότι θα μείνει μόνο το ένα, το δικό τους, στο οποίο θα πηγαίνει το 100%, κι από εκεί, αφού αφαιρούνται οι δίκαιες αμοιβές του καθένα ανάλογα με τη πραγματική και νόμιμη συμβολή του στη δημιουργία της πίττας, τότε, ό,τι μένει, θα πάει σε κοινά έργα για όλο το κόσμο…
Σκιά 2 : Ξέρεις τι θα γίνει τότε;
Ηγεμόνας : Θέλει και ερώτημα; Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει ν’ αρχίσουμε να έχουμε δικό μας Τροχό της Παραγωγής και μάλιστα να τον γυρνάμε εμείς, πράγμα καταστροφικό! Και το πιο καταστροφικό θα είναι όταν θα έρθει η ώρα της μοιρασιάς, γιατί εκεί θα φάμε ο ένας τον άλλο, καθώς δα επιτάσσει και η ιδεολογία μας, ο ισχυρότερος να παίρνει τα περισσότερα. Κι όταν τον είπα ότι λέει ανοησίες, ξέρετε τι μου είπε;
Σκιά 2 : Τι;
Ηγεμόνας : Ότι θα ψοφήσουμε της πείνας, όσοι επιζήσουμε από το αλληλοφάγωμα που θα μας περιμένει στο δικό μας τμήμα της ηγεμονίας, γιατί, λέει, εμείς είμαστε πάρα πολύ πλούσιοι, διότι απλά αυτοί είναι πάρα πολύ φτωχοί, και πως όταν λείψει η φτώχεια τους θα λείψει κι ο τεράστιος πλούτος μας, που περισσότερο κι από τεράστιο τον κατηγορεί σαν άδικο πρώτα απ’ όλα. Η πιο θρεπτική τροφή του κλεμμένου, όχι του δουλεμένου πλούτου, είπε, είναι η φτώχεια των πολλών. Και το χειρότερο, άκουσον, άκουσον! Με αυθάδεια μου είπε ότι δεν είναι δείγμα πλούτου και καλοπέρασης για έναν που γυρίζει το Τροχό της Παραγωγής, να μπορεί να έχει ένα μήνα πληρωμένες διακοπές το χρόνο για όλη του την οικογένεια, να έχει τη δυνατότητα να πηγαίνει οικογενειακώς στη ταβέρνα δυό και τρείς φορές το μήνα, να έχει τη δυνατότητα να σπουδάζει τα παιδιά του χωρίς να γονατίζει, και τέλος πάντων να ζουν χωρίς οικονομική πίεση. Είναι δείγμα στοιχειώδους αξιοπρέπειας κι επομένως ανθρώπινο δικαίωμα!
Σκιά 2 : Μπα! Θέλουν και τρεις φορές το μήνα ταβέρνα!
Ηγεμόνας : Αυτό ακριβώς του είπα κι εγώ!
Σκιά 2 : Και τι σου απάντησε;
Ηγεμόνας : Μου απάντησε όλο θράσος, πως δεν το βρίσκει καθόλου άδικο κι υπερβολικό, όσο οι άεργοι Μπιστικοί που αμείβονται με πλουσιοπάροχες αργομισθίες, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πολυτελείς διακοπές δέκα μήνες το χρόνο, και να πάνε σε πανάκριβα ρεστοράν όχι τρείς φορές το μήνα, μα δεκατρείς φορές τη μέρα! Τέτοια αυθάδεια! Κι όταν είπα σ’ εκείνον της Συμμορίας εκεί κάτω πού θα βρεθούν τα λεφτά, μου είπε όλο θράσος, πως αυτό είναι πολύ εύκολο, αρκεί να μοιράσουμε πιο δίκαια το πλούτο εκεί κάτω στο Ισόγειο. Να τα λεφτά πού υπάρχουν είπε! Ακούστε δηλαδή λαϊκισμό! Ονειρεύεται να ταΐσει εκείνους κάτω, με όσα θα κλέψει από μας. Δηλαδή, κανονική συμμορία!
Σκιά 2 : Χμμ‼! Το πράγμα αρχίζει να ζορίζει, να γίνεται θα ‘λεγα επικίνδυνο, κι αυτό θα επιταχύνει τις εξελίξεις που σχεδιάζουμε… Το γεγονός ότι εκεί κάτω αρχίζει καθώς φαίνεται να καρπίζει ο σπόρος που μπορεί να παράγει σκέψη κι αμφιβολία για τη πολτική μας, σε βαθμό και έκταση πέρα από τα προκαθορισμένα όρια ασφάλειας, αυτή η δουλειά του πνεύματος είναι σίγουρο ότι θα χαλάσει τη δουλειά του Τροχού της Παραγωγής, κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο… Πρέπει να δρομολογηθούν εξελίξεις κατεπείγουσες… Το πιο επικίνδυνο όπλο είναι η συνειδητοποίηση του όχλου μέσα από τη γνώση της δύναμής του… Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε αναρχία…
Ηγεμόνας : Σας το είπα πολλές φορές! Αυτοί οι δυό εκεί κάτω (δείχνει τον Άντρα και τη Γυναίκα της Συμμορίας) είναι μαφία, είναι επικίνδυνοι, προδότες, ναι προδότες! Λένε ακόμα, μόλις το θυμήθηκα, συγχωρέστε με, τι να πρωτοθυμηθώ απ’ όλο τον οχετό που ξερνούν κατά της ηγεμονίας μου, λένε ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να είναι μπροστά από τους αριθμούς, μα, ακούστε αν έχετε το Θεό σας, τους αριθμούς να τους έχουν από κάτω τους, ούτε καν μπροστά!… Παγκόσμια οικονομική κατάρρευση δηλαδή! Αποκαλούν τους αριθμούς μας ανθρωποφάγους, που πίνουν το αίμα τους για να ξεδιψούν και τρέφονται με τη σάρκα τους για να κορέσουν την πείνα τους. Κι όταν λένε αυτά, όλο κατά τα ψηλά πατώματα δείχνουν, δηλαδή όλους εμάς. Και θέλουν λένε άλλους αριθμούς, που τους αποκαλούν ανθρώπινους. …
Σκιά 2 : Χμμ‼!
Ηγεμόνας : Όμως, με συγχωρείτε, για ποιες εξελίξεις μιλήσατε προηγούμενα;
Σκιά 2 : Θα σου πω αργότερα, σε άλλη επικοινωνία μας, που δεν θ’ αργήσει να γίνει… Λοιπόν, άκου για την ώρα τώρα τούτο δω. Αυτούς τους δυο συμμορίτες στο Ισόγειο άσ’ τους να λένε ό,τι θένε. Όσο η τούρτα είναι ακόμα δική μας, άσε το κερασάκι σ’ αυτή τη συμμορία. Ξέρεις ότι αυτά τα κερασάκια, πολλές φορές προσφέρανε, άθελά τους βέβαια, σπουδαία υπηρεσία στην υπόθεσή μας… Βέβαια καλό θα ‘ταν να μην τα είχαμε ανάγκη, γιατί είναι αλήθεια πως αυτές οι συμμορίες βάζουν συνεχώς εμπόδια στην υλοποίηση των στόχων του προγράμματος, την ευημερία δηλαδή της οικονομίας.
Ηγεμόνας : Βέβαια! Συμφωνώ απόλυτα! Η απόκλιση των αριθμών που υπάρχουν στα οικονομικά μας πλάνα, εξαιτίας κάποιων δήθεν κοινωνικών αιτημάτων που οδηγούν σε αντιδράσεις που και που, όμως πάντα ελεγχόμενες, είναι, όπως σοφά το είπατε, έγκλημα. Βεβαίως έγκλημα! Εναντίον του λαού! Των ατόμων! Της κοινωνίας έστω όπως λένε! Της ανθρωπότητας τελικά! Δεν χωρεί αντίρρηση επ’ αυτού.
Σκιά 2 : Δεν μπορεί η οποιαδήποτε συντεχνία να ανατρέπει μεγαλεπήβολους στόχους του προγράμματός μας.
Ηγεμόνας : Βεβαίως! Όπως το λέτε είναι. Η κάθε συντεχνία! Σοφότατο αυτό που επισημαίνετε! Διότι όλοι είναι συντεχνίες, εξόν βεβαίως από εμάς! Δεν υπάρχει τίποτα εξόν από συντεχνίες και συντεχνιακά αιτήματα εκεί κάτω στο Ισόγειο. Θα ήταν καταστροφή αν επικρατούσαν! Ήδη, μας έχουν κάνει σημαντικές ζημιές.
Σκιά 2 : Τα ξέρω, τα ξέρω… Ζητάνε πράγματα ουτοπικά. Αγνοούν ότι ο κόσμος είναι καμωμένος όπως οι άνθρωποι. Είναι όλοι οι άνθρωποι έξυπνοι; Είναι όλοι οι άνθρωποι βλάκες; Ή όλοι αδύναμοι; Ή όλοι ισχυροί; Όλοι κοντοί ή όλοι ψηλοί; Είναι όλα τα δάχτυλα το χεριού ίδια;
Ηγεμόνας : Βεβαίως όχι! Τι σοφά τα επιχειρήματά σας! Τι αιώνιες αλήθειες εκφράζουν!
Σκιά 2 : Βεβαίως όχι! Υπάρχει πυραμοειδής κλίμακα, κι όλοι έχουν μια θέση σ’ αυτή τη πυραμίδα. Κι όσο πιο ψηλά πας στη κλίμακα της δύναμης για παράδειγμα, τόσο για λιγότερους είναι εκεί χώρος. Οι πολλοί έχουν μια θέση πιο κάτω, και η πλειοψηφία, στη βάση. Έτσι είναι ο άνθρωπος φτιαγμένος. Δεν τον φτιάξαμε εμείς έτσι! Τα παράπονα στον Δημιουργό!
Ηγεμόνας : Ακριβώς. Μα τι χαριτωμένα που τα λέτε! Στο Δημιουργό! Έξοχο! Έξοχο!… Ξέρετε όμως κάτι; Επειδή κάποτε ξαναείπατε αυτά τα τόσο σοφά, σε μια συνομιλία μου με τον Άντρα της Συμμορίας, τη στιγμή που η συζήτηση προσφέρονταν γι΄ αυτό, του είπα κι εγώ αυτά που μόλις παραπάνω και σεις αναφέρατε. Και ξέρετε τι μου είπε;
Σκιά 2 : Τι;
Ηγεμόνας : Και γιατί στη θέση της πυραμίδας να μη βάλουμε ένα τετράγωνο, ένα κύκλο, ένα ρόμβο;
Σκιά 2 : Έτσι ε;… (μονολογεί) Πρέπει να παραδεχτώ ότι θα έδινα πολλά να έχω εκείνο το συμμορίτη στη δούλεψή μου, στη θέση αυτού εδώ το φελλού… (μιλά πάλι κανονικά στον Ηγεμόνα) Λοιπόν άκου, δεν υπάρχει καιρός για φροντιστήριο. Κάποια άλλη φορά, θα σου δώσω την απάντηση που θα αφοπλίσεις τα παραπάνω επιχειρήματα αυτού του συμμορίτη. Όμως, πρόσεξε αυτό που σου λέω τώρα εδώ. Καταργείς πιο εύκολα αυτό που τους αναγνωρίζει ως δικαίωμα, παρά όταν τους το απαγορεύεις με νόμο. Όλα τα άλλα είναι φτηνά επιχειρήματα, κι άσ’ τα στους άλλους…
Ηγεμόνας : Ακριβώς. Μα τι χαριτωμένα που τα λέτε! Τι σοφά λόγια!
Σκιά 2 : (μονολογεί) Τι στόκος… (συνεχίζει) Δεν πρόκειται να καταργήσεις ποτέ με τρόπο αποτελεσματικό όσα αυτοί ονομάζουν ανθρωπισμό και ανθρώπινα δικαιώματα, αν τα καταργήσεις με νόμο. Τότε θα τα δυναμώσεις, και το χειρότερο, θα δυναμώσεις και τη διάθεσή τους να πολεμήσουν, ν’ αγωνιστούν να τα πετύχουν. Χρειάζεται αυτά τα ολέθρια για την υγιή οικονομία δικαιώματα να τα πολεμάς ύπουλα, καθώς ύπουλα είναι και τα ίδια, μεθοδικά, σιγά – σιγά, τη μια να τα ενισχύεις λίγο, την άλλη να αφαιρείς περισσότερα, κι έπειτα δώσε πάλι λίγα, πάρε περισσότερα, κι έτσι τα ξεδοντιάζεις χωρίς να το καταλάβουν, ή μάλλον, θα το καταλάβουν όταν πια δεν θα ‘χουν καθόλου δόντια να δαγκώσουν. Κι ο ασφαλέστερος τρόπος είναι να ξεδοντιάσεις τις συνειδήσεις τους. Όσο κι αν αυτό κοστίσει. Και μ’ όποιο τρόπο, αν και οι πιο δοκιμασμένοι είναι η εξαγορά κι η επιστημονική προπαγάνδα.
Ηγεμόνας : Ακριβώς! Μα τι χαριτωμένα που τα λέτε! Τι σοφά λόγια! Έξοχα! Έξοχα!
Σκιά 2 : Εμείς συνεννοούμαστε μια χαρά.
Ηγεμόνας : Χαίρομαι που το ακούω.
Σκιά 2 : Λοιπόν, στο προκείμενο.
Ηγεμόνας : Μάλιστα.
Σκιά 2 : Πήρα να σου πω να είσαι σε ετοιμότητα. Ύστερα μάλιστα απ ‘όσα μου ιστόρησες παραπάνω, σ’ ακόμα μεγαλύτερη ετοιμότητα. Θα συμβούν στην ηγεμονία σου πράγματα και θαύματα, αναγκαία ώστε να περάσουμε από το ένα σχέδιο στο άλλο. Από το ένα επίπεδο προόδου σε άλλο, υψηλότερο.
Ηγεμόνας : Πρέπει εγώ να κάνω κάτι;
Σκιά 2 : Όχι περισσότερα ή λιγότερα απ’ ό,τι κάνεις. Εμείς θα παρακολουθούμε. Κι αν χρειαστεί θα επικοινωνήσουμε πάλι. Απλά πήραμε να σε ειδοποιήσουμε να είσαι σε ετοιμότητα. Μάλιστα ίσως σύντομα σ’ επισκεφτεί κι ο Παγκόσμιος Σερίφης, ο Ηγεμόνας που ‘χουμε για το παγκόσμιο χωριό, ξέχωρα από τις τοπικές ηγεμονίες, σα τη δική σου.
Ηγεμόνας : Αν χρειαστεί θα σας πάρω εγώ στο τηλέφωνο.
Σκιά 2 : Ξεχνάς ότι μόνο εμείς έχουμε τον δικό σου αριθμό τηλεφώνου, όχι εσύ τον δικό μας;
Ηγεμόνας : Μα βέβαια, το λησμόνησα.
Σκιά 2 : Άλλωστε, ούτε καν τα πρόσωπά μας γνωρίζεις. Μονάχα ο Παγκόσμιος Σερίφης μας γνωρίζει φατσικά, (μονολογεί) αν κι εκεί, όταν καμιά φορά δεν του ‘χομε απόλυτη εμπιστοσύνη, στέλνουμε άλλους στη θέση μας.
Ηγεμόνας : Λαμπρά! Λοιπόν, θα επικοινωνούμε όπως πάντα, μ΄ αυτό τον τρόπο.
Σκιά 2 : Ναι! Χειρίσου λοιπόν τις υποθέσεις κατά το κοινό συμφέρον μας, κι όλα θα πάνε καλά.
(Η Σκιά κλείνει το τηλέφωνο. Το ίδιο κι ο Ηγεμόνας. Το δωμάτιο των Σκιών κλείνει με μια κουρτίνα).
(Ισόγειο)
Προϊστάμενος : (απευθύνεται στη Προϊσταμένη δείχνοντας αυτούς που γυρίζουν το Τροχό της Παραγωγής) Κοίτα τους.
Προϊσταμένη : Θυμάσαι;
Προϊστάμενος : Τότε που ήμασταν κι εμείς εκεί γυρνώντας τον Τροχό;
Προϊσταμένη : Ακριβώς!
Προϊστάμενος : Πώς γλυτώσαμε!… Άσε, μη το πεις ούτε του παπά.
Προϊσταμένη : Μεγάλη τύχη!
Προϊστάμενος : Μονάχα από τύχη μπορείς να γλυτώσεις το Τροχό.
Προϊσταμένη : Ή από θάνατο.
Προϊστάμενος : Το ξέρεις δα πόσες φορές αυτοί στο Τροχό εύχονται να είχαν πεθάνει!
Προϊσταμένη : Πώς δεν το ξέρω! Δεν περάσαμε κι εμείς από εκεί;… Έπειτα, μερικοί, δεν δώσαν μόνοι τους τέλος στη ζωή τους;… Αλήθεια, εσύ πώς έγινες Προϊστάμενος; Δεν έτυχε να το συζητήσουμε ποτέ.
Προϊστάμενος : Τι να σου λέω τώρα…
Προϊσταμένη : Δηλαδή, κάτι άκουσα…
Προϊστάμενος : Ξέρω, κυκλοφορούν κάτι φήμες…
Προϊσταμένη : Στέκουν; Με συγχωρείς κι όλα, αν θες δεν απαντάς…
Προϊστάμενος : Να σου πω… (σιωπά για λίγο κι έπειτα λέει σιγανά) Στέκουν…
Προϊσταμένη : Λένε ότι ήταν, δηλαδή είναι, πολύ όμορφη η πρώην γυναίκα σου…
Προϊστάμενος : Ναι, είναι αλήθεια…
Προϊσταμένη : Και για να της δώσεις διαζύγιο όταν τα ‘φτιαξε με έναν Μπιστικό εκεί πάνω (κοιτά το επάνω επίπεδο των Μπιστικών), σ’ αντάλλαγμα σε κάνανε Προϊστάμενο καθώς λένε…
Προϊστάμενος : Κάπως έτσι… (ακολουθεί μικρή σιωπή)… Κι εσύ;
Προϊσταμένη : Ε, τι εγώ!
Προϊστάμενος : Να, πώς δηλαδή,… ξέρεις,… Πώς έγινες Προϊσταμένη;
Προϊσταμένη : Ακούγεται κάτι για μένα;
Προϊστάμενος : Ε, τώρα, μικρή κοινωνία είμαστε, όπως ακούγεται για μένα ακούγεται για όλους …
Προϊσταμένη : Τι δηλαδή ακούγεται;
Προϊστάμενος : Ε, αφού ξέρεις, τι με βάζεις να σου λέω… Πες μου μονάχα αν αληθεύει…
Προϊσταμένη : Ε, ναι… Αληθεύει… Αν λέμε το ίδιο πράγμα…
Προϊστάμενος : Το ίδιο λέμε, το ίδιο… Δε μου λες, γιατί τούτο μονάχα δεν έχει ξεκαθαριστεί, ήταν ο Καθηγητής ή ο Διανοούμενος;…
Προϊσταμένη : Ο δεύτερος…
Προϊστάμενος : Μπα; Περισσότερο ακούγονταν το όνομα του προφεσόρου… Και πώς έληξε το θέμα μαζί σου;
Προϊσταμένη : Ξέρεις, κάτι έφτασε στ’ αυτιά της γυναίκας του, αλλά εγώ, έκανα την σφόδρα ερωτευμένη μαζί του…
Προϊστάμενος : Έκανες; Δεν ήσουν;
Προϊσταμένη : Ε, ναι έκανα… (χαμηλόφωνα) Όχι τώρα εραστής κι ο Διανοούμενος!… Άσε που ήταν κι άσφαιρος!
Προϊστάμενος : (γελώντας) Άσφαιρος;;;‼
Προϊσταμένη : Σςςςς‼! Θες να με κάψεις;
Προϊστάμενος : (χαμηλόφωνα) Συγνώμη… Ώστε άσφαιρος;;; Αυτός που διηγείται ερωτικά κατορθώματα, όταν βρίσκεται με φίλους του σε ιδιωτικές συνάξεις έξω από εδώ;… Κατά πως μαθαίνω δηλαδή…
Προϊσταμένη : Κι έπειτα, δεν κατάλαβα… Δηλαδή, τι, αυτός πήρε από μένα, εγώ τίποτα και πίσω στο Τροχό; Ε όχι! Αυτό δεν το θέλουν ούτε οι άνθρωποι ούτε ο Θεός…
Προϊστάμενος : Πολύ καλά έκανες… Και;
Προϊσταμένη : Τι και; Τον έπιασα και του ‘πα πως αν θέλει να φύγω απ’ τη ζωή του, εγώ δεν γυρίζω πίσω στον Τροχό… Και να ‘μαι… Μ’ έκανε Προϊσταμένη!
(Από το πάνω επίπεδο των Μπιστικών, έρχεται στην άκρη η Αυλική Ποιήτρια)
Αυλική Ποιήτρια : (στους Προϊσταμένους) Τι κάνετε εσείς οι δυό εκεί κάτω; Αντί ν’ ασχολείστε με τα καθήκοντά σας, κάθεστε σε ώρα δουλειάς και συζητάτε άσχετα όπως καταλαβαίνω θέματα;
(Οι δύο Προϊστάμενοι ξαφνιασμένοι αρχίζουν να γυρνούν γύρω από τον Τροχό κι έπειτα πάνε στο τραπέζι τους κι αρχίζουν να μοιράζουν άνισα το άχυρο που είναι πάνω σ’ αυτό)
Αυλική Ποιήτρια : (μονολογεί ενώ εξακολουθεί να τους παρακολουθεί από πάνω) Πάλι θα μίλαγαν για τα κέρατα και τα γλειψίματά τους χάρη στα οποία έγιναν Προϊστάμενοι… Λες κι είναι άγνωστη η ζωή του καθένα στην Ηγεμονία… Αν αυτοί μπορέσουν να μοιράσουν το άχυρο σε δύο ίσα μέρη, εγώ μα τη πίστη μου, πηγαίνω ολοσούμπητη για Νόμπελ. Όμως, αυτού ακριβώς βρίσκεται η χρησιμότητά τους στη Τάξη των Πραγμάτων μας (απομακρύνεται από την άκρη, και πάει πιο μέσα στο επίπεδό της μαζί με τους άλλους Μπιστικούς)
Άντρας της Συμμορίας : (δείχνοντας το Τροχό της Παραγωγής) Τους βλέπω και θλίβομαι. Όχι τόσο για το κόπο που τραβάνε, όσο γιατί δε μιλάνε, έχουν ξεχάσει ακόμα και να διαμαρτύρονται.
Γυναίκα της Συμμορίας : Είναι ο ίδιος λαός, απόγονοι εκείνων που γέμιζαν την Ιστορία του τόπου με τόσα θαυμαστά έργα και τόσους αγώνες για την ελευθερία; Αναρωτιέμαι πια.
Άντρας της Συμμορίας : Τα πρόσωπα μονάχα αλλάζουν.
Γυναίκα της Συμμορίας : Όμως, είναι ίδια η ψυχή αυτού του λαού;
Άντρας της Συμμορίας : Πώς μπορούν και τον μουγκαίνουν; Πώς μπορούν και μουγκαίνουν οι ίδιοι; Κοίτα σε τι άθλια κατάσταση τον έφεραν κι αυτός μονάχα ν’ αναστενάζει ξέρει.
Γυναίκα της Συμμορίας : Λες και με τον αναστεναγμό αποτινάχτηκε ποτέ η σκλαβιά απ’ το σβέρκο κανενός.
Άντρας της Συμμορίας : Δυσανασχετούν μακαρίως και αρειμανίως.
Γυναίκα της Συμμορίας : Αλλά μέχρις εκεί. Εγώ αυτό το λέω κάτι περισσότερο από ανοχή και υποταγή. Το λέω αποδοχή.
Άντρας της Συμμορίας : Βαριά κουβέντα.
Γυναίκα της Συμμορίας : Ακόμα πιο βαριά η αλήθεια.
Άντρας της Συμμορίας : (Απευθύνεται προς τον κόσμο που γυρίζει το Τροχό της Παραγωγής) Σε σας φωνάζω. Πείτε κι ένα «όχι» εκεί που πρέπει, πείτε ένα «ναι» πάλι εκεί που πρέπει. Το καλύτερο αύριο εσείς θα το φέρετε. Αυτό είναι το χρέος σας.
Άντρας 1 : Εδώ μονάχα το «Ναι» σε ό,τι σου ζητάνε σε σώνει. Μόνο αυτό σου προσφέρει ασφάλεια. Όλα τ’ άλλα ένα μόνο όνομα έχουν : Ανασφάλεια και φόβος…
Γυναίκα της Συμμορίας : Η δική σας ανασφάλεια, θρέφει τη δύναμή τους (δείχνει τα πάνω Επίπεδα της Σκηνής).
Γυναίκα 1 : Δεν γνωρίζουμε εδώ το αύριο. Η σκέψη για το αύριο είναι πολυτέλεια σαν δεν ξέρεις το σήμερα πώς θα τελειώσει.
Γυναίκα της Συμμορίας : Το αύριο δεν έρχεται από το πουθενά, αλλά από τα τωρινά σου έργα, απ’ το σήμερα. Τίποτα δε σ’ εμποδίζει να χτίζεις το αύριο αντί για το χτες.
Γυναίκα 2 : Δεν γνωρίζουμε αν αύριο θα έχουμε δουλειά, τι θα κάνουμε αν συμβεί ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας σε μας ή την οικογένειά μας;… Το χρέος μου είναι να ζήσω σήμερα. Και για να ζήσω σήμερα, πρέπει να γυρνώ χωρίς αντιρρήσεις τούτο το Τροχό.
Άντρας 1 : (παραπατά και πέφτει) Αχ, δεν με είδε κανείς από τους Προϊσταμένους, από τους Μπιστικούς να με δώσει ένα χέρι βοήθειας να σηκωθώ!
(οι δύο Προϊστάμενοι έκαναν να πάνε προς το μέρος του, μα σταμάτησαν μόλις ακούστηκε να μιλά ο Άντρας της Συμμορίας – στο πάνω Επίπεδο, οι Μπιστικοί ήρθαν στην άκρη του Επιπέδου τους και παρακολουθούν)
Άντρας της Συμμορίας : (στον Άντρα 1, αυστηρά) Σήκω πάνου μονάχος σου!
Προϊστάμενος : (απευθύνεται χαμηλόφωνα στη Προϊσταμένη) Προβλέπω γέλιο…
Προϊσταμένη : (χαμηλόφωνα) Για περίμενε λίγο να δούμε… Ή μήπως θα ‘πρεπε να επέμβουμε;
Προϊστάμενος : (χαμηλόφωνα) Άσε να δούμε …
Άντρας 1 : Δεν μπορώ να σηκωθώ μονάχος μου.
Άντρας της Συμμορίας : Μπορείς! Σήκω πάνου! (οι άλλοι συνεχίζουν να γυρίζουν το Τροχό της Παραγωγής, όμως, γυρίζουν το κεφάλι τους και βλέπουν τούτη τη σκηνή, όσο ο Άντρας 1 είναι πεσμένος)
Άντρας της Συμμορίας : Δεν μιλώ σε σένα!
Άντρας 1 : (με απορία) Δεν μιλάς σε μένα; Τότε σε ποιόν;
Άντρας της Συμμορίας : Όχι, μιλάω στη ψυχή σου, στη συνείδησή σου… Αν υπάρχει κάτι που ακόμα μπορεί να συλλογάται και να μιλά λεύτερα, αυτό δεν μπορεί να είναι το σώμα σου. Εσύ δεν είσαι παρά ένας δραπέτης, της ίδιας σου της ψυχής, είσαι ένας δραπέτης απ’ τον Αγώνα που δίνουν όλοι εκείνοι να ‘χουν τη ψυχή τους, το φρόνημά τους, τουλάχιστον αυτά, λεύτερα! Είσαι ένα πτώμα! Δεν μιλώ σε σένα! Μιλώ στη ψυχή σου και της λέω, αν είσαι ακόμα ζωντανή, σήκω πάνου! Το σώμα δεν μπορεί πια να σε κρατήσει, όμως εσύ, αν το θέλεις μπορείς να κρατήσεις το σώμα μακριά απ’ τον εξευτελισμό.
Δικαστής : (στους άλλους Μπιστικούς σιγανά) Έχουμε έκρηξη πάλι αγωνιστικότητας στη παρέα της συμμορίας εκεί κάτω. Για να δούμε πώς και πού θα πάει το πράγμα…
Άντρας της Συμμορίας : (συνεχίζει να απευθύνεται στον Άντρα 1) Σε βλέπουν οι πεθαμένοι γονείς σου, σε βλέπουν τα παιδιά σου. Δεν έχεις το δικαίωμα να διαγράφεις μ’ αυτό τον τρόπο τις θυσίες σου για να στέκεις όρθιος, πράγμα που εδώ φαίνεται πως δεν το πέτυχαν. Ο ιδρώτας που χύνεις δεν είναι δικός σου. Κουβαλάς και τον ιδρώτα των γονιών σου που θυσιάστηκαν για να σε βλέπουν να περπατάς περήφανα όρθιος, σαν άνθρωπος, κι όχι σκυφτός στα τέσσερα και με μια ουρά κάτω απ’ τα σκέλια σου.
Γυναίκα της Συμμορίας : (στον Άντρα 1) Άκου τι σου λένε δοξασμένοι πρόγονοί σου, άκου τι παρακαταθήκες σου άφησαν. Τα λόγια που θα πω δεν είναι δικά μου, είναι του πατέρα σου, της μάνας σου, του παππού σου και της γιαγιάς σου… Άκου… (απευθύνεται στους υπόλοιπους στο Τροχό) Κι εσείς όμως ακούστε τα λόγια αυτά : «Τήν κακομοιριά τή βρίσκει κανείς μέ τό σωρό καί πολύ εὔκολα· ἴσιος εἶναι ὁ δρόμος πού πάει σ’ αὐτή κι’ ἡ ἴδια πολύ κοντά στόν ἄνθρωπο βρίσκεται. Ἀλλά μπροστά στήν ἀξία τ’ ἀνθρώπου οἱ ἀθάνατοι θεοί ἔχουνε βάλει τόν ἱδρῶτα. Μακρύς κι’ ὀρθός ἀνήφορος καί τραχύς εἶναι στήν άρχή ὁ δρόμος πού ὁδηγάει σ’ αὐτή. Μά ὅταν φθάσης στήν ἄκρη του, εὔκολη τότε φαίνεται, ὅσο καί νἆναι δύσκολη»[1]
Άντρας της Συμμορίας : (συνεχίζει να απευθύνεται στον Άντρα 1) Ο ιδρώτας που ρίχνεις, ραντίζει τη ψυχή των παιδιών σου, και τα διδάσκει. Αλλά ποιο μάθημα παίρνουν βλέποντας ένα γονιό, ένα πατέρα σκυφτό, μια μάνα, σκυφτή, στα τέσσερα, άψυχους και άβουλους; Αυτός ο ιδρώτας όμως που εσύ χύνεις, δεν διδάσκει κάτι που να έχει αξία για τον άνθρωπο, για τα παιδιά σου, για σένα τον ίδιο, είναι ιδρώτας που ποτίζει το δέντρο της προσωπικής σου υποτέλειας, που φέρνει καρπούς σε άλλους κι όχι σε σένα, είναι ιδρώτας που χύνεται απ’ τον αγώνα σου να παραμείνεις δούλος κι όχι λεύτερος! (ειρωνικά) Τι ευγενική προσπάθεια αλήθεια! Με ποιο δικαίωμα όμως μπορείς εσύ να προδίνεις τους Αγώνες του Ανθρώπου; Ποιος είσαι εσύ που προδίνεις τους ιδρώτες και το αίμα όλων όσων πάσχισαν να σε κρατήσουν σε στάση ορθή, αν και στη περίπτωσή σου, απέτυχαν; Σε στάση Ανθρώπινη; Σε σένα μιλώ ψυχή! Σήκω πάνω, γιατί σε βλέπουν οι αιώνες, αυτοί που πέρασαν κι αυτοί που έρχονται, και σήκωσε και το άθλιο αυτό σώμα που σε φιλοξενεί. Σήκω πάνου, γιατί έχεις αποστολή που η αποστολή εκείνων πάνω (δείχνει τα πάνω επίπεδα) είναι ένα τίποτα μπρος στη δική σου. Εκείνοι αγωνίζονται να σε πάνε πίσω στις σπηλιές, εσύ πασχίζεις να μη ξαναγυρίσεις εκεί. Σε σένα μιλώ ψυχή, τούτο το κουφάρι που βλέπω μπρος μου, είναι τελειωμένη υπόθεση.
Άντρας 1 : Για τόσο χαμηλά με ‘χεις λοιπόν;
Άντρας της Συμμορίας : Δεν σ’ έχω εγώ χαμηλά. Εσύ σέρνεσαι, μη μου ρίχνεις εμένα το φταίξιμο. Σα θέλεις να μιλήσεις, σήκω πάνου! Έτσι που είσαι πεσμένος, είναι πιο τίμιο για σένα αν από δώ και πέρα παραδεχτείς πως αγωνίζεσαι να είσαι σκυφτός, γιατί όρθιος δεν αξίζει να είναι παρά μονάχα όποιος θέλει να είναι όρθιος σε όλα. Στην τιμή του, την αξιοπρέπειά του, την ελευθερία της ψυχής και του φρονήματός του. Δεν περιμένω από σένα πολλά, όχι τούτη τη στιγμή τουλάχιστον, κι ίσως αυτό, να μπορούσα και να το δικαιολογήσω κι όλας.
Άντρας 1 : Αχ! Έτσι είναι η ζωή για μας εδώ!
Άντρας της Συμμορίας : Αυτό να μην το ξανακούσω! Ποιος σου ‘πε πως έτσι είναι η ζωή σου; Γατί πρέπει έτσι να είναι η ζωή σου, και γιατί πρέπει έτσι να είναι η ζωή εκείνων πάνω των κηφήνων (δείχνει το Επίπεδο των Μπιστικών); Σαν παραιτείσαι απ’ τη ζωή, άνοιξε ένα τάφο και πέσε μέσα. Τουλάχιστον έτσι θα προσφέρεις περισσότερη υπηρεσία στο σαρκίο σου, αφού έτσι κι αλλιώς, αναγνωρίζεις πως δεν είσαι τίποτα παραπάνω από μυς και καμία άλλη χρησιμότητα δεν έχει πέρα από τη χρησιμότητα να γυρνάς τούτο τον Τροχό. Αν είναι να το ταλαιπωρείς μια ζωή, τουλάχιστον μη το ταλαιπωρείς για ένα τόσο εξευτελιστικό σκοπό. Όμως, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία, σε καμία περίσταση και σ’ οποιαδήποτε συνθήκη, κάποιος να υποδουλώνει τη ψυχή και το φρόνημά του, γιατί αυτά, καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να τα υποδουλώσει. Λοιπόν για ν΄ αρχίσω να σε λογαριάζω και πάλι σαν άνθρωπο, τουλάχιστον κάνε αυτό. Σήκω πάνου χωρίς τη βοήθεια κανενός από κείνους πάνω (δείχνει τους Μπιστικούς) ή τα τσιράκια τους εδώ κάτω (δείχνει τους Προϊσταμένους)
Άντρας 1 : Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν με βαστάνε πια τα πόδια; Πως το σώμα μου έχει αδυνατίσει;
Άντρας της Συμμορίας : Τον βλέπεις τον Ηγεμόνα (τον δείχνει με το δάχτυλό του)
Άντρας 1 : (γυρίζει το κεφάλι του προς τον Ηγεμόνα) Τον βλέπω.
Άντρας της Συμμορίας : Τους βλέπεις τους Μπιστικούς (τους δείχνει με το δάχτυλο)
Άντρας 1 : (γυρίζει το κεφάλι του προς το επίπεδο των Μπιστικών) Τους βλέπω κι αυτούς.
Άντρας της Συμμορίας : Θυμάσαι τι ήταν όλοι αυτοί;
Άντρας 1 : Πώς δεν θυμάμαι.
Άντρας της Συμμορίας : Ο Ηγεμόνας ήταν κι αυτός ένας από τους ανθρώπους του Ισογείου.
Άντρας 1 : Ήταν ένας σαν εσένα. Κι αυτόν τότε, ο προηγούμενος απ’ αυτόν Ηγεμόνας, συμμορία τον αποκαλούσε.
Άντρας της Συμμορίας : Τους Μπιστικούς τους θυμάσαι;
Άντρας 1 : Κι αυτούς τους θυμάμαι. Ήταν όλοι τους εδώ και τραβούσαν όπως εμείς τώρα τούτον δω τον Τροχό της Παραγωγής, εξόν από ένα που ήταν Προϊστάμενος.
Άντρας της Συμμορίας : Και πώς φτάσαμε σήμερα αυτοί να είναι αυτοί που είναι κι εσάς να σας έχουν καταντήσει να είστε αυτό που είσαστε;
Άντρας 1 : Δεν ξέρω… Δεν θυμάμαι… Όλα έγιναν χωρίς να το καταλάβουμε καλά – καλά….
Άντρας της Συμμορίας : Ξέρεις αλλά δεν τολμάς να πεις τη λέξη. Προδώσανε την υπόθεση του αγώνα τους, αυτό δεν θέλεις να πεις; Προδώσανε τον αγώνα όλων μας, όλων σας, όταν εδώ μαζί μας κάποτε αγωνίζονταν για τα δίκαια όσων άδικα τους είχαν αφαιρεθεί αυτά τα δίκαια, και ιδιοποιήθηκαν τούτο τον κοινό αγώνα για το προσωπικό τους βόλεμα.
Άντρας 1 : (δυνατά, κοιτώντας φοβισμένος προς τους Προϊστάμενους και προς τα πάνω επίπεδα) Εγώ δεν είπα τίποτα… Μόνος του τα λέει… Είναι συμπεράσματα δικά του… (δείχνει τον Άντρα της Συμμορίας)
Άντρας της Συμμορίας : Το ξέρουν ότι το ‘πα εγώ. Είμαι σίγουρος πως μέσα σου, δίνεις την απάντηση που μόλις έδωσα για λογαριασμό σου. Λοιπόν, η απάντηση που θα μου ‘δινες, είναι λάθος!
Άντρας 1 : (τον κοιτά με απορία) Λάθος;… Θέλω να πω, εσύ λες πως είναι λάθος μια τέτοια σκέψη μου, αυτή που λες δηλαδή ότι τάχα τη ξέρεις …
Άντρας της Συμμορίας : Ναι! Είναι λάθος! Διότι αυτοί είναι οι τελευταίοι που πρόδωσαν τον αγώνα. Είναι βολικό να ρίξουμε όλο το φταίξιμο πάνω τους, γιατί δεν έχουμε το θάρρος να πάρουμε πάνω μας τις ευθύνες μας. Είμαστε εμείς πρώτοι που προδώσαμε, έχοντας πουλήσει το φρόνημά μας, γιατί, αν δεν το θυμάστε, με τις ψήφους των πολλών βρίσκονται αυτοί εκεί πάνω όπως βρίσκονται, κι εμείς βρισκόμαστε εδώ κάτω όπως βρισκόμαστε, πάλι με τη δική μας ψήφο. Όταν μια παρέα μπορεί να εκμεταλλεύεται ένα ολόκληρο λαό, όχι συγκυριακά μα σταθερά, διαρκώς, τότε η ευθύνη βρίσκεται κύρια στον τελευταίο. Μπορεί ν’ αγκομαχά, αλλά δεν έχει δικαίωμα να διαμαρτύρεται. Το πολύ – πολύ να παρακαλά, να ικετεύει, αλλά ίσαμε εκεί. Ο κάθε λαός, έχει ό,τι του αξίζει. Μπορεί μια φορά να κάνει λάθος, μπορεί δυο, μπορεί τρείς, μα όταν μονάχα μια ή δυο ή τρεις οι φορές είναι που κάνει το σωστό κι όλες τις άλλες λάθος, τότε αυτός είναι ο πρωταίτιος της κακής του μοίρας. Κι εδώ, σε τούτη την Ηγεμονία, αν είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να πούμε πως έχουμε ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία σωστή σας, σωστή μας, απόφαση.
Προϊστάμενος : (πάει προς τον Άντρα 1, έχοντας στο χέρι κι ένα κόκαλο) Αρκετά… (Δίνει το χέρι του και σηκώνει τον Άντρα 1) Να, πάντα δίπλα σας η βοήθεια του Ηγεμόνα, μέσω του δικού μου χεριού. Πάρε και τούτο να στανιάρεις λίγο (του δίνει το κόκαλο)… Έχουμε εντολή, τέτοιες βοήθειες, καθόλου να μη τις τσιγκουνευόμαστε (ο Άντρας 1 πάει σιγά προς τον Τροχό της Παραγωγής κι ετοιμάζεται να το γλύψει)
Άντρας της Συμμορίας : (στον Άντρα 1) Πέτα το κόκαλο! Μην το γλύφεις! (ο Άντρας 1, μένει με το κόκαλο στο χέρι, κοντά στο στόμα, μα δεν το γλύφει – κοιτά μια τον Άντρα της Συμμορίας και μια τον Προϊστάμενο) Αυτό το γλείψιμο είναι που σε κάνει να σέρνεσαι, που σας κάνει να σέρνεστε (απευθύνεται σε όλους στο Τροχό, που όλη αυτή την ώρα γυρνούν τον Τροχό κοιτάζοντας πάντα τους δύο συνομιλητές, τον Άντρα της Συμμορίας και τον Άντρα 1)… Δεν καταλαβαίνετε πόσο φτηνά σας αγοράζουν;
Άντρας 1 : Αν δεν το γλύψω, θα πέσω τελείως.
Άντρας της Συμμορίας : Τότε πέσε! Προτιμότερο αυτό! Αν δεν το γλύψει κανείς σας κι αν όλοι πέσετε κάτω, το βέβαιο είναι ότι θ’ αρχίσουν να σας τρέφουν κάπως καλύτερα, γιατί αυτό είναι ακριβώς που τρέμουν. Μη σωριαστείτε τελείως και σταματήσει να γυρνά ο Τροχός, γιατί τότε τέλειωσαν κι αυτοί. Δεν σας δίνουν λίγα. Εσείς βολεύεστε με τα λίγα κι επομένως, δεν έχουν κανένα λόγο να σας δώσουν κάτι παραπάνω, ακόμα και στη λογική της ελεημοσύνης, αφού μ’ αυτά που σας δίνουν μια χαρά φέρνετε σε πέρας την αποστολή σας σαν εργαλεία. Αν όλοι σας, κι όχι μονάχα λίγοι, μα όλοι σας, δεν τρέχατε να μαζεύετε τα αποφάγια τους, κάτι καλύτερο θα πετυχαίνατε. Εσείς μπορείτε να ζήσετε χωρίς αυτούς. Αυτοί μπορούν χωρίς εσάς; (απευθύνεται στον Άντρα 1) Πέτα αυτό το παλιοκόκαλο…
(Ο Άντρας 1 κοιτά μια το κόκαλο, μια τον Προϊστάμενο που χαμογελά ειρωνικά, μια τον Άντρα της Συμμορίας)
Προϊστάμενος : (στον Άντρα 1) Είσαι ελεύθερος ν’ αποφασίσεις… (σκύβει και του λέει στο αυτί του χαμηλόφωνα ) Ξέρεις, ήθελα να στο πω πρωτύτερα αλλά ξέχασα. Με ειδοποίησαν πως με τη παρέμβαση ενός Μπιστικού, μονάχα μη με ρωτήσεις ποιού, βρέθηκε κρεβάτι για το άρρωστο παιδί σου στο νοσοκομείο, και περιμένουν να τους πω αν είσαι κι εσύ σύμφωνος να μπει και σήμερα κι όλας, ή αν έχεις άλλη γνώμη…
(Ο Άντρας 1 βάζει τα κλάματα, κι αρχίζει να γλύφει το κόκαλο – Ο Προϊστάμενος, αφού περίμενε λίγο, του παίρνει το κόκαλο και γυρνά στη θέση του, το ίδιο κι ο Άντρας 1 γυρνά στον Τροχό της Παραγωγής)
Άντρας 3 : (απευθύνεται στους άλλους στο Τροχό της Παραγωγής) Κοιτάξτε ο ένας τον άλλο, μιας και δεν έχουμε καθρέφτες εδώ, για να δείτε πόσο άθλια μας έχουν καταντήσει τη ζωή μας… Πριν λίγο είδατε τι συνέβη με τούτον δω τον φουκαρά (δείχνει τον Άντρα 1) Κοιταχτείτε μέσα σας και πείτε μου τι χρώμα έχει η ψυχή σας;… Μαύρο! Ποιος είναι ο καπετάνιος της! Κάποιος πειρατής, πάντως όχι εσείς, γιατί εσείς είστε λιγότερο κι από μούτσοι στο καράβι της δικής σας ψυχής…
Άντρας 2 : Η δική σου ψυχή δηλαδή είναι άσπρη;
Άντρας 3 : Όχι, μαύρη σαν όλων των άλλων!
Άντρας 2 : Και τότε πια η διαφορά απ’ τους άλλους;
Άντρας 3 : Ότι τη κουμαντάρω εγώ! Είμαι καπετάνιος στο ανεμοδαρμένο καράβι της ψυχής μου μα όχι μούτσος, τούτη τη πολυτέλεια, δεν τη στερώ απ’ τον εαυτό μου! Να η διαφορά! Και μα το Θεό, καθόλου μικρή διαφορά!
Γυναίκα 4 : Μα επιτέλους, ποιοι είμαστε; Τι είμαστε; Απλά μερικές δεκάδες κιλά σάρκα και οστά κατάλληλα συναρμολογημένα μεταξύ τους που να σχηματίζουν ένα μηχανικό κατασκεύασμα που καλείται σώμα, που με τη δύναμή τους μπορούν και περιστρέφουν τούτο δω τον Τροχό; Πού είναι το «εγώ» της ψυχής μας; Όχι αυτό που σέρνεται, μα το περήφανο «εγώ, το «εγώ» που διψάει το ίδιο για την ατομική αξιοπρέπεια και προκοπή, όσο και για αλληλεγγύη και συλλογική προκοπή, γιατί ξέρει, πως ούτε το πιο δυνατό άγριο θηρίο δεν μπορεί να επιβιώσει μονάχο του στη ζούγκλα. Η δύναμη του ατόμου κι η δύναμη της ομάδας, δεν είναι εχθροί, δεν είναι καν σύμμαχοι : αν το ένα είναι η καρδιά το άλλο είναι το πνεμόνι, αν το ένα είναι το αίμα, το άλλο είναι το συκώτι, πες τε μου, τι απ’ όλα αυτά μπορεί να λείψει και τα υπόλοιπα να μπορούν να λειτουργούν; Πώς θα μπορέσει μια κοινωνία να επιβιώσει όταν τα «Εγώ» που την αποτελούν είναι σκελετοί, ζόμπι, πεθαμένες καταστάσεις; Τούτο το «Εγώ», το ‘χουμε ακουστά, μα δεν το ζήσαμε εμείς ακόμα, ποτέ δεν υπήρξαμε ο εαυτός μας, κι αν κάποτε υπήρξαμε, έχει περάσει τόσος καιρός, που ούτε πια το θυμάμαι… Το ίδιο και το «Εμείς», που ανύπαρκτο είναι εδώ στο Ισόγειο. Ούτε κι αυτή η μιζέρια δεν είναι ικανή να μας ενώσει…
Άντρας της Συμμορίας : Μας λέει η προπαγάνδα εκείνων πάνω (δείχνει τα πάνω επίπεδα) ότι το συμφέρον του καθενός από μας δεν ταιριάζει με το συμφέρον του διπλανού μας, δεν υπάρχει παρά μόνο ατομικό συμφέρον. Ακόμα κι αν έστι είχε το πράγμα, προσέξτε τι σας λένε και ποιοι σας το λένε. Κοιτάξτε όλους αυτούς εκεί πάνω, (δείχνει τα πάνω επίπεδα) γιατί από εκεί έρχονται αυτές οι διδασκαλίες, σας φαίνονται να πιστεύουν αυτά που λένε, και το κυριότερο να ζουν με βάση αυτό που λένε ότι πιστεύουν;
Δικαστής : (προς τον Άντρα της Συμμορίας – χειροκροτεί και χαμογελά ειρωνικά) Φόρτσα μεγάλε!
Άντρας της Συμμορίας : (αγνοεί τις ειρωνείες) …Σας φαίνονται όλοι αυτοί να έχουν ξεχωριστά, ατομικά συμφέροντα που βαραίνουν περισσότερο απ’ το συλλογικό τους συμφέρον; Δεν είναι ενωμένοι στο κυρίαρχο συμφέρον της φάρας τους, ξέχωρα από τα όποια ατομικά τους συμφέροντα; Δεν έχουν πάνω από τα ατομικά τους συμφέροντα ένα πανίσχυρο κοινό συμφέρον, που είναι αυτό που τους ενώνει πραγματικά και τους χαρίζει τη δύναμή τους; Αυτοί που σας λένε δεν υπάρχει κοινό συμφέρον μα ατομικό μονάχα, στη πραγματικότητα όχι μόνο πιστεύουν το αντίθετο, μα και ενεργούν και ζουν με βάση το συλλογικό τους συμφέρον.
Πολιτικός : (προς τον Άντρα της Συμμορίας – χειροκροτεί και χαμογελά ειρωνικά) Μεγάλε μου επαναστάτη! Αγωνισταρά μου εσύ!
Άντρας της Συμμορίας : (αγνοεί τις ειρωνείες) …Γιατί γνωρίζουν πως μόνος ο καθένας τους, θα ήταν ένα τίποτα μπροστά σας. Ο καθένας από τους Μπιστικούς, αν ενεργούσε μόνος του, δεν θα ήταν σε καλύτερη μοίρα από μας εδώ. Το πιο πιθανό μάλιστα είναι να ήταν σε χειρότερη μοίρα. Κι είναι να γελά κανείς, όταν αυτοί οι θερμοί προπαγανδιστές του μοναχικού ατόμου, οι θερμοί προπαγανδιστές της ανυπαρξίας της κοινωνίας και κάθε κοινωνικής συλλογικότητας, οφείλουν τη δύναμή τους χάρη ακριβώς στη συλλογικότητά τους, σε βαθμό που σχεδόν να έχει εξαφανίσει την ατομικότητά τους.
Καθηγητής : (προς τον Άντρα της Συμμορίας – χειροκροτεί και χαμογελά ειρωνικά) Γέμισέ τους το κεφάλι με κουραφέξαλα! Αλλά και το δικό σου κεφάλι τι έχει εξόν από δεμάτια άχυρα;
Άντρας της Συμμορίας : (αγνοεί τις ειρωνείες) …Αυτός είναι ο λόγος που τόσο ένθερμα προσπαθούν να σας πείσουν να ξεχάσετε τα κοινά σας συμφέροντα, και ο καθένας σας, πιστεύοντας ότι μόνος μπορεί να επιβιώσει, να μην ενώνει τις δυνάμεις του με άλλους που βρίσκονται στην ίδια μ’ αυτόν κατάσταση, κι αν είναι να διαμαρτυρηθεί, ας διαμαρτυρηθεί μόνος του, πράγμα που εκείνοι πάνω βέβαια, εύχονται ολόψυχα έτσι να γίνεται.
Αυλική Ποιήτρια : (προς τον Άντρα της Συμμορίας – χειροκροτεί και χαμογελά ειρωνικά) Σκέφτομαι ποια μπορεί να είναι τα όρια της αθλιότητάς σου!
Άντρας της Συμμορίας : (αγνοεί τις ειρωνείες) … Γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της δικής τους συλλογικότητας, του δικού τους συμφέροντος, θα ήταν μια άλλη συλλογικότητα, όπως η δική σας, η δική μας, εδώ στο Ισόγειο, και γι΄ αυτό πασχίζουν να ξεδοντιάσουν το συλλογικό στόμα, πείθοντας το κάθε δόντι, ότι μπορεί πολύ καλύτερα απ’ ό,τι όλα μαζί, να επεξεργάζεται τη τροφή του.
Δημοσιογραφίνα : (προς τον Άντρα της Συμμορίας – χειροκροτεί και χαμογελά ειρωνικά) Είσαι ένας καραγκιόζης… Αυτό είσαι!
Άντρας της Συμμορίας : (αγνοεί τις ειρωνείες) …Απέναντι σ’ αυτούς που είναι ενωμένοι, εμείς εδώ κάτω, να είμαστε ο καθένας κλεισμένος στο καβούκι του, κι ένας – ένας να πάει απέναντι στην ενωμένη τους δύναμη και να κάνει τι, να απαιτεί; Αστεία πράγματα… Ούτε καν να ζητά ευσεβάστως… Μονάχα η επαιτεία και η ικεσία μένει στις δυνατότητες του μοναχικού ατόμου! Όλοι αυτοί μαζί κι εμείς, ο καθένας χώρια. Απέναντι στο δικό τους ενωμένο και δυνατό «Εμείς» τα δικά μας αδύναμα, μεμονωμένα «Εγώ». Πόση ευφυΐα όμως υπάρχει σε τούτη την επιλογή;
Γυναίκα 1 : Αχ, λόγια μεγάλα… Δεν είμαστε παρά αδύναμα ενεργούμενα… Να τι είμαστε… Αυτό είναι που αξίζουμε περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο στο κόσμου αυτό; Δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο, τίποτα παραπάνω; Οι ψυχές μας, οι ίδιες οι ψυχές μας, είναι άραγε ακόμα δικές μας; Πολύ ωραία τα ερωτήματα αυτά, όμως, τι νόημα έχουν μέσα στη μιζέρια τέτοιες πολυτελείς συζητήσεις; Πόσο ορίζουμε τις ψυχές μας, πόσο ακόμα κι αυτές δεν είναι ένα ψεύτικο πράγμα, ένας ξένο πράγμα, που άλλοι μας τις βάλαν μέσα μας; Μα το Θεό, τούτες οι ψυχές, δεν είναι δικές μας, είναι ψυχές άλλων… Όμως, έτσι είναι η ζωή…
Άντρας 4 : Όμως, έτσι είναι η ζωή!… Πράγματι! Διότι υπάρχουν και χειρότερα. Και ας μας λένε κάποιοι ότι πρέπει να κοιτάμε τα καλύτερα, τα χειρότερα πρέπει να κοιτάμε…
Δικαστής : (από το πάνω Επίπεδο) Εύγε καλέ μου άνθρωπε… Να ξέρεις, έχεις μέλλον εσύ…
Άντρας 3 : Κι, έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο, να που κάνεις τη μιζέρια καθεστώς, αφού πάντα θα βρίσκεις κάπου αλλού περισσότερη μιζέρια, που θα δικαιολογεί την ανοχή σου απέναντι σ’ αυτή, μα και την απραξία σου για ο,τιδήποτε θα σε οδηγούσε έξω και πέρα απ’ αυτή. Κι από πότε η Ανθρωπότητα πορεύτηκε κοιτώντας τα χειρότερα κι όχι τα καλύτερα; Ακόμα κι όταν δεν είχε παραδείγματα απ’ το παρελθόν για κάτι το καλύτερο, το κατασκεύαζε η ίδια.
Άντρας 4 : Πρέπει να το δεχτούμε, πώς η υποταγή, όσο δυσάρεστη κι αν είναι, πολλές φορές είναι αναγκαία, κι όταν έχεις απέναντί σου κάποιο ισχυρότερο, είναι πάντοτε αναγκαία, δείγμα φρόνησης. Μα είναι κι ως φαίνεται μονόδρομος η επιλογή της σωτήριας αυτής υποταγής.
Άντρας της Συμμορίας : Οι κουβέντες παίρνουν τη σημασία τους από τρία πράγματα. Από το ίδιο τους το νόημα, μα αυτό δεν είναι αρκετό. Διότι όταν δούμε ποιος το λέει και γιατί το λέει, να τα άλλα δύο πράγματα, τότε η σημασία μπορεί να αλλάξει εντελώς. Εσύ, (απευθύνεται στον Άντρα 4), που όπως κι άλλοι σκυφτός γυρίζεις τον Τροχό, ανήκεις ή όχι στους υποταγμένους; Γιατί αν ανήκεις κι εσύ σ’ αυτούς, τότε πες, και πες το με περηφάνια : «Είμαι ένα υποταγμένος, ένας ασήμαντος, ένα τίποτα, ένας δούλος, κάποιος που προχωρά στα τέσσερα», κι έπειτα βγάλε το σκασμό και μπες στη σειρά με τους άλλους υποταγμένους. Αν όχι, αν με ό,τι λες εννοείς μόνο τους άλλους, πες μας πώς κατόρθωσες να σώσεις την ελευθερία του μυαλού σου και της ψυχής σου, και δίδαξε στους υποταγμένους, τουλάχιστον πώς να έχουν ελευθέρα τούτα τα δύο, αφού δεν μπορούν ακόμα να ελευθερώσουν το κορμί τους.
Διανοούμενος (χαμηλόφωνα στους άλλους Μπιστικούς) : Δηλαδή, για να πούμε την πάσα αλήθεια, πόσες φορές κι εμείς δεν αναρωτηθήκαμε πώς τόσο λίγοι εμείς κατορθώνουμε να έχουμε στον έλεγχό τους τόσο πολλούς… (οι υπόλοιποι Μπιστικοί συγκατανεύουν με ένα κούνημα του κεφαλιού τους)
Καθηγητής : (χαμηλόφωνα στους άλλους Μπιστικούς) Η Φυσική Τάξη των Πραγμάτων… (οι υπόλοιποι Μπιστικοί συγκατανεύουν με ένα κούνημα του κεφαλιού τους)… Στήστε αυτί όμως ν’ ακούσουμε τη συνέχεια… Έχουν γούστο αν μη τι άλλο… (οι υπόλοιποι Μπιστικοί χαμογελούν με συγκατάβαση)
Άντρας 4 : Εγώ πάντως είμαι φιλόδοξος.
Γυναίκα της Συμμορίας : Ελεύθερος είσαι;
Άντρας 4 : Δεν είναι ελεύθερος ο φιλόδοξος; Ειδάλλως πώς μπορείς να φιλοδοξείς αν είσαι ανελεύθερος; Ακόμα κι ένας δούλος με φιλοδοξίες, είναι σημάδι πως κατέχεται από πνεύμα ελεύθερο.
Γυναίκα της Συμμορίας : Από πότε συμβαίνει αυτό, χωρίς να εξετάζει κανείς τι είδους φιλόδοξος είναι; Ή μήπως δεν γνωρίζεις πως υπήρχαν και υπάρχουν δούλοι, που η μόνη τους φιλοδοξία είναι απλά να τους βάλει το αφεντικό τους επιστάτες πάνω σε άλλους δούλους; Τους βλέπεις αυτούς εκεί πάνω; (του δείχνει τους Μπιστικούς στο επάνω επίπεδο)
Άντρας 4 : Όλοι τους βλέπουμε.
Γυναίκα της Συμμορίας : Τους θεωρείς ελεύθερους;
Άντρας 4 : Αν δεν είναι αυτοί τότε ποιος είναι, εγώ;
Γυναίκα της Συμμορίας : Κι όμως. Θα ήσουν εσύ ο ελεύθερος αν είχες ελεύθερο το πνεύμα σου και τη ψυχή σου, γιατί εκείνοι εκεί πάνω που τους αποκαλείς ελεύθερους, δεν είναι παρά σκουλήκια που έρποντας και γλύφοντας, με όπλο μονάχα τη φιλοδοξία τους πώς να φτάσουν ψηλά χωρίς κόπο, βρίσκονται μόνιμα κάτω από το έλεος του Ηγεμόνα, που μπορεί να τους πατήσει και να τους λιώσει όποια στιγμή θέλει, και μάλιστα χωρίς να αντιδράσουν, γιατί πώς να αντιδράσεις όταν το μυαλό κι η ψυχή σου έχουν δοθεί ενέχυρο για ένα τρόπο ζωής που όμως άλλος τον ελέγχει, όπου αδούλευτα θ’ απολαμβάνεις χαρές και η κούρασή σου δεν θα προέρχεται παρά μονάχα επειδή δεν θα ξέρεις πώς να σκοτώνεις τις ατέλειωτες ώρες της απραξίας; Τόσο ελεύθεροι είναι.
Άντρας της Συμμορίας : Δεν χαρίζεται η αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στη ζωή…
Άντρας 1 : Τρώγονται αυτά; Χορταίνουν τα παιδιά μας μ’ αυτά; Είναι αυτά βοήθεια ή παχιά λόγια μονάχα; Σ’ έναν που πεθαίνει από τη πείνα, το να του μιλάς για αξιοπρέπειες, είναι πολυτέλεια. Δεν το καταλαβαίνεις; Βοήθεια πρακτική χρειαζόμαστε.
Διανοούμενος : (φωνάζει δυνατά στον Άντρα της Συμμορίας) : Αχά! Σε τσάκωσα! Ή μάλλον, αυτός σε τσάκωσε (δείχνει τον Άντρα 1) Για απάντησε σε τούτη την ερώτηση, εξυπνάκια μου!
Άντρας της Συμμορίας : (στον Διανοούμενο) Δεν ξέρω είναι αλήθεια πώς να χαρακτηρίσω την αρρώστια σας αυτή, να βαφτίζετε σωστό ό,τι στραβό και λάθος υπάρχει.
Διανοούμενος : Καλά, αν βρεις κάποιο όνομα που να ταιριάζει στη περίσταση, έλα ξανά να συζητήσουμε. Όμως, δεν θα ξεφύγεις την ερώτηση. Άκουσες τι σας είπαν οι ώριμοι αυτοί, καθώς εγώ τους ονομάζω, άνθρωποι; Χρειάζονται «βοήθεια». Αυτή είναι η μαγική λέξη. «Βοήθεια» (λέει τη λέξη συλλαβιστά και τονίζοντάς την).
Άντρας της Συμμορίας : Αυτό που εσείς ονομάζετε «βοήθεια», δεν είναι ούτε ελεημοσύνη.
Διανοούμενος : Είσαι θλιβερός, όπως όλοι οι άλλο οι συνοδοιπόροι σου.
Άντρας της Συμμορίας : Εμείς εδώ αγωνιζόμαστε για να μην υπάρχει η ανάγκη της ελεημοσύνης, μήτε τέτοιας βοήθειας, όπως την ονομάζεις, αλλά, όλοι να έχουν εξασφαλισμένη μια ζωή αντάξια ενός ανθρώπου με αξιοπρέπεια και περηφάνια. Ο αγώνας για το σήμερα δεν μπορεί να ακυρώνει τον αγώνα για το αύριο, όπως κι ο αγώνας για το αύριο, δεν μπορεί να αγνοεί τις ανάγκες του σήμερα. Να η απάντησή μου.
Διανοούμενος : Κι αυτή τη παπάρα την αποκαλείς απάντηση; (απευθύνεται στους ανθρώπους στο Τροχό της Παραγωγής) Μα δεν ακούτε τι ανοησίες σας λέει;
Άντρας της Συμμορίας : Εσείς εκεί πάνω, Διανοούμενε, αγωνίζεστε όλοι τούτοι δω, στο Τροχό της Παραγωγής, να βρίσκονται μόνιμα σε τέτοια κατάσταση, που να εξαρτιούνται καθημερινά από την ελεημοσύνη και της βοήθειά σας όπως την αποκαλείς. Να μη τους εξασφαλίζει η εργασία τους και η δίκαια αμοιβή τους το σήμερα, μα αυτά να εξασφαλίζονται από την ελεημοσύνη σας. Για μας, η ανάγκη τέτοιας βοήθειας, δεν μπορεί παρά να είναι η σύντομη εξαίρεση, αν ποτέ χρειαστεί να δοθεί, ενώ για σας, η ελεημοσύνη είναι το θεμέλιο της λειτουργίας της ηγεμονίας σας. Μας χωρίζει άβυσσος! (κυλάνε δάκρυα από τα μάτια – με την ανάποδη παλάμη του χεριού του, σκουπίζει τα δάκρυά του και κοιτά κατά το Τροχό) Δεν μπορεί… Δεν μπορεί… Δεν μπορεί αυτό να μην αλλάξει…
Διανοούμενος : (έκπληκτος) Κλαις; Πρώτη φορά σε βλέπω να κλαις… Μόνο απ’ αυτό καταλαβαίνει κανείς ότι δεν κάνεις για ηγέτης. Με την εικόνα που δείχνεις τούτη τη στιγμή, δείχνεις πόσο αδύναμος είσαι, πόσο αξιοθρήνητος μα και πόσο επικίνδυνος είσαι. Όμως, σε όσα είπες μόλις προηγούμενα, άκου καλά τούτο : Ό,τι κι αν πεις, οι υπόλοιποι εκεί κάτω (δείχνει τον Τροχό της Παραγωγής) ξέρουν την αλήθεια. Ότι η ευημερία τους είναι η έγνοια του Ηγεμόνα μας κι ο καθένας τους να κάνει τη δουλειά του. Έκαστος εφ ω ετάχθη!
Συνδικαλιστής : (στον Διανοούμενο) Μπράβο! Μπράβο! (αρχίζουν να χειροκροτούν και οι άλλοι Μπιστικοί) Τον έκανες ρόμπα! (Οι Μπιστικοί αρχίζουν τις χειραψίες με τον Διανοούμενο, χτυπώντας τον φιλικά στη πλάτη)
(Ο Ηγεμόνας από πάνω που παρακολουθούσε κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι του)
Ηγεμόνας : (έρχεται στην άκρη του Επιπέδου του – απευθύνεται στους Μπιστικούς – ακούγονται ταμπούρλα) Με πληροφόρησαν τι ειπώθηκε εκεί κάτω… Οφείλω κι εγώ να σας συγχαρώ όλους σας, για τον ευγενικό σας αγώνα εναντίον του λαϊκισμού και της μαύρης προπαγάνδας, ένας αγώνας που ξέρω ότι είναι καθημερινός. Άξιος ο μισθός σας.
Όλοι μαζί οι Μπιστικοί (εκτός από τον Προβληματισμένο Μπιστικό) : (φέρνουν τα χέρια τους σταυρωτά στο μέρος της καρδιάς τους, και ταυτόχρονα στρέφονται προς το μέρος που είναι ο Ηγεμόνας κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση)
Υπηρέτρια του Ηγεμόνα (3ο επίπεδο) : Θυμήσου, κύριέ μου, γεννήθηκες για να κυβερνάς. (Ο υπηρέτης τρέχει κι αυτός, και του ξεσκονίζει τον ώμο, ενώ τον ραίνει με αρώματα)
Διανοούμενος : Είδατε πώς κούνησε το κεφάλι του ο Ηγεμόνας! Δεν είναι τυχαία τούτη η κίνηση!
Καθηγητής : Όχι! Τίποτα δεν είναι τυχαίο πάνω του!
Δικαστής : Τίποτα! Όλα όσα προέρχονται από τον Ηγεμόνα έχουν μια βαθύτερη σημασία. Μιλά πολλές φορές με σημάδια! Σημάδια των χεριών του, του κεφαλιού του, κάνοντας απλούς μορφασμούς, που όμως, όλα αυτά, σημαίνουν περισσότερα από χιλιάδες λέξεις…
Διανοούμενος : Εμπρός λοιπόν! Στις εφημερίδες, στις τηλεοράσεις, στα πανεπιστήμια, εμπρός ν’ αναλύσουμε τη βαθύτερη σημασία της κίνησης αυτής του κεφαλιού του ηγεμόνα! Σήμερα κιόλας πρέπει να προκηρυχτεί διαγωνισμός στο πανεπιστήμιο για την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής πάνω στη τεράστια σημασία αυτής της ηγεμονικής συμβολικής κίνησης που εκφράζει την αμέριστη διάθεση του Ηγεμόνα μας για προσφορά στο λαό του, το άγχος του, ναι το άγχος του να βοηθήσει όποιον έχει ανάγκη!
Καθηγητής : Βεβαίως… Και νομίζω πως βρήκα το τίτλο της διατριβής που θα προκηρυχτεί με πλούσιο χρηματικό έπαθλο. Θα είναι αυτός : «Το θετικιστικό και σημειολογικό στοιχείο στον ηγεμονικό λόγο» (οι άλλοι Μπιστικοί, εκτός από τον Προβληματισμένο Μπιστικό, χειροκροτούν)
(Ο Ηγεμόνας κάνει ένα νεύμα σ’ ένα υπηρέτη του, ο οποίος παίρνει μια πιατέλα με κόκαλα με κρέας τα οποία πετά στους Μπιστικούς οι οποίοι τα παίρνουν και αφού φάνε το κρέας πετάνε τα κόκαλα στο Ισόγειο, όπου τρέχουν όλοι (εκτός από τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4) για να τ’ αρπάξουν. Όσοι πάρουν ένα κόκαλο, το γλύφουν και ύστερα το αλέθουν στη μυλόπετρα και τη σκόνη την καταπίνουν)
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
Καθηγητής : Βέβαια ό,τι είπε ο εξέχων εκπρόσωπος της διανόησης για το θέμα της ηγεμονικής βοήθειας (ο καθηγητής και ο διανοούμενος υποκλίνονται αμοιβαία), είναι πέρα ως πέρα σωστά. Τολμώ όμως να προσθέσω, (γυρίζει προς τον Διανοούμενο) αν μου επιτρέπεις…
Διανοούμενος : Παρακαλώ…
Καθηγητής: …ότι η βοήθεια αυτή υπόκειται βεβαίως σε μιαν (αρχίζει και παίρνει ύφος πομπώδες) ούτως ειπείν χρονικήν κατανομήν και κλίμακαν ιεράρχησης…(οι άλλοι Μπιστικοί κι αυτοί αρχίζουν να παίρνουν ύφος δήθεν βαθυστόχαστο και προβληματισμένο)
Γυναίκα της Συμμορίας : Ωχ! Πάλι προβλέπεται κακοποίηση της ακοής μας.
Διανοούμενος : (προς τη Γυναίκα της Συμμορίας) Σςς!!! Μιλά ο κύριος Καθηγητής. Σεβασμός πια εκεί η συμμορία!
Καθηγητής : ..διότι το ατομικόν καλόν προέχει του συλλογικού, ου μην αλλά, ου μην αλλά λέγω και προσέξτε αυτό το «αλλά», και το αντίστροφον δύναται να υποστηριχθή εάν και μόνον εάν λέγω, άτομον και κοινωνία δεν αλληλοαναιρούνται, πράγμα που συμβαίνει οσάκις η τελευταία δεν υποτάσσεται στον ατομικόν ορθολογισμόν…
Όλοι μαζί οι Μπιστικοί (εκτός από τον Προβληματισμένος Μπιστικό) : Όντως! Όντως!
Γυναίκα της «Συμμορίας» : Άτομο και σύνολο πιγκ πογκ, κατά πώς συμφέρει το άθλιο επιχείρημα της στιγμής.
Καθηγητής : … είναι δε αναγκαία η μακρόπνοη προοπτική του σχεδιασμού… του σχεδιασμού οπωσδήποτε, που θα ενσωματώσει πάσαν κοινωνικήν αντίληψιν των πραγμάτων εις την σαφώς υπερέχουσαν ατομικήν αντίληψιν αυτών…
Διανοούμενος : Αναμφισβητήτως!
Καθηγητής : Λοιπόν… (ξεφυσώντας) Αυτά!
(ο Ηγεμόνας που παρακολουθεί από πάνω κοιτά σα χαμένος και ξύνει ανόητα το κεφάλι του – οι Μπιστικοί μένουν για λίγο αμίλητοι, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον, κι έπειτα ξεσπούν σε χειροκροτήματα – Ο Καθηγητής υποκλίνεται ελαφρά και πάει στο βάθος του Επιπέδου των Μπιστικών μαζί με τους άλλους –ο Ηγεμόνας, κι αυτός πηγαίνει προς το βάθος του Επιπέδου του)
Άντρας της Συμμορίας : Γενιές κατανάλωσαν χωρίς καμιά προοπτική το παρόν, κι η δικιά μας, ούτε αυτή κατά πως φαίνεται θα προλάβει να χαρεί μια προοπτική άξια του Ανθρώπου. Περιμένουμε αυτό το Ανθρώπινο Αύριο μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια. (απευθύνεται προς τον κόσμο στον Τροχό της Παραγωγής) : Λέω στον καθένα σας χωριστά : σκέψου και τόλμα! Μπορούν να σου βάλουν αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια, μα αλυσίδες στο νου σου και στη ψυχή σου, δεν μπορούν παρεκτός κι αν εσύ το αποδεχτείς. Σκέψου!
Άντρας 1 : Και τι πρέπει πια να γίνει τώρα ; Να ξεθάψουμε τους γκράδες; Ν’ ανέβουμε στο βουνό;
Άντρας της Συμμορίας : Γκρας είναι η σκέψη σου. Ή σκέψη που τολμά να ρωτά, ό,τι εκείνοι πάνω (δείχνει τους Μπιστικούς) πασχίζουν να μη ρωτήσεις. Βουνό που πρέπει να κατακτήσεις είναι η ψυχή σου. Ναι, αυτόν το γκρα να τον ξεθάψεις κι αυτό το βουνό να τ’ ανεβείς και να το κατακτήσεις.
Γυναίκα 2 : Και τι μπορεί άραγε ο απλός άνθρωπος μονάχος του να κάνει; Η καλή προοπτική μας είναι θέμα τύχης.
Γυναίκα της Συμμορίας : (μονολογεί) «Η τύχη εἶναι μιά πόρνη»[2] είπε κάποιος Ποιητής. Και σάμπως να μην είχε άδικο.
Άντρας 4 : Αρχίζετε εσείς οι δυο (απευθύνεται στη Συμμορία) να μας τρελαίνετε με τις αναλύσεις σας. Μας πεθάνατε σ’ ένα ωκεανό από θεωρίες που όλες τους τελειώνουν και σε ένα «ισμό». Μάθετε λοιπόν ότι οι «ισμοί» έχουν πεθάνει. Σοσιαλισμοί, καπιταλισμοί, φιλελευθερισμοί, και άλλα τέτοια. Δεν υπάρχουν πια πολλά συστήματα, μα ένα. Ένα είναι το σύστημα. Αυτό του Ηγεμόνα, της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ρεαλισμός, το όνομά του.
Γυναίκα της Συμμορίας : Κι αυτός σε «ισμός» τελειώνει (εμφανίζεται στο πάνω Επίπεδο των Μπιστικών ο Διανοούμενος και στο πιο πάνω επίπεδο ο Ηγεμόνας παρακολουθεί κι αυτός)
Διανοούμενος : Άσε τις εξυπνάδες. Αυτός ο εξαίρετος άνθρωπος, (δείχνει τον Άντρα 4) γι’ ακόμα μια φορά σας βάζει στη θέση σας. Ξέρεις τι εννοώ. Ιδού η πρόκληση. Ρεαλισμός! (τονίζει ένα – ένα τα γράμματα της λέξης)
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
Ηγεμόνας : Εύγε ηγεμονικέ Διανοούμενε. (Απευθυνόμενος στην υπηρέτριά του) : Φέρε μου εσύ ένα αντίτιμο της ευπείθειας. Διότι έτσι αμείβει ο Ηγεμόνας.
(Η υπηρέτρια φέρει σε ένα δίσκο ένα μεγάλο χαρτί τυλιγμένο κυλινδρικά και πιασμένο με μια κόκκινη κορδέλα, το οποίο το πετά στον Διανοούμενο που βρίσκεται στο κάτω επίπεδο – οι δυό υπηρέτες του Ηγεμόνα χτυπούν ταμπούρλα)
Διανοούμενος : (σκύβει και παίρνει το χαρτί το οποίο ανοίγει και το διαβάζει) «Για τις υπηρεσίες σου στην Ηγεμονική Αλήθεια, διορίζεσαι σε ακόμα μια θέση. Γίνεσαι ο επίσημος Θεωρητικός του Υπουργείου της Ηγεμονικής Πρόνοιας». (στρέφεται προς τον Ηγεμόνα και κάνει βαθιά υπόκλιση φέρνοντας τα δυο του χέρια στο μέρος της καρδιάς) Ω, τι τιμή Κύριέ μου! Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ! Θα κοιτάξω να φανώ αντάξιος της εύνοιάς σου. (Ο Ηγεμόνας αποσύρεται στο βάθος του Επιπέδου του) Για το λόγο αυτό (αρχίζει τώρα και παίρνει στομφώδες ύφος) πρώτη μου προτεραιότητα, να αναδιοργανώσω τα πράγματα…
Δημοσιογράφος : Διότι πάντα πρέπει να αναδιοργανώνουμε τα πράγματα…
Άντρας της Συμμορίας : Δεν κάνετε δα και τίποτ’ άλλο. Απόδειξη του πόσο κι εσείς αντιμετωπίζετε τις ίδιες δυσκολίες με το σανό τούτων εδώ κάτω (δείχνει τους Προϊσταμένους που εκείνη τη στιγμή προσπαθούσαν να μοιράσουν στα δυό το δεμάτι με το άχυρο)
Άντρας 3 : Αναδιοργάνωση για την αναδιοργάνωση… Το ξέρουμε το μάθημα…
Διανοούμενος : …να αναδιαρθρώσω τα πράγματα…
Δημοσιογραφίνα : Διότι πάντα πρέπει να αναδιαρθρώνουμε τα πράγματα…
Γυναίκα 4 : Αναδιάρθρωση για την αναδιάρθρωση… Ήμουν νια και γέρασα από τότε που πρωτάκουσα τις λέξεις τούτες…
Διανοούμενος : …να αναδομήσω τα πράγματα…
Αυλική Ποιήτρια : Διότι πάντα πρέπει να αναδομούμε τα πράγματα…
Άντρας 3 : Συμφορά μας… το μεγαλύτερο καλό το κάνουν μονάχα σαν δεν κάνουν τίποτα… αυτοί εδώ έχουν φοβίσει και το τίποτα…
(Οι υπόλοιποι Μπιστικοί τον πλησιάζουν όλο χαρά και συγχαίρουν τον Διανοούμενο – ο Ηγεμόνας έρχεται πάλι στη άκρη του Επιπέδου του)
Δικαστής (χαρούμενα) : Πάντα αμείβεται η αξία, κι ας λένε οι Κασσάνδρες ό,τι θέλουν.
Πολιτικός : Ελεήμων είναι ο Ηγεμόνας μας (υψώνει τα χέρια και στρέφεται προς το μέρος που βρίσκεται ο Ηγεμόνας)
Συνδικαλιστής: Μας σκέπτεται ακόμα κι όταν εμείς τον στενοχωρούμε με τις μεμψιμοιρίες και τα λάθη μας, αφού δεν γνωρίζουμε πόσα πράγματα σοβαρά έχει μέσα στο κεφάλι του που πρέπει να λύσει.
Καθηγητής : Ας είναι ευλογημένος.
(Όλοι μαζί οι Μπιστικοί ρίχνουν λοξές ματιές στον Προβληματισμένο Μπιστικό που κάθεται παράμερα)
Διανοούμενος (απευθυνόμενος στους άλλους Μπιστικούς δείχνει τον Προβληματισμένο Μπιστικό) : Όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια (γελάνε)
Ηγεμόνας : «Ἐγώ θά ἐνεργῶ, καί σεῖς, θά δικαιολογῆτε τίς πράξεις μου.»[3] όπως είπε κάποιος. Δεν σας ζητώ πια και τίποτα σπουδαίο.
Καθηγητής : Τούτη είναι η ύψιστη αποστολή μας. Ζητάς ένα τίποτα που το αμείβεις πλουσιοπάροχα, γι’ αυτό και ταπεινοί σκλάβοι σου είμαστε.
Γυναίκα της Συμμορίας : Τούτο το τίποτα είναι όμως πανάκριβο. Εμείς το ξέρουμε καλά.
(Από το πάνω επίπεδο του Ηγεμόνα ρίχνονται αποφάγια (κόκαλα με αρκετό κρέας επάνω τους) στους Μπιστικούς. Οι Μπιστικοί αφού φάγανε το κρέας, πετάξανε τα κόκαλα στο Ισόγειο, όπου γίνεται πανικός –μ’ εξαίρεση τους Προβληματισμένους- για το ποιος θα τα πρωταρπάξει. Αυτοί που πήραν τα κόκαλα τα έγλυψαν καλά, στη συνέχεια τα αλέσανε σε ένα μικρό πρόχειρο πετρόμυλο, και το τρίμμα το φάγανε.)
(Ο Διανοούμενος κατεβαίνει στο Ισόγειο στο Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ», απ’ το οποίο σε λίγο ακούγεται μια γυναικείας κραυγή πόνου – Όσοι γυρνάνε το Τροχό της Παραγωγής κοιτάνε κατά το Δωμάτιο κουνώντας με νόημα το κεφάλι τους)
Άντρας 4 : Πώς εγώ ο αδύναμος να καθορίσω εξελίξεις; Υπάρχουν κι εκείνοι που μη έχοντας την επίσημη πιστοποίηση της γνώσης τους από τις υπηρεσίες του Ηγεμόνα, γι’ αυτό και μένουν εδώ στο Ισόγειο, καλά τα λένε, αλλά είναι όμως θεωρητικοί. Κάτι τους λείπει…
Άντρας 2 : Και τι μπορώ εγώ ο μουζίκος να κάνω, ρωτούσε ο δούλος του Τσάρου;
Γυναίκα 1 : Και τι μπορώ εγώ ο αβράκωτος να κάνω ρωτούσε ο υποτελής των Λουδοβίκων στη Γαλλία;
Γυναίκα 2 : Και τι μπορώ εγώ ο αρματολός να κάνω, ρωτούσε ο όχι και τόσο μακρινός συγγενής μας σαν θωρούσε απέναντί του το θεριό, την υπερδύναμη της εποχής του, την Οθωμανική Αυτοκρατορία;
Γυναίκα 3 : Και τι μπορώ εγώ να κάνω σ’ εκείνο το βουνό μπρος σε οχτώ εκατομμύρια λόγχες ρωτούσαν κάποιοι, που πάσχιζαν, επειδής μύχια το επιθυμούσαν, όχι απλά να δεχτούμε χωρίς αντίσταση την υποτέλεια, μα την υποτέλεια την ίδια ως αναγκαιότητα;
Άντρας 4 : Οι απαντήσεις που έδωσαν όλοι αυτοί αποτελούν το ακριβό κόσμημα στην Ιστορία μας. Διότι το ερώτημα είναι λογικά παράλογο, γι’ αυτό και παγίδα το λογαριάζουμε. Όμως, ο Άνθρωπος, έγραψε την Ιστορία της προόδου του, αμφισβητώντας εκείνους τους ρεαλισμούς που ήθελαν να τον καθηλώσουν, αμφισβητώντας του μονόδρομους, και σαν δεν υπήρχε άλλος δρόμος, άνοιγε εντελώς νέους.
Γυναίκα της Συμμορίας : Με την ηττοπάθεια, δεν πήγε τίποτα και ποτέ μπροστά. Πότε άλλωστε έλειψαν εκείνοι οι Μπιστικοί που μας ψιθυρίζουν στ’ αυτί… «Τι μπορείς έρμε συ να κάνεις μονάχος; Κοίτα να συμβιβαστείς και να ζήσεις ήρεμα μ’ όσα ο Ηγεμόνας κι η τύχη σου προσφέρουν».
Άντρας 4 : Τι έγιναν λοιπόν εκείνες οι ένδοξες σελίδες της Ιστορίας; Δεν τις ακολούθησαν άλλες πιο μαύρες, δεν είμαστε πάλι στη γωνία; Τουλάχιστον αποφεύγουμε τα χειρότερα, πράγμα σχεδόν σίγουρο, όταν επιδινόμαστε σε ανόητους ηρωισμούς που όμως δεν είναι ανέξοδοι. Ακόμα και σε κάποια απ’ αυτά που σαν ένδοξα ιστορικά παραδείγματα αναφέρετε, υπάρχουν έγκυροι επιστήμονες, πολύ πιο έγκυροι από σας (κοιτά προς το μέρος του Άντρα και της Γυναίκας της Συμμορίας), που αμφισβητούν αν τα πράγματα ήταν τόσο μαύρα όσο λέτε, για να μη πω, ότι ήταν και δυστύχημα το ότι ανατράπηκαν.
Γυναίκα της Συμμορίας : Το λιγότερο κακό ο φιλόδοξος στόχος των ημερών.
Άντρας της Συμμορίας : Η πρόοδος απαιτεί μεγάλη επιμονή και πολύ αντοχή. Δέκα βήματα μπρος, εννιά πίσω, ναι, είναι αλήθεια. Μα το ένα που μένει προστίθεται στο επόμενο ένα που περισσεύει όταν απ’ τα επόμενα δέκα βήματα ξαναφαιρεθούν τα εννιά πισωγυρίσματα, κι έχουμε λοιπόν δύο το κρατούμενο. Μ’ αυτή την επιμονή κι υπομονή ο άνθρωπος μπορεί να λέει ότι κατέχει δέκα πράγματα μετά τόσων χρόνων αγώνες.
Άντρας 2 : Τόσα λίγα σε τόσα πολλά χρόνια!
Άντρας της Συμμορίας : Ναι, γιατί το δύσκολο είναι να πείσεις ν’ αλλάξει ο άνθρωπος την αντίληψή του για το τι μπορεί. Μα μη ξεχνάς, πως η Ιστορία κι η Ανθρωπότητα, σαν είδος, έχουν δικό τους ρολόι. Τα χρόνια είναι πολλά ή λίγα, ανάλογα με το ρολόι του καθενός, και για την Ιστορία, η υπόθεση της προόδου του Ανθρώπου, δεν αργοπόρησε, αν κανείς συλλογιστεί, ότι είμαστε το τελευταίο είδος πάνω σε τούτον τον πλανήτη, που με το δικό του χρόνο, δε λογαριαζόμαστε ούτε μερικών δευτερολέπτων βρέφη, με τον ομφάλιο λώρο ίσως ακόμα άκοπο…
Γυναίκα 4 : Βλέπεις, οι Μπιστικοί του Ηγεμόνα, καθημερινά κανονίζουν έτσι τη ζωή του απλού ανθρώπου που μέσα απ΄ τις πολλές μικρές ή μεγάλες καθημερινές ανάγκες να τον δένουν στο άρμα τους, και με τους μηχανισμούς τους να του φυτεύουν τέτοιες μαύρες σκέψεις.
Ηγεμόνας : (οι δυό υπηρέτες του Ηγεμόνα χτυπούν ταμπούρλα – Ο Ηγεμόνας μιλα με στόμφο κι έπαρση) Μέγας εγώ ο ηγέτης χώρας που μένω σε δοξασμένο κάστρο απροσέγγιστο στους υπηκόους…
(οι Μπιστικοί γυρίζουν προς το μέρος του και υποκλίνονται βαθιά, φέρνοντας τα χέρια τους σταυρωρά στο μέρος τις καρδιάς)
Άντρας της Συμμορίας : (προς τους ανθρώπους του Τροχού της Παραγωγής) Μην ανησυχείτε… Δεν είναι τίποτα… Μια συνηθισμένη κρίση έπαρσης… (προς τον Ηγεμόνα) Τους υπηκόους που κάποτε πολίτες ονομάζονταν, μη το ξεχνάς, και κατάντησαν υπήκοοι…
Ηγεμόνας : …τούτο το κάστρο που δεσπόζει περήφανα στην αβάδιστη από θνητό πόδι ακρόπολή μου… κανείς εδώ δεν μπορεί να ταράξει την ηρεμία μου, τη τόσο αναγκαία για να διοικώ επ’ ωφελεία των αγαπητών μου υπηκόων. Και μη μου πείτε ότι αυτά δείχνουν πόσο μακριά είμαι από το λαό, διότι έχουν βαθύ σημειολογικό περιεχόμενο. Δείχνουν πόσο ψηλά πρέπει να στέκει ο λαός, δηλαδή εγώ, που τον εκπροσωπώ, ή πιο σωστά, τον προσωποποιώ. Εγώ είμαι ο λαός κι ο λαός είμαι εγώ.
Άντρας της Συμμορίας : (ειρωνικά) Πρόσεξε, γιατί κάποιοι άλλοι Ηγεμόνες παλιότερα που το ΄λεγαν αυτό στα σοβαρά, ψάχναν να βρουν το κεφάλι τους μα δεν το ‘βρισκαν… Και μιας κι έτσι το θέτεις το θέμα, αφού εσύ είσαι εγώ κι εγώ εσύ κατά πώς λες, δεν αλλάζουμε και τα πορτοφόλια μας, αφού κι αυτά κοινά τα ‘χουμε;
Υπηρέτης του Ηγεμόνα (3ο επίπεδο) : Θυμήσου, κύριέ μου, γεννήθηκες για να κυβερνάς. (Η υπηρέτρια τρέχει κι αυτή, και του ξεσκονίζει τον ώμο, ενώ τον ραίνει με αρώματα)
Γυναίκα της Συμμορίας : Είσαι βάρος της γης…
Άντρας της Συμμορίας : Δεν είσαι Ηγεμόνας, είσαι ένα τίποτα, όταν σου είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις τα πρόσωπα των ανθρώπων που κατοικούν τη χώρα την έκφραση του προσώπου τους, τη ψυχή τους μέσα από το βλέμμα τους το δάκρυ του παράπονού τους, όταν είσαι τόσο μακριά που δεν μπορείς να διακρίνεις αν κλαίνε ή αν γελάνε, μα μυρίζεις τον ιδρώτα τους…
Άντρας 3 : …Όλος ο αέρας που μας προσφέρεις είναι γεμάτος αρρώστια, δεν είναι πνοή ζωής μα θανάτου…
Σειρήνες : (κατεβαίνουν διατρέχοντας όλο το Ισόγειο και βγάζουν καταπραϋντικούς ήχους)
Ηγεμόνας : Μακριά από μένα η αγωνία τους, ο ψίθυρός τους, οι πίκρες τους κι όλες τούτες οι ευαισθησίες που δεν αρμόζουν στη δόξα ενός λαού, κι άρα στα προσόντα ενός Ηγεμόνα, αν κι όλ’ αυτά η Αυλική Ποιήτρια (η Αυλική Ποιήτρια γυρίζει προς το μέρος που μιλά ο Ηγεμόνας και κάνει μια βαθιά υπόκλιση σταυρώνοντας τα χέρια της στο μέρος της καρδιάς) κάθε βράδυ στα τσιμπούσια εργασίας και τις άλλες φιλανθρωπικές συνάξεις μας τα εξιστορεί εξαίσια με στίχους απαράμιλλης τεχνικής, εφάμιλλη ενός Όμηρου.
Γυναίκα της Συμμορίας : Όμηρε! Αν και νεκρός στο σώμα, όμως, το αθάνατο πνεύμα σου, δεν οργίζεται με όσα ακούει; Δεν ζωντανεύει, ν’ αρπάξει ένα καμτσίκι και να κάνει τους πισινούς τους εκεί πάνω, μαύρους απ’ το ξύλο;
Διανοούμενος : Εκεί κάτω (δείχνει το Ισόγειο) λέγονται σκοτεινά πράματα σκοτεινών ανθρώπων.
Άντρας της Συμμορίας : Ό,τι λάμπει εκεί πάνω δεν είναι φως! Ό,τι δεν φωτίζεται εδώ κάτω δεν σημαίνει ότι δεν έχει φως.
Διανοούμενος : (στον Άντρα της Συμμορίας) Θες φως, αλήθεια που να λάμπει; (Γυρίζει και λέει στον υπηρέτη των Μπιστικών) Εσύ εκεί, φέρε γρήγορα το προβολέα, κι άναψέ τον κιόλα (ο υπηρέτης φέρει ένα φορητό προβολέα, που εκπέμπει εκτυφλωτικό φως, και το δίνει στον Διανοούμενο, ο οποίος με τη σειρά του κατευθύνει το φως στο Ισόγειο φωνάζοντας) Πάρτε φως, πάρτε φως, πάρτε φως να σας φωτίζει στο ψάξιμο της αλήθειας σας… (όλοι στο πρώτο επίπεδο φέρνουν τα χέρια τους στα μάτια τους μη αντέχοντας το φως, ο Διανοούμενος φωνάζει) Ανοίξτε τα μάτια σας, ανοίξτε λέω τα μάτια σας, ανοίξτε τα που να σας πάρει και να σας σηκώσει… (μετά από λίγο, αφού περιέφερε το προβολέα σε όλο χώρο του Ισογείου, τον κλείνει και τον δίνει πίσω στον υπηρέτη).
Άντρας της Συμμορίας : (απευθύνεται στον Διανοούμενο) Εν τάξει έκανες το χρέος σου στον Ηγεμόνα. Θέατρο, ε θέατρο!…
Γυναίκα της Συμμορίας : Ηγεμόνας! Λέξη με κούφιο περιεχόμενο σε τούτη τη περίσταση. Εσύ που δεν μπορείς να προσφέρεις ελπίδα και όραμα αφού ο ίδιος δεν έχεις. Ηγεμόνας με κούφια οράματα για το λαό, γιατί κούφιο είναι και το μυαλό σου, με οράματα που δεν αγγίζουν το λαό, γιατί δεν ξέρεις τι πράμα είναι ένα όραμα, δεν είναι Ηγεμόνας. Είναι κάποιος που φέρνει τον τίτλο του Ηγεμόνα, αλλά ένας τίτλος δοτός κι όχι καταχτημένος απ’ την αξιοσύνη, δεν μπορεί να προσφέρει ικανότητες και δεξιότητες που δεν έχει αυτός που τον τίτλο κατέχει.
Ηγεμόνας : Σε τι άραγε χρειάζονται εκείνα τα οράματα που εννοείς, που φλόγες μπορεί στη στιγμή ν’ ανάψουν στα μυαλά ανήσυχων κι αφελών υπηκόων; Το όραμά μου, είναι πολύ απλό. Ο καθείς να κάνει τη δουλειά του χωρίς πολλές κουβέντες, όπως η Φυσική Τάξη των πραγμάτων επιβάλλει, αφού αυτή μας διαφεντεύει. Μιλάς σαν να με θεωρείς τόσο κουτό, ώστε να ενεργώ ενάντια στα συμφέροντά μου; Μα, όπως κι εσείς είπατε, στις δέκα ευκαιρίες οι εννιά δικές μου. Και τούτο δεν δείχνει ανοησία. Ούτε δείχνει και αποτυχία. Δείχνει και εξυπνάδα, και επιτυχία. Δεν βρίσκομαι εδώ τυχαία. Ούτε κι εσείς βρίσκεστε εκεί τυχαία. Βρες το θάρρος να παραδεχτείς πού κλείνει το ζύγι της επιτυχίας… Αλλά, τέτοιο θάρρος δεν έχεις… Να, τούτη τη στιγμή, οι Μπιστικοί μου, που είν’ αλήθεια ότι πλουσιοπάροχα αμείβονται απ’ το Κοινό Ταμείο, συγγράφουν θεσπέσιο έργο στο οποίο θα εξιστορούνται οι ένδοξες μέρες της ηγεμονίας μου κι εσείς λέτε ό,τι θέλετε εκεί κάτω…
Άντρας της Συμμορίας : Πες απ’ το ταμείο τούτων δω των άμοιρων αμείβονται (δείχνει τους ανθρώπους στο Τροχό της Παραγωγής). Δεν αμφιβάλλω όμως καθόλου πώς οι κιβδηλοποιοί σου, θα παρουσιάσουν τα γεγονότα.
Γυναίκα της Συμμορίας : Και κυρίως πώς τα ερμηνεύουν. Στο έργο αυτό, που το γνωρίζουμε καλά, αυτό που υπάρχει δεν το βλέπεις…
Ηγεμόνας (σηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους του) : Μα θες, όλα τ’ άδικα πάνω μου τα ρίχνεις. Εγώ απλώς ηγεμονεύω στη χώρα.
Άντρας της Συμμορίας : Α, όταν βρίσκεσαι στα δύσκολα, όταν οι καιροί είναι χαλεποί, πόσες φορές δεν ξεφεύγεις μ’ αυτό το άθλιο «εγώ απλώς ηγεμονεύω». Άθλιε, πολυπρόσωπε, που αναίσχυντα λωποδυτείς την ψυχή των αθώων, που περιστοιχίζεσαι από λεγεώνες ανικάνων μανδαρίνων στους οποίους εκχώρησες μεγάλες εξουσίες, ίδιος ολετήρας, ίδιος ξιπασμένο απ’ την υπεροψία παγόνι, που απολαμβάνεις την πλούσια αμοιβή του ανεύθυνου συμβόλου σου, ποτέ άλλοτε η ανικανότητα κι η ανευθυνότητα δεν πληρώθηκε τόσο ακριβά, αλλά υποδύεσαι τον δεινό καπετάνιο, στα ήρεμα νερά, όπου και η γάτα μου μπορεί να παίξει το ρόλο του καπετάνιου στο μεγαλύτερο καράβι, αφού έτσι κι αλλιώς, όταν τα νερά είναι ήρεμα, το πλοίο άνετα και με ασφάλεια μπορεί να το οδηγεί κι ο αυτόματος πιλότος, ένα ρομπότ να πούμε. Εσύ που ονόμασες όραμα τη μιζέρια, και διαμοίρασες τις ελπίδες του λαού στους λακέδες σου, και επί τούτων έβαλες κλήρο τι έκαστος λάβη…
Υπηρέτης του Ηγεμόνα (3ο επίπεδο) : Θυμήσου, κύριέ μου, γεννήθηκες για να κυβερνάς. (Η υπηρέτρια του ξεσκονίζει τον ώμο και τον ραίνει αρώματα)
Ηγεμόνας : (στον Άντρα της Συμμορίας) Άθλιε δημαγωγέ… Η γλώσσα σου όπιο των λαών, χειρότερο απ’ όλα τ’ άλλα… Κοιμίζεις τους αφελείς, τους κάνεις να ψάχνουν στα σύννεφα τη γη. Θα σε είχα στείλει στη πραγματικότητα στον ουρανό, να ζεις στα σύννεφα, αν για λόγους ακατανόητους σε μένα, άλλη, πιο υψηλή Αρχή από μένα, επιμένει να σε ανέχομαι. Λίγο ακόμα και θα τους υποσχεθείς εκεί κάτω και τζάμπα φαγητό, ότι δεν θα χρειάζεται να δουλεύουν για να ζήσουν. Με κάποιο μαγικό τρόπο θα βρεις ο αέρας κοπανιστός που τους σερβίρεις, να παράγει από μόνος του όλα τα απαραίτητα για να ζει ένας άνθρωπος.
Άντρας της Συμμορίας : Και σου φαίνεται, άθλιε Ηγεμόνα, ότι όλο αυτό το σκυλολόι που έχεις μαζέψει εκεί πάνω, το φαγητό που καθημερινά τρώει, και τι φαγητό! το έχει ποτέ δουλέψει, το έχει πληρωμένο; Δεν είναι ό,τι τρώνε κι ό,τι πίνουν κλεμμένο απ’ αυτούς εδώ κάτω; Πιστεύεις πραγματικά, πως αυτοί οι μαύροι εδώ κάτω, απολαμβάνουν κάτι που δεν το έχουν πληρωμένο; Όμως ξέρεις πολύ καλά, πως δεν μίλησα ποτέ για τζάμπα φαγητό σε κανέναν και για κανένα. Είναι όμως αλήθεια πως όσοι απολαμβάνουν τέτοια προνόμια, ναι, αυτά τα πολεμώ, και καλώ όλους εδώ κάτω ν΄ αγωνιστούν όλοι να πληρώνουν ό,τι τρώνε, γιατί στα δικά σας Επίπεδα, έχει γίνει σπορ το ποιος δεν θα πληρώνει τίποτα για ό,τι απολαμβάνει, κι εδώ κάτω έχει συνήθεια ν’ ανέχονται αυτή την αθλιότητα.
Ηγεμόνας : Ξεχνάς πως στους Μπιστικούς υπάρχουν και αξιοσέβαστοι επιχειρηματίες, άνθρωποι του επιχειρείν;
Άντρας της Συμμορίας : Οι πραγματικοί επιχειρηματίες, βρίσκονται εδώ, τραβούν κι αυτοί το Τροχό της Παραγωγής με τους άλλους. Οι πραγματικοί επιχειρηματίες, παλεύουν καθημερινά στην αγορά, δίνουν καθημερινό αγώνα επιβίωσης, σαν κάθε εργαζόμενο μισθωτό. Πολλοί απ’ αυτούς, δεν βρίσκονται σε καλύτερη θέση από τους υπαλλήλους τους και πολλές φορές οι υπάλληλοι βάζουν μεγάλες πλάτες να μείνουν οι επιχειρήσεις που εργάζονται ανοιχτές κι ανταγωνιστικές. Όλους αυτούς όμως τους τσακίζετε. Ή μάλλον, μόνο αυτούς τσακίζετε. Οι δικοί σας εκεί πάνω που αποκαλείς επιχειρηματίες, δεν είναι παρά κρατικοδίαιτα λαμόγια, όπου το νταβατζηλίκι πάνω στο δημόσιο Ταμείο, βαφτίστηκε επιχειρηματικότητα, επιχειρείν καθώς το λες. Μοιράζετε μεταξύ σας δημόσια έργα κι άλλες δημόσιες δουλειές, που τα κοστολογείτε πέντε και δέκα και δεκαπέντε φορές πάνω απ’ το κανονικό, μοιράζετε μεταξύ σας κι όσες μίζες προκύπτουν απ’ αυτές, να τι αποκαλείτε εκεί πάνω επιχειρηματικότητα. Αυτό είναι το οικοδόμημα που χτίσατε και πασχίζετε με νύχια και με δόντια να το κρατήσετε. Αν τούτο το οικοδόμημα που βλέπω μπρος μου (δείχνει όλη τη Σκηνή) είναι η πραγματικότητα, βάρος της γης όμως θα ‘μια κι εγώ αν τουλάχιστο δεν το φτύσω εδώ μπρος σε ‘σένα. (φτύνει κάτω)
(Από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» βγαίνει χαρούμενος ο Διανοούμενος κουμπώνοντας το παντελόνι του. Ανεβαίνει στο επίπεδο των Μπιστικών)
Γυναίκα της Συμμορίας : (απευθύνεται στον Άντρα της Συμμορίας) Πώς μπορεί ένας ανισόρροπος (δείχνει τον Ηγεμόνα) να κρίνει την ισορροπία;
Ηγεμόνας : Αλλά, ότι κι αν λέτε εσείς, είμαι εγώ η εγγύηση της ηρεμίας, του νόμου και της τάξης.
Άντρας της Συμμορίας : Πουθενά αλλού δεν θα βρεις πιο απατηλή ηρεμία, όσο όταν βρίσκεσαι στο μάτι το κυκλώνα… Κι εσύ, Ηγεμόνα, αν δεν το κατάλαβες ακόμα, βρίσκεσαι μέσα το μάτι αυτό, μιας κι η ηρεμία αυτή πολύ αφύσικη μου φαίνεται…
Ηγεμόνας : Άσε να βρίσκομαι… Άθλιοι άνθρωποι, εκεί στο Ισόγειο, αμφισβητούν τις αγαθοεργές μου προθέσεις, περιφέρονται τις ώρες της σχόλης στους μαχαλάδες και τα καφενεία και λένε ανούσιες ιστορίες σ’ όλα εκεί τα ξέμπαρκα μπουλούκια που τίποτ’ άλλο δεν τ’ απασχολεί πάρεξ η πρέφα και η κολτσίνα, ιστορίες που τάχα δείχνουν άνομες ορέξεις και πράξεις της Αρχής μου.
Σειρήνες : (κατεβαίνουν διατρέχοντας όλο το Ισόγειο και βγάζουν καταπραϋντικούς ήχους)
Ηγεμόνας : Νομίζουν οι ανόητοι ότι τούτα όλα με θίγουν… Αν σε τούτη δω τη θέση θίγομαι ακούγοντας τέτοιες κατηγόριες, σίγουρα τότες δεν κάνω γι’ αυτή.
Καθηγητής : (Απευθύνεται στον Ηγεμόνα) Κύριέ μου, πώς καταδέχεσαι και μιλάς με τέτοια υποκείμενα τόση ώρα;
Άντρας της Συμμορίας : (απευθύνεται στον Καθηγητή) Εσύ ούτε υπήκοος, ούτε υποκείμενο δεν μπόρεσες να γίνεις Καθηγητή μου, ένα άθλιο αντικείμενο παρέμεινες.
Ηγεμόνας : (κάνει ένα νεύμα στον Καθηγητή που ήταν έτοιμος ν’ απαντήσει στον Άντρα της Συμμορίας, να σωπάσει) Εσείς τουλάχιστον, αγαπητοί μου Μπιστικοί, ξέρετε πόσο δημοκράτης κι ανεκτικός είμαι…
Καθηγητής : Το ξέρουμε πολύ καλά, μα Κύριέ μου, με όλο το σεβασμό, θαρρώ ότι υπερβάλλετε σε μεγαλοψυχία κι ανοχή κι αυτό είναι που εκμεταλλεύονται αυτοί εκεί κάτω και βγάζουν τέτοια γλώσσα.
Ηγεμόνας : Α! Καθηγητά μου! Πόσο με συγκινείτε με το ενδιαφέρον σας. Τι σοφές παρατηρήσεις! Τι χρήσιμη κι ευπρόσδεκτη η ευγενική επίπληξη που μου κάνετε! Έχετε δίκαιο. (Ο Καθηγητής υποκλίνεται βαθιά και σταυρώνει τα χέρια του στο μέρος της καρδιάς) Καιρός να ηρεμήσω λίγο… (μονολογώντας) Έχω καιρό να πάω εκεί κάτω (κοιτά το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» στο Ισόγειο)
Καθηγητής : Αφήστε τους αυτούς σε μας. Τα βέλη τους που στοχεύουν στις ευαισθησίες σας είν’ ανίσχυρα. Αν οι ευαισθησίες μας ήταν τόσο λεπτεπίλεπτες, τόσο μη μου άπτου, δεν θα ‘χαμε θέση εδώ. Διότι εμείς που λογιζόμαστε σαν τεχνοκράτες, πρέπει να είμαστε ψυχροί ρεαλιστές και να αποδεικνύουμε πόσο κούφια είναι τα λόγια τους.
Ηγεμόνας : Συνέχισε καλέ μου καθηγητή κι εσείς Μπιστικοί μου το καλό σας έργο να αντικρούετε τα άθλια επιχειρήματα. Εγώ θα λείψω για λίγα λεπτά, γιατί θυμήθηκα πως έχω μια πολύ σοβαρή δουλειά να κάνω.
(Ο Ηγεμόνας, κατεβαίνει στο Ισόγειο και μπαίνει στο Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ», όπου μετά από λίγο ακούγεται μια γυναικεία κραυγή πόνου Οι Άντρες και Γυναίκες που γυρίζουν το Τροχό της Παραγωγής, κοιτάνε κατά τη πλευρά του Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» κουνώντας με νόημα το κεφάλι τους. Μόνο ο Άντρας 4 κοιτά προς το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» χαμογελώντας και μονολογεί : «Ρε μπας και το παρακάνει αυτή εκεί μέσα με τις κραυγές της; Μήπως έτσι κρύβει ανομολόγητη ευχαρίστηση;»).
Άντρας της Συμμορίας : (στον Καθηγητή) Βέβαια! Εσύ, που όπως κι οι όμοιοί σου, προάγατε σε επιστήμη την αυθάδεια και την ατιμωρησία των εγκλημάτων σας. Ω! Τι θαυμάσια εμπειρία, τι καλοδεχούμενη εύνοια ν’ απολαμβάνεις πλούτη και άλλα αγαθά παράγοντας και πουλώντας ένα μεγάλο τίποτα, εξόν από ύμνους στον Ηγεμόνα, αυτή είναι η μόνη σας προσφορά, όλων εκείνων που περιφέρονται στο επίπεδό σας, δίπλα σ’ ένα τέτοιο Ηγεμόνα.
Καθηγητής (συνεχίζει τη συνομιλία του με τον Άντρα της Συμμορίας) : Κι από πότε η ευγνωμοσύνη κατακρίνεται;
Διανοούμενος (στη Δημοσιογραφίνα χαμηλόφωνα) : Είναι αλήθεια χωρίς ταίρι η γλύκα του άκοπου πλουτισμού. Όμως, αυτό που κατηγορούν εκείνοι στο Ισόγειο δεν δείχνει την ικανότητά μας, όπως λέει κι ο Ηγεμόνας μας;
Δημοσιογραφίνα : (χαμηλόφωνα στον Διανοούμενο) Ας το πούμε «ειδική ικανότητα».
Διανοούμενος (συνεχίζει να μιλά χαμηλόφωνα στη Δημοσιογραφίνα) : Έστω… Δεν δείχνει ζήλεια στο φινάλε; Αν τους λέγαμε πως όποιος απ’ αυτούς στο Τροχό, νικήσει τους άλλους στη πάλη, ο νικητής θα πάρει μια θέση εδώ μαζί μας, είμαι βέβαιος ότι θα ξέσπαγε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσά τους για το ποιος θα κερδίσει το βραβείο αυτό…
Διανοούμενος (στον υπηρέτη) : Η δυσοσμία από τον ιδρώτα εκεί κάτω έφτασε εδώ πάνω. Ράντισε τον αέρα με λίγο άρωμα. Βρώμισε εδώ…
(Ο υπηρέτης ραίνει τον αέρα με άρωμα).
(Στο επίπεδο των Μπιστικών η φωτιά κάτω από το Πιθάρι των Δεινών της Ηγεμονίας δυνάμωσε. Το καπάκι αναταράσσεται και ακούγεται έντονος κοχλασμός. Ο υπηρέτης τρέχει και χαμηλώνει τη φωτιά, οπότε και ηρεμεί το Πιθάρι. Στο Ισόγειο ακούγεται έντονα το αγκομαχητό των ανθρώπων που γυρίζουν τον Τροχό της Παραγωγής. Ο ρυθμός έχει πέσει. Μπιστικοί από πάνω πετάνε από τη μια πλευρά καρότα, και αυτοί που γυρίζουν τον Τροχό, τρέχουν, τα μαζεύουν και τα τρώνε –εκτός από τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4. Από την άλλη άκρη, άλλοι Μπιστικοί χτυπάνε μαστίγια στον αέρα πάνω από τα κεφάλια τους. Ο ρυθμός αρχίζει να επιταχύνει.)
Προϊστάμενος : Μη λασκάρετε, θα πέσουμε έξω στα πλάνα της παραγωγής.
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
(Εισέρχεται στη σκηνή ένας πέμπτος άντρας (Άντρας 5) που ανήκει σ’ αυτούς που γυρίζουν τον Τροχό της Παραγωγής. Πηγαίνει να πάρει τη θέση του για να πιάσει κι αυτός το Τροχό)
Άντρας 5 : Άργησα λίγο… Καλημέρα σ’ όλους.
Προϊστάμενη : Δεν φτάνει που άργησες, αργείς ακόμα περισσότερο με το να φλυαρείς.
(Από το πάνω επίπεδο των Μπιστικών, ο Καθηγητής, μόλις βλέπει την παραπάνω εικόνα, σηκώνεται σε έξαλλη κατάσταση. Τον ακολουθεί και ο Διανοούμενος)
Καθηγητής : Τι είναι αυτό το μπάχαλο που βλέπω εκεί κάτω;
Διανοούμενος : Σε μια εποχή όπου όλοι μας προσπαθούμε να καλυτερέψουμε τους δείκτες ανάπτυξης της ηγεμονίας μας, πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν τόσες και τέτοιες πράξεις, που μόνο ανευθυνότητα μπορούν να δείχνουν;
Συνδικαλιστής, Πολιτικός, Αυλική Ποιήτρια (Μπιστικοί) : Φοβερό! Φοβερό!
Καθηγητής (απευθυνόμενος στον Άντρα 5 που τώρα ήρθε στον Τροχό της Παραγωγής, ο οποίος κοιτά προς τα πάνω με τρόμο, σκυφτός) : Έχεις άραγε συναίσθηση, εσύ ανεύθυνε, πόσο κακό κάνεις στην ηγεμονία σου με τέτοιες ανεύθυνες, εγκληματικές θάλεγα, συμπεριφορές;
Άντρας : Μα, μια καλημέρα είπα. Όσο για τη καθυστέρηση, είχα πάρει από χτες άδεια.
Προϊστάμενος : Τώρα που το λέει, το θυμάμαι.
Καθηγητής (απευθυνόμενος στον Προϊστάμενο): Ηλίθιε, πάψε! Σπεύδεις να τον καλύψεις από πάνω! Σε τούτο νομίζεις οφείλεται μόνο η οργή μου; Δεν καταλαβαίνεις πια τις ευρύτερες επιπτώσεις απλών πραγμάτων που φαίνονται εκ πρώτης όψεως χωρίς σημασία;
Προϊστάμενος (έντρομος) : Είναι αλήθεια, ότι πολλά είναι που δεν γνωρίζω, αλλά, το ξέρεις, πάντα πρόθυμος είμαι να βελτιώνομαι με το να σε παρακολουθώ με θρησκευτική ευλάβεια ό,τι μας διδάσκεις.
Καθηγητής : (έχοντας ηρεμήσει) Ναι, ναι, τούτο είναι αλήθεια…
Προϊσταμένη : Όλοι μας ανυπομονούμε να γίνουμε σοφότεροι, γιατί σίγουρα κάτι το πολύ σημαντικό ήταν εκείνο που επέσυρε την οργή σου, την οποία από τώρα την θεωρούμε πέρα ως πέρα δίκαιη.
Καθηγητής : (υψώνει το αριστερό του χέρι ψηλά με τον δείκτη τεντωμένο τον οποίο κουνά πέρα – δώθε – απευθύνεται πρώτα στους άλλους Μπιστικούς κι αμέσως μετά στους ανθρώπους στο Ισόγειο) Κοινός νους χρειάζεται! Κοινός νους, κυρίες μου και κύριοι!
Προϊστάμενος : Είμαστε όλοι αυτιά.
Καθηγητής : (πηγαινοέρχεται κατά μήκος του Επιπέδου του, βαδίζοντας αργά κι έχοντας τα χέρια του πίσω – μιλά με στόμφο) Ιδού πώς έχει το ζήτημα. Τούτο το ανεύθυνο όπως αποδείχτηκε άτομο, κοστίζει γύρω στα 50 ευρώ τη μέρα μαζί με τις εισφορές και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Μιας και λέγοντας καλημέρα μαζί με ό,τι συνήθως έπεται, όπως «τι κάνεις», χωρίς να λογαριάζω άλλες φλυαρίες που συνήθως ακολουθούν, όπως «τι κάνει η οικογένεια», ή να ζητάνε πληροφορίες για διάφορα άλλα θέματα, όπως όταν υπάρχει κάποιος άρρωστος συγγενής ή κοινός γνωστός, κ.λπ., αυτό περίπου ισοδυναμεί, με τους συντηρητικότερους υπολογισμούς, με απώλεια παραγωγικού χρόνου τουλάχιστον τριών λεπτών, αυτό σημαίνει ότι ουδέποτε υπήρξε μεγαλύτερο ψέμα από το ότι η «καλημέρα» δεν κοστίζει.
Συνδικαλιστής : Τι βάθος ανάλυσης! Πόσο αξιοκρατικά ο Ηγεμώνας μας στελεχώνει τις υπηρεσίες του!
Προϊσταμένη : Τι βάθος ανάλυσης! (απευθυνόμενοι σε όσους γυρίζουν τον Τροχό) Ακούτε κι εσείς κάτι να μαθαίνετε από τη γνώση ανθρώπων σημαντικών.
Άντρας της Συμμορίας : Ο Καραγκιόζης είναι υπόδειγμα άφταστης σοβαρότητας και γνώσης μπρος σ’ όλους τούτους τους ανόητους κωλοτούμπηδες.
Δημοσιογραφίνα : (προς τον Άντρα της Συμμορίας) Αίσχος σου πια! Δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο!
Καθηγητής (νευριασμένος κοιτάζοντας προς τα κάτω) : Μη διακόπτετε τον συλλογισμό μου.
Πολιτικός : (απευθύνεται στο Ισόγειο) Σκασμός! Ησυχία! Αφήστε να μιλήσει η επιστήμη.
Γυναίκα της Συμμορίας : Άμοιρη επιστήμη!
(Οι Μπιστικοί ετοιμάστηκαν να ξαναδιαμαρτυρηθούν, μα με ένα νεύμα ο Καθηγητής τους έκανε νόημα να καθίσουν)
(Από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» βγαίνει ο Ηγεμόνας, κουμπώνοντας χαρούμενος το παντελόνι του, κι ανεβαίνει στο επίπεδό του)
Καθηγητής : Συνεχίζω. Θα δει λοιπόν κάποιος, αν κάνει τους υπολογισμούς, ότι κοστίζει περίπου 2,5 ευρώ το τρίλεπτο τούτη η καλημέρα, ή χοντρικά γύρω στις 912,5 ευρώ το χρόνο. Δηλαδή, τα 3.000 άτομα στην συγκεκριμένη επιχείρηση κοστίζουν 2.737.500 μόνο και μόνο για την καλημέρα τους. Κι αν προσθέσουμε και το καλό απόγευμα, που λένε μεταξύ τους σα σχολάνε, που όμως, προσοχή εδώ, δεν το λένε όταν έχει τελειώσει τελείως ο εργάσιμος χρόνος, μα το λένε τρία με τέσσερα λεπτά νωρίτερα, δηλαδή εντός το εργάσιμου χρόνου, έχουμε άλλα 2.737.500 ευρώ, σύνολο 5.475.000 ευρω μόνο από δυο λεξούλες. Κι αν το γενικεύσουμε σε επίπεδο συνολικής οικονομίας, τότε (με στόμφο και τονίζοντας τη κάθε λέξη ξεχωριστά) σε κάθε ένα εκατομμύριο άτομα έχουμε απώλεια σε όρους συνολικού εισοδήματος, προϊόντος, και δεν ξέρω εγώ τι, για όλη την Ηγεμονία, υπολογίζω πάντως γύρω στα 912.500.000 ευρώ!
Διανοούμενος : (σηκώνοντας τα χέρια ψηλά) Καταστροφή, καταστροφή!
Καθηγητής (προς τον Άντρα που ήρθε καθυστερημένος στη δουλειά και καλημέρησε το κόσμο) : Χάρη και μόνο στην εντολή που έχουμε από τον Ηγεμόνα να είμαστε επιεικείς μαζί σας, υπάρχουν πολλά στα οποία κάνουμε τα στραβά μάτια για χάρη του.
(Ο Καθηγητής επιστρέφει στο βάθος του επιπέδου του, όπου οι άλλοι Μπιστικοί σηκώνονται και τον συγχαίρουν)
Γυναίκα 4 : (απευθύνεται στους άλλους στο Τροχό της Παραγωγής) Είναι όλ’ αυτά που μόλις ακούσαμε απ’ τον Καθηγητή πράγματα σοβαρά; Αυτοί εκεί πάνω δεν λένε «καλημέρα» ή «καλό απόγευμα»; Έχουν κοστολογήσει άραγε τη δική τους «καλημέρα»;
Άντρας 4 : Ας μην είμαστε πάντως και κάθετοι στην κριτική μας. Να μη φτάσουμε να δαιμονοποιούμε τα πράγματα. Δεν είναι δα εκεί πάνω οι διάβολοι κι εδώ κάτω οι άγγελοι.
Προϊσταμένη : Αφήστε τις ομιλίες! Δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε, παρά μόνο για να εκτελούμε. Πόσες φορές τούτο θα το πούμε; Γι’ αυτό, μη μας εκθέσετε στην ιεραρχία. Χαιρόμαστε πάντως που βλέπουμε (κοιτά κατά τον Άντρα 4) να ακούγονται και υγιείς φωνές ανάμεσά σας.
Σειρήνες : (κατεβαίνουν διατρέχοντας όλο το Ισόγειο και βγάζουν καταπραϋντικούς ήχους)
Άντρας 3 : Όμως, να, θαρρώ πως ο Πολιτικός που τόση ώρα καθόταν μαζί με τους άλλους Μπιστικούς αμίλητος, πράγμα περίεργο για ένα πολιτικό, τεντώνεται να ξεπιαστεί απ’ το καθισιό και μάλλον πρόκειται να μπει κι αυτός στη κουβέντα.
Πολιτικός : (Σηκώνεται απ’ τη πολυθρόνα του και πιάνει τη μέση του, κάνοντας και μερικές επικύψεις και περιστροφές γύρω απ’ τη μέση του να ξεπιαστεί). Ουφ! Δεν περνάει η διαβολεμένη ώρα με τίποτα. Τουλάχιστον όταν συνεδριάζει το Συμβούλιο της Ηγεμονίας ή άλλες Δημόσιες Αρχές στις οποίες μετέχω και μας δείχνει η τηλεόραση, εκεί, έχει λίγο ενδιαφέρον. Αγορεύω στο βήμα, λέω ότι μου ‘παν να πω, φωνάζω διαμαρτυρόμενος ή συμφωνώντας, κατά πως είναι ήδη αποφασισμένο, και στο τέλος, ψηφίζω επίσης κατά πως έχει αποφασιστεί.
Άντρας της Συμμορίας : Βάρος κι εσύ της γης, τιποτόφρονας ολκής, χειρότερος κι από σκυλί που φυλάει περιουσίες. Γιατί, εκείνο, ακόμα και που ‘ναι ζώο, αν το κλωτσάς συνέχεια, όσο πιστό κι αν είναι, μπορεί και να γυρίσει να σε δαγκώσει. Εσύ, πώς αντέχεις τέτοιο εξευτελισμό; Υπάλληλος του τελευταίου υπάλληλου του Ηγεμόνα κατάντησες, εσύ ο γεμάτος κομπασμό σαν μιλάς στους δυστυχείς εδώ στο ισόγειο. Είστε όλοι μια άθλια συμμορία εκεί πάνω.
Πολιτικός : Έχετε γίνει εσύ κι οι όμοιοί σου γραφικοί πια. Ούτε καν εκνευριστικοί. Γι’ αυτό και δεν λογαριάζω τα όσα μου σούρνετε.
Άντρας της Συμμορίας : : Ναι, το ξέρω. Τούτη τη λάσπη τόσο πολύ την έχεις συνηθίσει πάνω σου, που ξέχασες την πραγματική όψη του προσώπου σου… Κάποτε, όμως, ήσουν διαφορετικός.
Πολιτικός : Ω, ναι! Σ’ αυτό έχεις δίκιο. Στη πορεία αντιλήφθηκα πόσο ανώφελο είναι να πολεμάς για πράγματα ακατόρθωτα και το χειρότερο, να πολεμάς γι’ ανθρώπους που στη πρώτη ευκαιρία δε θα διστάσουν να φωνάξουν γι’ αυτόν που μέχρι χτες φώναζαν «ωσαννά», «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν».
Άντρας της Συμμορίας : Και προτίμησες να γίνεις σταυρωτής όλων επειδή μερικοί πράγματι θα φανούν αχάριστοι. Όμως, φίλε μου, να που υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα, όχι πολλοί είναι αλήθεια, που τίμησαν την αποστολή τους και το λειτούργημά τους. Κι ακόμα – ακόμα, δεν πούλησαν και τη ψυχή του στο διάβολο έναντι τριάκοντα αργυρίων…
Πολιτικός : Τη ποια; Τη ποια; Μπορείς σε παρακαλώ πολύ να μου την περιγράψεις αυτή που αποκαλείς ψυχή; Τι σχήμα έχει; Πού βρίσκεται ακριβώς μέσα στο σώμα μου; Εδώ; (δείχνει το κεφάλι του) Εδώ; (δείχνει το μέρος της καρδιάς), Εδώ μήπως; (δείχνει τα αχαμνά του)… Εσύ θα ‘πρεπε να τη γνωρίζεις αφού τόσο συχνά μιλάς γι’ αυτή, σαν είναι το πιο γνωστό σου πράγμα.
Άντρας της Συμμορίας : Όχι, το σχήμα δεν μπορώ να στο περιγράψω. Όπως και συ δεν μπορείς να περιγράψεις το θράσος, ούτε τι σχήμα έχει ούτε σε ποιο μέρος του σώματός σου βρίσκεται. Λοιπόν; Θαρρείς ότι δεν έχεις θράσος επειδή δεν βλέπεις το σχήμα του και πού ακριβώς βρίσκεται μέσα σου;
Πολιτικός : Με κούρασες. Κουβέντα χωρίς περιεχόμενο, κούφιες λέξεις. Άντε βούλωστο πια! Αρκετά!
Σειρήνες : (κατεβαίνουν διατρέχοντας όλο το Ισόγειο και βγάζουν καταπραϋντικούς ήχους)
Δημοσιογραφίνα (γεμάτη οργή) : Ποιοι είναι αυτοί που τολμάνε να αμφισβητήσουνε τη ποιότητα της δημόσιας άποψης που εμείς προβάλουμε με τον πιο αντικειμενικό κι έγκυρο τρόπο;
Γυναίκα της Συμμορίας : Δημοσιογράφε της συμφοράς, βάρος της γης και του λειτουργήματός σου, που χαλκεύεις αθλιότητες, παραχαράκτη της είδησης, που κατασκευάζεις ψεύτικες εικόνες, λακέ του πληρωμένου ψέματος.
Δημοσιογραφίνα: (Ειρωνικά, στη Γυναίκα της Συμμορίας) Α! Εσείς είστε κυρία μου;
Γυναίκα της Συμμορίας : Εγώ, δηλαδή εμείς. «Εμείς», γιατί σαν εκφράζω τη Κοινή Γνώμη είμαι ταυτόχρονα κι η χαμένη συνείδησή σου, που κι αυτή μέσα στη Κοινή Γνώμη τη βάζω.
Δημοσιογραφίνα: Καλά το είπες. «Εγώ», εκείνο το «εμείς» που έχει μέσα το και το δικό μου «Εγώ» άσ’ το… Μα τι είπες; Κοινή Γνώμη; Ποια «Κοινή» και ποια «Γνώμη»; Γιατί δεν βλέπω ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτό που λες «Κοινή Γνώμη», είναι η γνώμη μας, (τονίζει το «μας»), η δική μας (τονίζει τις λέξεις «δική μας») γνώμη, ακόμα κι η δική σου γνώμη δεν είναι παρά η δική μας, μα αυτό το τελευταίο, δεν θα το διαπιστώσεις παρά στο τέλος τούτου του δράματος.
Γυναίκα της Συμμορίας : Αν και μας χωρίζει άβυσσος, δεν θα πάψω, παρ’ όλα αυτά, από χρέος κινούμενη, να σου καταλογίζω όσα πρέπει κι όταν το μπορώ, όσα μπορούν ίσως κάποτε να σε συνεφέρουν.
Δημοσιογραφίνα: Ξέρεις θαρρώ το «άβυσσος άβυσσον επικαλείται»… Ίσως κάποτε οι δύο άβυσσοι συναντηθούν όχι για να πολεμήσει η μία την άλλη, μα για να συνεργαστούν… Όμως, μέχρι τότε, καλό είναι να περιορίσεις τις αισιοδοξίες σου, σαν αυτή που μόλις ανέφερες, να με φέρεις καθώς λες στα νερά σου. Κι έπειτα ποιος σου είπε ότι έχω καμιά πρεμούρα να βρεθώ πάλι στο Τροχό, ποιος σου είπε πως έστω και στις πιο φοβερές κρίσεις συνείδησης που μπορεί να έχω, και, ναι, είναι αλήθεια, πως όπως κάθε άνθρωπος, σε στιγμές μοναχικές, σκέφτομαι πολλά πράγματα που με κάνουν να πονώ, σκέφτηκα έστω και μια στιγμή με νοσταλγία την εποχή που ζούσα κι εγώ στο Ισόγειο;
Γυναίκα της Συμμορίας : Τόσο πολύ σε μπουκώνει ο Ηγεμόνας με τα μυστικά κονδύλια που εξαγοράζουν συνειδήσεις, γνώμες, φωνές, πένες; Δεν σου ζητώ να αναπολήσεις μια ζωή που κι εμείς πασχίζουμε ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτή. Δεν ζητούμε να γίνουμε περισσότερα τα θύματα της μιζέριας. Ζητούμε να γίνουμε λιγότερα. Όμως, αξίζει το τίμημα να έχεις ξεπουλήσει τη ψυχή σου, την αξιοπρέπειά σου, την ελευθερία σου για μια θέση εκεί πάνω (δείχνει το επίπεδο των Μπιστικών);
Δημοσιογραφίνα: Δεν θα καταλάβεις ποτέ την απάντησή μου αν κάποια στιγμή, πράγμα δηλαδή απίθανο, δεν βρεθείς κι εσυ να ζεις στο δικό μας Επίπεδο. Κι όσο για τα μυστικά κονδύλια, το ξέρεις και το ξέρω πως ψαρεύεις σε θολά νερά. Ξέρεις πως τέτοια κονδύλια δεν υπάρχουν.
Γυναίκα της Συμμορίας : Έλα τώρα, μεταξύ μας μιλάμε. Αν υπάρχει κάτι που αξίζει τον τίτλο του «καθεστώτος» είναι η θολούρα που επικρατεί στις συναλλαγές σας. Πού τα βρήκες όλα αυτά τα χρήματα και τη περιουσία, που ήσουν ξεβράκωτη όταν ξεκίναγες δουλεύοντας κι εσύ στο Τροχό, και βέβαια, δεν έλαμψες με την ικανότητά σου αλλά με άλλα τερτίπια;
Δημοσιογραφίνα: (δήθεν θυμωμένα) Τι τερτίπια; Καλά σας αποκαλούν συμμορία. Άκου ξεβράκωτη και τερτίπια. Είναι αυτές κουβέντες σοβαρές;
Γυναίκα της Συμμορίας : Α, ναι! Αποκτήσατε εκτός απ’ τ’ άλλα, κι ευγένειες στις εκφράσεις, κάτι που εδώ κάτι, είναι αλήθεια πως δεν το πολυσυνηθίζουμε, γιατί δεν έχουμε κανένα λόγο να φτιασιδώνουμε τα πράγματα. Σε σας το σαβουάρ βιβρ στο δημόσιο λόγο σας είναι ευαγγέλιο. Ακόμα κι όταν στη τηλεόραση λέτε λέξεις που είναι σε κοινή χρήση, βάζετε εκείνα τα γελοία «μπιπ», μη και λέγοντάς τες, κάπου η αξιοπρέπειά σας θιγεί, υποκριτές. Μεταξύ σας τώρα το τι λέτε, ούτε στη λαχαναγορά δεν ακούγονται τέτοια. Τα μαθαίνουμε…
Συνδικαλιστής : Ακούω τόση ώρα τη κουβέντα σας και δεν μπορώ πια, θα επέμβω, διότι όλα έχουν και τα όριά τους.
Άντρας της Συμμορίας : Α, εσύ έλειπες τώρα! Δεν θα ήταν καλύτερα να μας πεις κάτι για τα δικά σου όρια, εσύ, βάρος της γης;
Συνδικαλιστής : Μπερδεύεις τα πράγματα. Τώρα πια λογαριαζόμαστε μάνατζερ, που πάει να πει ότι είμαστε επαγγελματίες. Αυτά είναι κύρια τα όριά μου. Μάλιστα αυτά! Ο επαγγελματισμός του τεχνοκράτη, του μάνατζερ συνδικαλιστή.
Άντρας της Συμμορίας : (γελώντας) Εσύ τεχνοκράτης; Μη χέσω! Μα εσύ στον ελάχιστο χρόνο που δούλεψες, πριν ο Ηγεμόνας σε ανταμείψει με παχιές αργομισθίες για τις καλές σου υπηρεσίες , τόσο καλά υπηρέτησες τα συμφέροντα αυτών εδώ κάτω που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσες, για δύο πράγματα ήσουν πασίγνωστος. Για τη τεμπελιά σου, που σ’ έκανε άλλωστε ν’ ασχοληθείς και με τα κοινά, κι την αμορφωσιά σου. Κι αργότερα μάθαμε, πως ήσουν εσύ που άλλους συνδικαλιστές, με πραγματική διάθεση προσφοράς, κι έντιμους, τους διέβαλες και τους κατηγόρησες τόσο αποτελεσματικά, που τους εξαφάνισες απ’ το σκηνικό. Πότε πρόλαβες, άθλιε συνδικαλιστή, να μου γίνεις και τεχνοκράτης; Και πόσο παρακαλώ τιμολογείς τις υπηρεσίες σου; Πόσο πάει η κάθε παράστασή σου στον εργοδότη σου; Πόσο η κάθε συμμετοχή σου στις απεργιακές κινητοποιήσεις;
Συνδικαλιστής : Σοβαρέψου πια. Τα μέσα του αγώνα άλλαξαν. Ζεις σ’ άλλο αιώνα.
Άντρας της Συμμορίας : Εσύ να πούμε ζεις το σήμερα;
Συνδικαλιστής : Κι ακόμα παραπέρα. Ζω το μέλλον, που εσύ δεν μπορείς ούτε στο’ όνειρό σου να δεις, όπως δε βλέπεις ότι υπάρχει και κάτι πέρα απ’ τους περασμένους αιώνες μέσα στους οποίους ζεις ακόμα και σήμερα.
Άντρας της Συμμορίας : (ειρωνικά) Εσύ ζεις το μέλλον;
Συνδικαλιστής : Στο είπα.
Άντρας της Συμμορίας : Μαζί με τα ούφο;
Συνδικαλιστής : Είσαι θλιβερός. Διότι δεν μπορείς να εκτιμήσεις τη ποιότητα του αγώνα που δίνω.
Άντρας της Συμμορίας : Από πότε έχεις να δώσεις αγώνες; Θυμάσαι; Όχι βέβαια! Ούτε τ’ όνομά σου δεν θυμάται κανείς πια. Τολμάς εσύ ο απόλεμος να προβάλεις αγωνιστής των συμφερόντων αυτών που ιδρώνουν πάνω στη δουλειά, εσύ που συστηματικά αποφεύγεις τη μάχη, εσύ ο αμειβόμενος εν τούτοις με πολεμική σύνταξη και άλλα επιδόματα και κάτοχος θέσεων και παρασήμων που σου απονεμήθηκαν όχι για τους αγώνες που δίνεις γι΄αυτούς εδώ (δείχνει προς το μέρος του Τροχού) μα για τον αγώνα σου να μην υπάρχουν τέτοιοι αγώνες; Εσύ άθλιε, το νέο στέλεχος, ο νέος επαγγελματίας του ορθολογισμού που έπεσες ψυχή τε και σώματι στη μεγάλη συναλλαγή! Ξεπεσμένε αριστοκράτη της εργασίας, που θυμήθηκες το παντεσπάνι, σαν υποκατάστατο του ψωμιού για τους ανθρώπους που πεινάνε! Ου να μου χαθείς και να χάνεσαι!
Ηγεμόνας : (όλη αυτή την ώρα παρακολουθούσε τις συζητήσεις αμέτοχος – χτυπά το τηλέφωνο, το σηκώνει) Ποιος;
Σκιά 1 : Εγώ.
Ηγεμόνας : Ω! Τι χαρά, τι…
Σκιά 1 (νευριασμένα) : Τρελάθηκες;
Ηγεμόνας : Δεν καταλαβαίνω.
Σκιά 1 : Τι λακριντί είναι αυτό που άνοιξαν οι δικοί σου με τη συμμορία εκεί κάτω;
Ηγεμόνας : Εκείνοι ξεκίνησαν.
Σκιά 1 : Μα είσαι ανόητος; Δεν σου είπαμε ότι δεν πρέπει ν’ ανοίγουν κουβέντες με τη Συμμορία, παρά όσες είναι απολύτως αναγκαίες; Δεν σου ‘παμε ότι αυτοί οι λαοπλάνοι και δημοκόποι επηρεάζουν εκεί κάτω το κοσμάκη, κι όσο δίκιο κι αν έχουμε εμείς, αυτοί εκεί κάτω πιστεύουν τη συμμορία;
Ηγεμόνας : Ναι, ήμουν έτοιμος να παρέμβω να σταματήσω τούτη τη κουβέντα.
Σκιά 1 : Άσ’ το τώρα. Θα γίνουν χειρότερα τα πράγματα αν επέμβεις.
Ηγεμόνας : Θα τους επιπλήξω. Μα τι λέω; Θα στείλω τον Δικαστή να τους συλλάβει και να τους ρίξει στα σίδερα.
Σκιά 2 : (Χαμηλόφωνα στη Σκιά 1) Τι στόκος!
Σκιά 1 : (στον Ηγεμόνα) Όχι! Υπάρχει καλύτερος τρόπος.
Ηγεμόνας : Δηλαδή;
Σκιά 1 : Άκου, θα σημειώσω ό,τι πρέπει να κάνεις, και σε λίγα λεπτά θα ‘χεις τις οδηγίες σου.
(Η Σκιά 1 κλείνει το τηλέφωνο, και γράφει βιαστικά ένα σημείωμα. Το πετά στο κάτω επίπεδο του Ηγεμόνα, κι ο υπηρέτης του, τρέχει το παίρνει και το παραδίνει στον Ηγεμόνα – Η κουρτίνα κλείνει το Δωμάτιο των Σκιών)
Ηγεμόνας : (διαβάζει το χαρτί που του έστειλε η Σκιά – μονολογεί χαμηλόφωνα) Έξοχο! Έξοχο! (στρέφεται προς τον υπηρέτη του) Έλα δω εσύ (έρχεται τρέχοντας)… πάρε αυτό (του δίνει διπλωμένο το χαρτί) και χωρίς καθυστέρηση δώσ’ το στον Δικαστή.
(Ο υπηρέτης κατεβαίνει τρέχοντας στο κάτω Επίπεδο των Μπιστικών, οι οποίοι σαν τον βλέπουν, μαζεύονται γύρω του)
Υπηρέτης του Ηγεμόνα : (στρέφεται προς τον Δικαστή) Κύριέ μου, αυτό (του δείχνει το σημείωμα και του το δίνει) είναι για σας από τον Ηγεμόνα (ο υπηρέτης αναχωρεί πάλι τρέχοντας στο επάνω επίπεδο).
(Ο Δικαστής παίρνει το χαρτί, πηγαίνει παράμερα από τους άλλους και το διαβάζει χαμογελώντας)
Δικαστής : (φωνάζει τον υπηρέτη των Μπιστικών) Έλα δω!… (ο υπηρέτης πάει τρέχοντας – του δίνει το χαρτί) Πάρε αυτό και τρέχα γρήγορα να το δώσεις στον Προϊστάμενο στο Ισόγειο.
Υπηρέτης των Μπιστικών : Τρέχω κύριέ μου…
(Εν τω μεταξύ ο Ηγεμόνας, έχει πάει στην άκρη του Επιπέδου του και παρακολουθεί το Ισόγειο)
(Στο επίπεδο των Μπιστικών, οι άλλοι Μπιστικοί πλησιάζουν τον Δικαστή)
Πολιτικός : Υπήρχε κάτι ο σημαντικό στο σημείωμα που έλαβες από τον Ηγεμόνα που μπορούμε κι εμείς να πληροφορηθούμε;
Δικαστής : Αντί να σας πω εγώ τι τρέχει, ελάτε εδώ στην άκρη να παρακολουθήσουμε σιωπηλοί τι θα συμβεί εκεί κάτω στο Ισόγειο, μόλις οι Προϊστάμενοι πάρουν το σημείωμα του Ηγεμόνα που τους έστειλα.
(Οι Μπιστικοί –εξόν από τον Προβληματισμένο Μπιστικό, που μένει πιο πίσω καθισμένος σε μια πολυθρόνα- πάνε στην άκρη του Επιπέδου τους και παρακολουθούν το Ισόγειο)
(Ο υπηρέτης εν τω μεταξύ τρέχει και δίνει σημείωμα στον Προϊστάμενο, κι ακολούθως επιστρέφει στη θέση του – ο Προϊστάμενος το ανοίγει και το διαβάζει – χαμογελά)
Προϊσταμένη : (στον Προϊστάμενο) Λέει κάτι που μπορώ να το μάθω κι εγώ;
Προϊστάμενος : Μα ναι, αφορά και τους δυό μας (της το δίνει – το διαβάζει και χαμογελά)
(Ο Πολιτικός κατεβαίνει στο Ισόγειο στο Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ», όπου σε λόγο ακούγεται μια γυναικεία κραυγή πόνου – Οι Άντρες και Γυναίκες στο Τροχό της Παραγωγής, εξόν από τον Άντρα 4, κοιτάνε κατά το Δωμάτιο και κουνάνε το κεφάλι τους με νόημα)
Προϊστάμενος : (απευθύνεται στους ανθρώπους του Τροχού της Παραγωγής) Μόλις Λάβαμε εντολή από τον ίδιο τον Ηγεμόνα, ότι όπως κάθε περίοδο, έτσι και τώρα, ήρθε η στιγμή της αξιολόγησής σας.
Προϊσταμένη : Μάλιστα, ο ίδιος ο Ηγεμόνας, χωρίς να επεμβαίνει στην αξιολόγηση, δίνει αυστηρές ο οδηγίες, με τούτη δω τη γραπτή εντολή του που λίγο πριν λάβαμε (υψώνει με το χέρι της το σημείωμα και το ανεμίζει στον αέρα) για το πόσο αμερόληπτοι πρέπει να είναι οι αξιολογητές. Ήρθε η ώρα να επιβραβευθεί η ικανότητα.
Άντρας 3 : (ειρωνικά) Καλά, μη χαλάς το σάλιο σου άδικα… Σε πιστεύουμε
Γυναίκα 4 : (ειρωνικά) Ξέρουμε πόσο επιβραβεύεται η ικανότητα… Τρανό παράδειγμα εσείς οι δύο Προϊστάμενοι κι οι Μπιστικοί…
Προϊστάμενος : (στραβομουτσουνιάζει και ξεροβήχει) Όπως ξέρετε αυτές οι αξιολογήσεις, δεν μοιράζουν ανώτερες θέσεις, όμως δίνουν κάποια συμβολικά χρηματικά μπόνους σε όσους αξιολογούνται με καλύτερους βαθμούς…
Γυναίκα 4 : Το ξέρουμε αυτό… Όποιος δεν μπορέσει να μοιράσει το άχυρο σε δυο γαϊδούρια, να η ικανότητα για να πάρει μπόνους και να γίνει κανείς Προϊστάμενος ή και Μπιστικός (οι άλλοι Άντρες και Γυναίκες στο Τροχό, εκτός από τον Άντρα 4, χαμογελούν μεταξύ τους)
Προϊστάμενος : (ξεροβήχει) Δεν σου απαντώ, ειδικά σήμερα, αλλά θα το κάνω άλλη φορά. Λοιπόν, συνεχίζω. Όπως είπα, αυτές σ’ αυτές τις αξιολογήσεις, δεν μοιράζουν ανώτερες θέσεις, έχουν όμως μια τεράστια ηθική σημασία. Εμπρός, να τελειώνουμε. Δεν θα μας πάρει όλη μέρα η υπόθεση αυτή. (προς την Προϊσταμένη) Να κάνω εγώ την αξιολόγηση, ή εσύ;
Προϊσταμένη : Ξέρεις ότι ποτέ δεν είχαμε διαφορετικές απόψεις. Μιας και τη προηγούμενη φορά έκανα εγώ την αξιολόγηση, κάνε τη αυτή τη φορά εσύ. (μιλώντας στ’ αυτί του Προϊστάμενου) Άλλωστε τούτη τη φορά, τα ονόματα μας ήρθαν έτοιμα, σε τούτο το χαρτί (του δείχνει το σημείωμα που πήραν) κι έτσι, το έργο μας γίνεται πιο εύκολο…
Προϊστάμενος : (μιλά κι αυτός στ’ αυτί της Προϊσταμένης σιγά) Ευτυχώς, γιατί ξέρεις τι περνάμε κάθε χρόνο μ΄ αυτές τις αξιολογήσεις, που φτάνουμε στο τέλος να μας αξιολογούν όλοι οι άλλοι, ότι τάχα, δεν είμαστε ικανοί όχι ν’ αξιολογούμε, μα ούτε δύο γαϊδουριών τ’ άχυρο δεν μπορούμε να μοιράσουμε, κι οι κατηγόριες από ποιους έρχονται πρώτ’ απ’ όλα; Απ΄ τους Μπιστικούς τους ίδιους παρακαλώ… Λοιπόν, (απευθύνεται στο κόσμο του Τροχού τής Παραγωγής) σταματήστε για λίγο να γυρνάτε το Τροχό για ν’ ακούσετε το αποτέλεσμα της αξιολόγησης (σταματούν να γυρίζουν το Τροχό της Παραγωγής), κι όπως πάντα, την ώρα αυτή που με διαταγή μας σταματάτε τη δουλειά, δεν θα τη πληρωθείτε και θ’ αφαιρεθεί απ’ την επόμενη μισθοδοσία σας… Ήρθε η ώρα που όλοι περιμένατε.
Προϊσταμένη : Συμφωνώ απόλυτα.
Προϊστάμενος : Ένα πέντε θα πάρετε όλοι σας εξόν από…
Άντρας 3 και Γυναίκα 4 (μαζί) : …όσους δείχνουν με λόγια και με έργα, πως ενστερνίζονται εντελώς τις αρχές της Ηγεμονίας.
Άντρας 3 : Κι όλοι μας ξέρουμε ποιος είναι… (γυρίζουν όλοι και κοιτάνε ειρωνικά τον Άντρα 4)
Προϊστάμενος : Τον Άντρα 4, πράγματι θα του δώσουμε το βαθμό οκτώ, που όπως ξέρετε είναι ο μεγαλύτερος βαθμός που δίνεται, γιατί το εννιά ή το δέκα, δεν δόθηκαν ποτέ εδώ κάτω , σε καμιά εποχή και καμία περίσταση…
Γυναίκα 4 : Εξόν από μια φορά, όπως έχουμε ακουστά, πολλά χρόνια πριν γεννηθούμε όλοι μας εδώ, και χωρίς να θυμάμαι είναι αλήθεια το γιατί…
Προϊστάμενος : Εκτός από τότε όπως λες, κι εκτός από σήμερα…
(Οι Άντρες και Γυναίκες στο Τροχό κοιτιούνται με έκπληξη μεταξύ τους)
Προϊστάμενος : Λοιπόν, για τούτη τη περίοδο, ο βαθμός εννιά, απονέμεται στον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4!
Όλοι στο Τροχό της Παραγωγής (με έκπληξη) : Πώς;;;‼!
(γυρίζουν όλοι και βλέπουν τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4 με απορία κι έκπληξη)
Άντρας 1 : (απευθύνεται στον Άντρα3 και την Γυναίκα 4) Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Γυναίκα 1 : (απευθύνεται στον Άντρα3 και την Γυναίκα 4) Τι παιχνίδια είναι τούτα;
Άντρας 2 : (απευθύνεται σ’ όλους στο Τροχό της Παραγωγής) Εδώ μου μυρίζονται παιχνίδια…
Γυναίκα 2 : (απευθύνεται σ’ όλους στο Τροχό της Παραγωγής) Σκοτεινά παιχνίδια…
Άντρας 3 : (απευθύνεται στους Προϊστάμενους) Τι άθλια παγίδα στήνετε εδώ;
Γυναίκα 4 : (στους Προϊστάμενους) Τι βρόμικο παιχνίδι παίζετε;
Προϊστάμενος : Δεν σας καταλαβαίνω; Τι λέτε; Ότι δεν αξίζατε το βαθμό που σας δόθηκε;
Προϊσταμένη : Ότι δεν ήσαστε τόσο ικανοί, τόσο αποδοτικοί, τόσο εργατικοί;
Προϊστάμενος : Μα εδώ, όλοι σας, (απευθύνεται προς το μέρος του Τροχού της Παραγωγής) τόσα χρόνια, το ξέρουμε δα τι λέτε μεταξύ σας όταν συναντιέστε έξω από δω. Το πόσο πολύ ευνοούμε με δήθεν αναξιοκρατικές κρίσεις δήθεν δικούς μας ανθρώπους, και κατά πως πληροφορούμασταν, ειδικά εσάς τους δυο (απευθύνονται στον Άντρα 3 και στη Γυναίκα 4) σας είχαν ως παραδείγματα ικανότητας και μαζί αδικίας που δεν σαν αναγνωρίζαμε αυτές τις ικανότητες. Τώρα γιατί διαμαρτύρεστε;
Άντρας 3 : Όταν έτσι σε αξιολογεί ένα άθλιο, διαφθαρμένο κι ανίκανο σύστημα, τότε ακόμα κι αν αξίζεις την αναγνώριση, γίνεσαι ύποπτος συναλλαγής, αφού το σύστημα τούτο και η λέξη συναλλαγή είναι το ένα και το αυτό… Πέρα απ’ αυτό, όταν σε παινεύουν όσοι εύχονται ανοιχτά το χαμό σου, τότε εδώ, σωστά ο καθένας υποπτεύεται πως παίζεται ένα άθλιο παιχνίδι. Κι επειδή κι εγώ κι αυτη, (δείχνει τη Γυναίκα 4), γνωρίζουμε πόσο καθαρά είναι τα χέρια μας από βρώμικες συναλλαγές, σας ρωτώ : τι παιχνίδι μας παίζετε εδώ;
Γυναίκα 4 : (απευθύνεται στους υπόλοιπους στο Τροχό της Παραγωγής) Είναι παγίδα… Θέλουν να σπείρουν τη διχόνοια μεταξύ μας… Δεν επιβραβεύουν εμάς… Ο βαθμός που μας δώσαν, είναι ο σπόρος για ν’ αρχίσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας… (οι υπόλοιποι στο Τροχό τους κοιτάνε με απορία μα κι επιφύλαξη)
Άντρας 3 : (απευθύνεται στους Προϊστάμενους) Δεν τους θέλουμε τους άθλιους βαθμούς σας, τις άθλιες αναγνωρίσεις σας… Σας πετάμε στη μούρη την αναγνώρισή σας… (γυρνά προς τους άλλους στο Τροχό)… Εσείς τουλάχιστον μας πιστεύετε… έτσι δεν είναι; (οι άλλοι Άντρες και Γυναίκες στο Τροχό τους κοιτούν και σηκώνουν τους ώμους τους)…
Προϊστάμενος : Ό,τι δίνεται δεν ξεδίνεται…
Προϊσταμένη : Λοιπόν τελειώσαμε με την αξιολόγηση… (στον Προϊστάμενο) Λες να πιάσει το κόλπο;
Προϊστάμενος : Χωρίς αμφιβολία. Ό,τι κι αν συμβεί, η αμφιβολία πια θα υπάρχει. (στους Άντρες και Γυναίκες του Τροχού της Παραγωγής) Τέλος οι κουβέντες. Όλοι πίσω στο Τροχό…
(Από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» βγαίνει ο Πολιτικός χαρούμενος, κουμπώνοντας το παντελόνι του και ανεβαίνει στο επίπεδο των Μπιστικών)
(Οι Άντρες και Γυναίκες του Τροχού ξεκινάνε να πάνε στη θέση σους, σιγά – σιγά. Ο Προϊστάμενος, τους πλησιάζει και καθώς περνά από μπροστά του ο Άντρας 3 πηγαίνοντας στο Τροχό, τον χτυπά στη πλάτη με φιλική διάθεση)
Άντρας 3 : (νευριασμένος, τον σπρώχνει ελαφρά με το ένα του χέρι) Μη μ’ ακουμπάς… (με το σπρώξιμο ο Προϊστάμενος πηγαίνει τρία με τέσσερα βήματα πίσω, τρικλίζοντας μα χωρίς να πέσει)
(Οι Μπιστικοί από πάνω, ταράζονται)
Δικαστής : (απευθυνόμενος στους άλλους Μπιστικούς) Το είδατε αυτό, το είδατε; Τι αγνωμοσύνη! Και να σκεφτεί κανείς ότι μόλις αξιολογήθηκε, πέρα από κάθε προσδοκία, με άριστα!
Αυλική Ποιήτρια : Τυφλοί είμαστε; Και ποιος δεν το βλέπει; Είμαι σοκαρισμένη!
Καθηγητής : Αίσχος!
Πολιτικός : Απαράδεκτο!
Διανοούμενος : Ντροπή!
Δημοσιογραφίνα : Απίστευτο! Τι βία είναι αυτή; Δεν θα το πίστευα ποτέ αν δεν το ‘βλεπα με τα μάτια μου, ακόμα κι αν μας το ‘λεγε ο ίδιος ο Ηγεμόνας.
Συνδικαλιστής : Όχι στη βία! Δεν έχει σχέση αυτή με τους καθωσπρέπει ανθρώπους που μοχθούν στο Τροχό, που στη πλειοψηφία τους με σοβαρότητα υπομένουν τις αναγκαίες, δίκαιες όσο και σωτήριες θυσίες τους χωρίς να καταφεύγουν στη βία!
Άντρας της Συμμορίας : (προς τον Συνδικαλιστή) Σωτήριες θυσίες για σας, θάνατος για τους ίδιους…
Δικαστής : Κάθε νομιμόφρων πολίτης πρέπει τούτη δω τη στιγμή να τη καταδικάσει τη βία!
Αυλική Ποιήτρια : (κοιτώντας προς τον Ηγεμόνα) Κάτι πρέπει να γίνει, κάποια υψηλή παρέμβαση (κοιτάνε και οι υπόλοιποι προς τον Ηγεμόνα που εξακολουθούσε να στέκεται στην άκρη του επιπέδου του, χωρίς όμως να αντιδρά)
Δικαστής : (ξεροβήχει) Λοιπόν, αφήστε τον Ηγεμόνα μας στις υψηλές του έγνοιες. (χαμογελά ο Ηγεμόνας από το πάνω επίπεδο) Για ζητήματα τέτοια, απολύτως διαχειρίσιμα, έχει εμάς εδώ.
Αυλική Ποιήτρια : Έχεις δίκαιο (οι άλλοι κουνάνε το κεφάλι τους συμφωνώντας)
Άντρας της Συμμορίας : (κοιτώντας προς τα πάνω, μια τον Ηγεμόνα, μια τους Μπιστικούς) : Βία; Πού την είδατε τη βία;
Δικαστής : (προς τους άλλους Μπιστικούς) Μα τη Θέμιδα της οποίας δεν είμαι παρά ένας ταπεινός υπηρέτης…
Άντρας της Συμμορίας : Άθλιος πες βιαστής της…
Συνδικαλιστής : (στον Άντρα της Συμμορίας) Ντροπή σου ξεδιάντροπε…
Αυλική Ποιήτρια : (στον Άντρα της Συμμορίας) Δεν είδες βία; Δεν είδες πόσο βάρβαρα γρονθοκόπησε τον άμοιρο τον Προϊστάμενο;
Άντρας της Συμμορίας : (στην Αυλική Ποιήτρια) Γνωρίζετε τι σημαίνει η λέξη «γρονθοκοπώ», κυρία μου;
Αυλική Ποιήτρια : Καλά, καλά… Αλλού αυτές οι εξυπνάδες…
Πολιτικός : Δεν είδατε ότι παρά λίγο να τον σκοτώσει;
Άντρας της Συμμορίας : (με έκπληξη) Κύριε των Δυνάμεων! Θαρρώ πως μιλάνε σοβαρά… Μωραίνει ο Κύριος όν βούλεται απολέσαι…
Διανοούμενος : Να τον δολοφονήσει πες…
Γυναίκα της Συμμορίας : (ειρωνικά) Μα τι λες τώρα! Πες καλύτερα να το αποκεφαλίσει… Δεν είδες που κράταγε και τσεκούρι;
Διανοούμενος : (στον Άντρα και Γυναίκα της Συμμορίας στο Ισόγειο) Ακούστε εδώ, μη προκαλείτε τη τύχη σας γιατί…
Δικαστής : (στον Διανοούμενο και στους άλλους Μπιστικούς) Αφήστε τον, όσο μιλάει τόσο εκτίθεται… (Γυρνά προς τον Άντρα της Συμμορίας), Ναι, ταπεινός υπηρέτης της Θέμιδας είμαι, και σου λέω πως ό,τι λες, είναι επίσης βία…
Γυναίκα της Συμμορίας : Κι αυτό που είδατε το ονομάζετε βία; Στα σοβαρά;
Δικαστής : Πιο σοβαρά δε γίνεται. Τι άλλο να βλέπαμε δηλαδή; Αυτό που συμφέρει σε σας; Ή μήπως να τον αποκεφαλίσει κι όλας όπως είπες (απευθύνεται στη Γυναίκα της Συμμορίας), πράγμα που δεν αποκλείεται να το επιχειρούσε αν δεν επεμβαίναμε έγκαιρα; (Η Γυναίκα κι ο Άντρας της Συμμορίας γελούνε) …Αν δεν επεμβαίναμε, με τις φωνές μας, θα τον αποτέλειωνε τον κακομοίρη τον Προϊστάμενο. Το μίσος ήταν ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του στυγερού υποψήφιου δολοφόνου…
Άντρας της Συμμορίας (μονολογεί) : Βάλε τώρα με το νου, πως όταν έτσι περιγράφουν ό,τι εμείς είδαμε, πώς θα περιγράψουν τούτο το επεισόδιο σε όσους δεν το είδανε.
Γυναίκα της Συμμορίας : (δείχνει προς τον Τροχό της Παραγωγής) Τούτη εδώ τη κατάσταση, τούτη εδώ την εικόνα, τούτη εδώ την εξαθλίωση, τούτη εδώ τη ταπείνωση, τούτο εδώ τον αργό θάνατο, όλα δημιουργήματα της βάρβαρης πολιτικής της εξουσίας σας, αλήθεια, πώς τα ονομάζετε, για να ‘χουμε καλό ερώτημα; Και πώς ακόμα ονομάζετε την εικόνα που δίνετε εσείς εκεί επάνω, άθλιοι Μπιστικοί; Την εικόνα άεργων κι αργόμισθων που ακόμα κι οι κηφήνες φαντάζουν μπροστά σας σαν εργάτες σε καταναγκαστικά έργα;
Άντρας της Συμμορίας : Δεν δείχνει βία, δεν παράγει βία αυτή η εικόνα, δεν είναι βία αυτή η κόλαση εδώ κάτω, ο παράδεισός σας δεν υπάρχει χάρη στη βία, ένας τόπος που προπαγανδίζει τα αγαθά που προσφέρει σε λίγους εκλεκτούς σαν εσάς η βία; Δεν ερεθίζει τα νεύρα όλων εκείνων που την βλέπουν; Δεν δημιουργεί σκέψεις περίεργες σ’ εκείνον που ονομάζει το θάνατο λύτρωση απ’ αυτό που του προσφέρετε κι εσείς το ονομάζετε ζωή, όταν βλέπει τη δικιά σας κοιλιά φουσκωμένη έτοιμη να σκάσει απ’ τη πολυφαγία, και τη δικιά του και των παιδιών του τουμπανιασμένη, έτοιμη να σκάσει απ’ τη πείνα;
Γυναίκα της Συμμορίας : Πώς ονομάζετε τη πολιτική που νομιμοποιεί τη κλοπή, που καλύπτει λαμόγια, που παράγει αφόρητες διακρίσεις, που καταδιώκει όσους τη πολεμούν; Τα παιδιά τούτων δω (δείχνει τους ανθρώπους στο Τροχό της Παραγωγής) που λιποθυμάνε στα σχολεία από πείνα, την ώρα που τα δικά σας βλαστάρια στα πάρτι τους σε κοσμικά στέκια ανοίγουν σαμπάνιες των 40.000 ευρώ η πιο φτηνή, κι έπειτα, αφού μεθύσουν βγαίνουνε στους δρόμους και πετάνε πιάτα με αστακομακαρονάδες ό ένας στον άλλο, έτσι για γούστο, τους φτωχούς που δημιουργήσατε μέσα απ’ τη κλοπή του κόπου τους, που τους κάνατε να αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία, που τρέφονται κάνοντας το σκατό τους παξιμάδι, πώς τα ονομάζετε όλα αυτά; Θέλετε να δείτε το πραγματικό πρόσωπο των βίαιων ανθρώπων και του έργου τους, της βίας; Κοιταχτείτε στο καθρέφτη, κι εκεί θα δείτε το πρόσωπο της βίας. Κοιτάχτε εδώ κάτω στο Τροχό και θα δείτε τα εγκλήματα που παράγει η βία σας.
Άντρας της Συμμορίας : (απευθύνεται τον Άντρα 1 δείχνοντάς τον με χέρι του) Εσύ εκεί (οι υπόλοιποι στο Τροχό που είναι κοντά στον Άντρα 1, κοιτάζονται μεταξύ τους και με το χέρι τους δείχνουν τον εαυτό τους κάνοντας νόημα αν εννοεί κάποιον απ’ αυτούς) Όχι, εσένα εννοώ (ο Άντρας 1 εξακολουθεί με το δάχτυλό του να δείχνει τον εαυτό του, ενώ οι άλλοι κατέβασαν τα χέρια τους) Ναι, ναι, ναι εσένα ρωτώ… Πες σ’ αυτούς πάνω (δείχνει τους Μπιστικούς) για τη κόρη σου που έπεσε λιπόθυμη στο σχολείο από πείνα τις προάλλες. (Ο Άντρας 1, κοιτά αμήχανα, μια πάνω στους Μπιστικούς, μια τον Άντρα της Συμμορίας χωρίς να μιλά) Μίλα για το Θεό… (απευθύνεται σ’ όλους τους ανθρώπους στο Τροχό της Παραγωγής) Μα δεν καταλαβαίνετε ότι με η σιωπή δεν κάνετε άλλο από το να πάτε μια ώρα νωρίτερα εκεί όπου αιώνια πια θα σιωπήσετε; (Ο Άντρας 1, σκύβει το κεφάλι αμίλητος)
Δικαστής : (στον Άντρα της Συμμορίας) Δεν βλέπεις πως μιλάς στον αέρα;
Άντρας της Συμμορίας : Καμιά φορά κι ο αέρας μιλά… Δεν έχεις παρατηρήσει πως μερικές φορές, διάφορα μηνύματα περισσότερο τα διαισθανόμαστε να υπάρχουν στον αέρα που αναπνέουμε παρά τα ακούμε ή τα βλέπουμε; Όμως, λέγε ότι θέλεις Δικαστή, μα θ’ ακουστούν όσα πρέπει, είτε το θέλετε είτε όχι. (Δείχνει με το δάχτυλό του την Γυναίκα 1) Εσύ, μίλα και πες σ’ αυτούς εδώ (δείχνει τους Μπιστικούς) πού βρίσκεται ο άντρας σου; (η Γυναίκα 1, καλύπτει με τα χέρια τα μάτια της, και ξεσπά σε αναφιλητά) Μίλα το χρωστάς στον σύντροφό σου… Μίλα…
Γυναίκα 1 : (στον Άντρα της Συμμορίας) Οι υποχρεώσεις δεν τέλειωσαν… Έχω και δυο μικρά παιδιά… Το θάρρος που μου ζητά να λευτερώσω, θα φέρει κι άλλα θύματα στο σπιτικό μου…
Άντρας της Συμμορίας : (στην Γυναίκα 1) Καλή μου, πίστεψέ μου, μ’ αυτό τον τρόπο, δεν θ΄ αργήσεις να στείλεις και τα παιδιά σου να συναντήσουν τον πατέρα τους, που αυτοκτόνησε, λίγο καιρό πριν, αυτό ήθελα ν’ αποκαλύψεις, γιατί δεν άντεξε την εξαθλίωση που του εξασφάλισαν εκείνοι πάνω (δείχνει τα πάνω επίπεδα των Μπιστικών και του Ηγεμόνα)… (απευθύνεται στους Μπιστικούς) Το ακούτε; Κάποιος βρίσκει λύτρωση στο θάνατο, κάποιος προτιμά το θάνατο απ’ τη ζωή που του προσφέρετε, κι εσείς, δεν βλέπετε βία. Σε σας, είναι βέβαιο, όλα είναι τυφλά. Τυφλή η ψυχή σας, τυφλή η συνείδησή σας, τυφλή η καρδιά σας, τυφλό ό,τι έχει σχέση με έναν Άνθρωπο που θέλει να λέγεται Άνθρωπος. Όλα τυφλά, εξόν απ’ τα μάτια σας που όμως έχουν ένα ειδικό τύπο όρασης, που διακρίνει, που βλέπει, μονάχα ό,τι αξίζει να κλέψετε και να ληστέψετε. Γιατί για όλα τα υπόλοιπα, τυφλά είναι κι αυτά… (Δείχνει τον Άντρα 2)… Εσύ, πες μας, ο γέρος πατέρας κι η γερόντισσα η μάνα σου, πού τρέφονται; (ο Άντρας 2 σκύβει το κεφάλι)… Λέγε… Καλά, άσε, θα πω εγώ. Σιτίζονται από την ελεημοσύνη των γειτόνων, και ξέρετε γιατί; (απευθύνεται στους Μπιστικούς) Διότι, άθλιοι εσείς, όλες του τις εισφορές που μέχρι δεκάρα κάθε μήνα πλήρωνε για να έχει μια αξιοπρεπή σύνταξη στα γεράματά του, τις κλέψατε, τις τζογάρατε στα χρηματιστήρια και κάνατε πολιτικές με ξένα χρήματα, τα χρήματα των ασφαλισμένων. Κι ονομάσατε τη κλεψιά, κοινή σωτηρία, αναγκαία μέτρα. Ω! πόσο έχετε ξεπεράσει το νόημα που ίσαμε σήμερα δίναμε στην αθλιότητα!
Δικαστής : Δεν ξέρεις ότι πού και πού, σε δύσκολες καταστάσεις όλοι εισφέρουν στα κοινά προβλήματα;
Άντρας της Συμμορίας : Όλοι; Όλοι; Χα, χα, χα, χα‼‼ (απευθύνεται σε όλους στο Τροχό της Παραγωγής) Καλά δεν μιλάτε, μα δεν γελάτε κι όλας με όσα ακούτε, ή καλύτερα δεν κλαίτε; Γιατί αν χρειάζεται κάπου να κλάψετε τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή…. (γυρνά πάλι στον Δικαστή) Δεν μου λες, κι εσείς οι υπόλοιποι εκεί πάνω. Πόσα δικά σας παιδιά λιποθυμούν από πείνα, δείγμα ότι κι εσείς γονατίσατε το ίδιο συνεισφέροντας στα κοινά; Γιατί να λιποθυμούν μόνο τα δικά τους κι όχι και τα δικά σας, πράγμα που τουλάχιστον θα έδειχνε ότι τα βάρη κατανέμονται το ίδιο; Πόσοι από σας κάνετε το σκατό σας παξιμάδι για να ξεγελάσετε τη πείνα σας, και γιατί τέτοιες εικόνες εξαθλίωσης να είναι κάτι το φυσικό για τούτους εδώ κάτω και κάτι το αφύσικο για σας; Πώς συμβαίνει χιλιάδες εδώ να αυτοκτονούν γιατί ο θάνατος είναι προτιμότερος από τη ζωή που τους υποχρεώνετε να ζουν, και στο δικό σας επίπεδο η ζωή τον θάνατο τον τρέμει, διότι αυτό είναι το φυσιολογικό για έναν άνθρωπο που ζει ζωή ανθρώπινη; Πώς λοιπόν μπορώ να ονομάσω φυσιολογική τη ζωή εδώ, που με τρόπο αφύσικο θεωρείται καλύτερο κανείς να μην την έχει; Πώς συμβαίνουν τέτοια πράγματα και άλλα σαν αυτά;
Δικαστής : Δηλαδή, αν και τα δικά μας παιδιά λιποθυμούσαν από πείνα θα σε ικανοποιούσε;
Άντρας της Συμμορίας : Πόσο άθλιος είσαι! Πόσο άθλιοι είστε! Αυτή είναι η διαφορά μας. Εγώ δεν θέλω να λιποθυμά κανένα παιδί, εσείς θέλετε αυτό να μη συμβαίνει μόνο στα δικά σας. Να η διαφορά μας. Προσπαθείς Δικαστή να με παρουσιάσεις ότι είμαι κάτι σαν εσάς! Γιατί για μένα, δεν υπάρχει κανένας λόγος, ούτε τα παιδιά, τα παιδιά όλου του κόσμου, χωρίς διάκριση, να λιποθυμούν από πείνα, ούτε άστεγοι να υπάρχουν από μας ή από σας, ούτε η λεηλασία να νομιμοποιείται στ’ όνομα της όποιας κρίσης.
Δικαστής : (στον Άντρα της Συμμορίας) Ξεστρατίζεις τη κουβέντα σιγά – σιγά σε θέματα που δεν έχουν νόημα, και δεν λες τίποτα για τη βία που ασκείς σ’ αυτούς τους άμοιρους στο Τροχό από τους οποίους ζητάς να σου απαντούν στα ερωτήματά σου. Ποιος είσαι εσύ που τους μιλάς έτσι; Από πού πήρες αυτό το θάρρος, ποιο θάρρος δηλαδή, το θράσος είναι σωστή λέξη, ποιος σου το ‘δωσε, ή μάλλον, με ποιο δικαίωμα το πήρες χωρίς κανείς να σου το δώσει;
Άντρας της Συμμορίας : Είμαστε η κρυμμένη τους συνείδηση. Δεν μιλάμε εμείς. Αυτή μιλά, που κρύβεται απ’ το φόβο που κυρίεψε τη ψυχή τους. Δεν είναι δικαίωμά τους να μη μιλάνε, να μην αντιδρούν, όσο τούτη η ανοχή τους επηρεάζει όλους. Αν είχε επίπτωση μόνο ατομική, και πάλι θα δίνονταν αγώνας να λευτερωθούν απ’ τα δεσμά του φόβου, όμως εδώ, τούτη η ατομική ανοχή βαραίνει όλο το λαό.
Δικαστής : Η συνείδησή τους! Χα, χα, χα‼! Καλό κι αυτό… Έχετε καβαλικέψει όχι ένα καλάμι, μα καλαμιές αμέτρητες… Τι είδους συνείδηση είναι αυτή που εκπροσωπείς και κάνει τους ανθρώπους να κλαίνε και να ντρέπονται;
Άντρας της Συμμορίας : Είναι εκείνη που έχοντας ξεχαστεί απ’ τους ανθρώπους, χάρη σε προσεκτικά σχεδιασμένες προπαγάνδες που έγιναν οι δεσμοφύλακες της, στη συνέχεια, η ίδια η συνείδηση άρχισε να πάσχει από αμνησία, άρχισε να έχει διαλείψεις μνήμης για το τι είναι και τι κάποτε ήταν. Έτσι, με τη συνείδηση σ’ αυτή τη κατάσταση, άρχισαν να θεωρούνται φυσικά όλα τα αφύσικα. Φυσικό θεωρείται εσείς εκεί να ζείτε όπως ζείτε κι αυτοί στο Τροχό να ζουν όπως ζουν. Φυσικό θεωρείται αυτοί οι πολλοί να παίρνουν απ’ τη συνολική πίττα που οι ίδιοι παράγουν τα ψίχουλα, κι αφύσικο πάντα κάποιοι λίγοι να μη παίρνουν, πες κλέβουν, τα πιο πολλά και πιο μεγάλα κομμάτια που απ’ αυτά ή λίγα παράγουν ή, όπως στη περίπτωσή σας, δεν παράγουν τίποτα. Τέτοιο είδος είναι η άρρωστη συνείδησή τους Δικαστή. Αυτή Δικαστή, είναι το μεγάλο θύμα της βίας της συμμορίας σας. Κι εσύ, μπρος στη πραγματική βία που μόλις σου περιέγραψε αυτή εδώ (δείχνει με το χέρι του τη Γυναίκα της Συμμορίας) λίγο πριν κι εγώ μόλις τώρα, μπορείς πια να βάλεις στο ένα ζύγι της ζυγαριάς που κρατά η Θεά σου όλες τις συνέπειες της βίας που η πολιτική σας παράγει, μερικές μονάχα από τις οποίες περιγράφηκαν παραπάνω, και στο άλλο ζύγι βάλε το σπρώξιμο στον Προϊστάμενο, κι εμπρός, πες μας κατά πού νομίζεις ότι θα γείρει η ζυγαριά; Μα ήδη την απάντηση τη δώσατε.
Δικαστής : Ακόμα κι έτσι, δεν έχεις δικαίωμα να αντιτάσσεις βία στη βία.
Άντρας της Συμμορίας : Δεν έχουν το δικαίωμα της άμυνας τα θύματά σας; Αυτό μου λες; Μπορείς να μου πεις, σύμφωνα με τον ίδιο το Νόμο της Ηγεμονίας που προβλέπει ότι η άμυνα είναι νόμιμη όταν αυτός που απειλείται χρησιμοποιεί μέσα άμυνας, ανάλογα με τα μέσα επίθεσης που δέχεται, τότε, σύμφωνα με το δικό σας νόμο, στο λιντσάρισμα, που δέχεται η κοινωνία, συγγνώμη, τα άτομα που εσείς λέτε, διότι καθώς υποστηρίζετε η κοινωνία είναι κάτι που δεν υπάρχει, τι είδους όπλα άμυνας θα ‘πρεπε να χρησιμοποιήσει αυτός που θέλει να υπερασπίσει το δικαίωμά του στην επιβίωση, το δικαίωμά του να μην είναι το μόνιμο θύμα της κλοπής των εισοδημάτων και της όποιας του περιουσίας, το δικαίωμα να μη πεινά και να μη λιποθυμά το παιδί του στο σχολείο μα κι ο ίδιος, το δικαίωμά του να μη μένει άστεγος, ε, Δικαστή; (Ο Καθηγητής κι ο Διανοούμενος χειροκροτούν ειρωνικά) Το δικαίωμα όμως να εφαρμόζεται ο ίδιος σας ο νόμος, κατάντησε παράνομο! Τι είδους όπλα άμυνας πρέπει να χρησιμοποιήσει εκείνος όταν αυτοί που του λιντσάρουν τη ζωή, βρίσκονται σε κατάσταση αμόκ από το ίδιο το ανθρώπινο αίμα που πίνουν και τις ανθρώπινες σάρκες τούτων δω των άμοιρων (δείχνει τους ανθρώπους στο Τροχό) με τις οποίες τρέφονται;
Συνδικαλιστής : (πλησιάζει τον Δικαστή από πίσω και του λέει χαμηλόφωνα) Λέει αλήθεια τούτος ο συμμορίτης, πως ο Νόμος δίνει το δικαίωμα στο θύμα να χρησιμοποιεί μέσα άμυνας ανάλογα μ΄ εκείνα του θύτη;
Δικαστής : (απαντά το ίδιο χαμηλόφωνα, χωρίς να γυρίσει το κεφάλι του προς το μέρος του) Δυστυχώς… Και ξέρεις χρησιμοποιούν τούτη τη πρόβλεψη σε κάθε περίσταση όπως βλέπεις, αναλογικά, ενώ εμείς θέλαμε να ισχύει σε λίγες μόνο περιπτώσεις, περιοριστικά…
Συνδικαλιστής : (χαμηλόφωνα) Καλά πώς σας ξέφυγε μια τόσο σημαντική λεπτομέρεια, που μόνο λεπτομέρεια δεν είναι;
Δικαστής : (χαμηλόφωνα) : Δεν είναι τώρα ώρα για αναλύσεις, αλλά, όσο μπορούμε, τέτοιες καταστάσεις τις χειριζόμαστε με άλλο τρόπο, όπως με ερμηνείες που εμείς δίνουμε τη κάθε φορά, το τι είναι ανάλογο και τι δεν είναι, και με άλλους τρόπους… Έπειτα, άλλοι ειδικοί, όπως κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι των μαζών, μας σύστησαν να περιλάβουμε στους νόμους μας τέτοιες ρυθμίσεις, γιατί όσο κι αν φαίνεται περίεργο, πιο εύκολα δεν τηρείς ό,τι προβλέπεται από το νόμο, παρά να τηρείς ό,τι δεν προβλέπεται. Κι έπειτα, δεν έχει σημασία τι γράφεις, μα ποιος έχει εξουσία να εφαρμόζει τα γραφτά και κυρίως να τα ερμηνεύει… Όμως, γι΄ αυτά θα μιλήσουμε αναλυτικά μια άλλη φορά… (ο Συνδικαλιστής πηγαίνει πιο δίπλα χαμογελώντας)
(Στο Ισόγειο οι Άντρες και Γυναίκες δε σταματάνε στιγμή να τραβάνε το Τροχό της Παραγωγής, κοιτάζονται έκπληκτοι και ψιθυρίζουν μεταξύ τους)
Άντρας 1 : (χαμηλόφωνα στους άλλους) Τι γίνεται εδώ πέρα;
Γυναίκα 2 : (χαμηλόφωνα) Τα έχω χαμένα;
Άντρας 2 : (χαμηλόφωνα) Τι γίνεται;
Γυναίκα 2 : (χαμηλόφωνα) Τι ανεξήγητα πράγματα είναι όλα τούτα;
Γυναίκα 3 : (χαμηλόφωνα) Καμιά λογική εξήγηση δεν υπάρχει.
Άντρας 4 : (χαμηλόφωνα στους υπόλοιπους) Μη τσιμπάτε (γυρίζουν ο Άντρας 1 κι οι Γυναίκες 2 και 3 και τον κοιτάνε με απορία)… Μη τσιμπάτε, μην είστε αφελείς… Δεν καταλαβαίνετε ότι το παιχνίδι είναι σικέ; Τάχαμου – τάχαμου αντιδρούμε απ΄ τη μια και κονομάμε διακρίσεις απ’ αυτόν που βρίζουμε από την άλλη (με το κεφάλι του δείχνει τον Άντρα και τη Γυναίκα της Συμμορίας)…
(Οι παραπάνω Άντρες και Γυναίκες που μετείχαν στον τελευταίο διάλογο, κοιτιούνται όλο απορία – όπως όμως μιλούσαν ψιθυριστά είχαν ρίξει αισθητά τον ρυθμό που γύριζαν τη ρόδα)
Προϊσταμένη : (προς τους ανθρώπους στο Τροχό της Παραγωγής) Τι κουβέντες είναι αυτές που πιάσατε εκεί; Πιο γρήγορα το ρυθμό!
(Ο ρυθμός περιστροφής αυξάνεται)
Προϊστάμενος : Πιο γρήγορα! Ήδη με τούτα και με τα’ άλλα, μείναμε τόσο πολύ πίσω στο πρόγραμμα παραγωγής της μέρας… πρέπει ν’ αυξήσετε τον ρυθμό αν δεν θέλετε να ξημεροβραδιάσετε εδώ, γιατί σύμφωνα με το νέο νόμο, όπως ξέρετε, το τέλος της εργάσιμης μέρας δεν καθορίζεται από τα πριν, μα θεωρείται ότι τελειώνει το ωράριο εργασίας, μονάχα αν η ημερήσια παραγωγή επιτευχτεί σύμφωνα με το προκαθορισμένο πλάνο. Γρήγορα λοιπόν, πιο γρήγορα και απ’ το συνηθισμένο, αν θέλετε το βράδυ να κοιμηθείτε στα σπίτια σας.
(Οι Άντρες και οι Γυναίκες επιταχύνουν το ρυθμό περιστροφής του Τροχού)
(Ο Ηγεμόνας κι οι Μπιστικοί, αποσύρονται στο βάθος των επιπέδων τους. Οι Μπιστικοί σε μικρές ομάδες, συζητούν χαμηλόφωνα)
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
Δικαστής (απευθύνεται στη Δημοσιογραφίνα, ενώ όλοι οι άλλοι Μπιστικοί μαζεύονται γύρω τους) : Τι ακούμε; Έχουμε επίσκεψη πολύ μεγάλου προσώπου, γιατί ως κι ο ίδιος ο Ηγεμόνας φαίνεται να ασχολείται με την υποδοχή. Είναι θαρρώ ο Παγκόσμιος Σερίφης.
Δημοσιογραφίνα : Καλά ακούσατε.
Καθηγητής : Λίγο ξαφνικό, ε;
Δημοσιογραφίνα : Ναι! Μάλιστα έχει έρθει εδώ και μερικές ώρες, και είναι κλεισμένος εκεί πάνω (τους δείχνει στο 4ο επίπεδο των δωμάτιο των Σκιών), γιατί εκεί κάνει τις σημαντικές του επαφές. Σε λίγο θα επισκεφτεί και τον δικό μας Ηγεμόνα.
(οι δυό υπηρέτες του Ηγεμόνα χτυπούν ταμπούρλα. Υπάρχει μεγάλη κινητικότητα σ’ όλα τα επίπεδα. Ο Ηγεμόνας, πηγαίνει πέρα δώθε αμήχανος. Ο Παγκόσμιος Σερίφης βγαίνει από το Δωμάτιο των Σκιών και κατεβαίνει στο τρίτο επίπεδο όπου οι δυο Ηγεμόνες ασπάζονται μεταξύ τους. Οι Μπιστικοί κάνουν διαρκείς υποκλίσεις προς μέρος τους, ενώ οι Προϊστάμενοι ραίνουν με άρωμα το χώρο, έβαλαν γλάστρες με λουλούδια γύρω από τον Τροχό, και μοιράζουν σοκολατάκια στο κόσμο που τον γυρνά –τα οποία παίρνουν οι Άντρες και Γυναίκες εξόν από τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4 που επιδεικτικά τα αρνούνται στρέφοντας το κεφάλι τους αλλού)
Παγκόσμιος Σερίφης : Πολύ χαίρομαι που επισκέπτομαι μια Ηγεμονία σα τη δική σου, φίλε μου συνηγεμόνα. Βλέπω κόσμο που τον περιποιείστε με πατρική φροντίδα. Όπως κι εγώ στην δική μου Ηγεμονία, αν κι αδερφέ μου, όπως καλά το ξέρουμε εμείς οι Ηγεμόνες, ευχαριστώ ποτέ δεν ακούμε.
Άντρας της Συμμορίας : (απευθύνεται στον Παγκόσμιο Σερίφη) Βάρος κι εσύ της γης, που διαφεντεύεις άθλια τις τύχες του πλανήτη.
Παγκόσμιος Σερίφης (προς τον Ηγεμόνα) : Τι κραυγές είναι αυτές που ακούω αδερφέ μου;
Ηγεμόνας : Είναι οι συνηθισμένες μεμψιμοιρίες εκείνων που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τη δημιουργική μας αποστολή. Εκείνων που δεν μπορούν να δουν το μέλλον, το αύριο.
Άντρας της Συμμορίας : Αλήθεια λες, γιατί δεν περπατώ σαν τον κάβουρα για να βλέπω την Δύση στην Ανατολή και τούμπαλιν.
Ηγεμόνας : (συνεχίζει μιλώντας στον Παγκόσμιο Σερίφη) Σίγουρα, όπου κι αν πας όλους αυτούς τους βλέπεις και τους ακούς. Κι εσύ χωρίς αμφιβολία θα έχεις τέτοιες αρρώστιες στην ηγεμονία σου.
Υπηρέτες του Ηγεμόνα (3ο επίπεδο) : Θυμηθείτε, κύριοί μας, γεννηθήκατε για να κυβερνάτε.
Παγκόσμιος Σερίφης : (κοιτώντας κάτω στο Ισόγειο προς τη μεριά της Συμμορίας) Α, αυτοί είναι! (στον Ηγεμόνα) Καλά! Βλέπεις, εμείς είμαστε ανεκτικοί, όπως όλοι οι δημοκράτες. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα του αντίλογου. Άσ’ τους εκεί να ουρλιάζουν. Κι εδώ δηλαδή που τα λέμε, (μιλά εμπιστευτικά στον Ηγεμόνα) τούτη η εκτόνωση είναι πολύ σημαντική όχι τόσο γι΄ αυτούς, όσο για τη δική μας ασφάλεια και το δικό μας συμφέρον. (Μονολογεί) Αν τούτο το απλό μάθημα το είχαμε μάθει νωρίτερα, πολλά θα είχαμε πετύχει με μικρότερο κόστος.
Ηγεμόνας : Σοφά όσα λες, αδερφέ μου. Άλλωστε, το γνωρίζεις καλά, πάντα προσπαθώ να πορεύομαι στη γραμμή που χάραξες εσύ μαζί με άλλους έξοχους ανθρώπους (δείχνει με τα μάτια του το δωμάτιο των Σκιών)
Παγκόσμιος Σερίφης : Σωστά το είπες, μαζί μ’ εκείνους (δείχνει κι αυτός με τη ματιά του το δωμάτιο των Σκιών) Αλλά, ξέχωρα από δαύτο, δεν μπορώ να πω. Είμαι ευχαριστημένος με όσα άκουσα για την Ηγεμονία σου, αν και σεισμικές αλλαγές θα συμβούν πάντα προς όφελός μας.
Ηγεμόνας : (χαμογελαστά) Το δικό μας κοινό όφελος…
Παγκόσμιος Σερίφης : (ξεροβήχει) Ναι!… πως!… το κοινό όφελος!…
Ηγεμόνας : (χαμογελαστά) Το δικό μας…
Παγκόσμιος Σερίφης : (ξεροβήχει) Ναι!… πες το κι έτσι…
(Ο Παγκόσμιος Σερίφης βγάζει ένα χοντρό κόκαλο όλο ψαχνό, και το δίνει στον Ηγεμόνα. Ο τελευταίος το παίρνει φιλώντας του το χέρι και στη συνέχεια το δίνει σ’ ένα του υπηρέτη να το κρατήσει)
Άντρας της Συμμορίας : (απευθύνεται στον Ηγεμόνα) Πάρ’ το και γλείψ’ το. Σε τούτο το γλείψιμο στηρίζεται ολάκερη η ηγεμονία σου και η βασιλεία των παρακατιανών σου.
Σειρήνες : (κατεβαίνουν διατρέχοντας όλο το Ισόγειο και βγάζουν καταπραϋντικούς ήχους)
Διανοούμενος : (απευθύνεται στον Άντρα της Συμμορίας) (τονίζει μια – μια τις συλλαβές) Φο-βε-ρό!… Δεν έχεις πια όρια στην αυθάδειά σου; Δε σέβεσαι έναν επισκέπτη;
Γυναίκα της Συμμορίας : Επισκέπτης ο αφέντης σου; Μην το ξαναπείς αν δεν θέλεις να ‘χεις προβλήματα… Μπέρδεψες τα πράγματα ψευτοσοφολογιότατέ μου. Εσύ είσαι επισκέπτης μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, κι όσο για μας, ούτε μετανάστες στην ίδια τη Πατρίδα μας.
Παγκόσμιος Σερίφης : (απευθυνόμενος τους Μπιστικούς) Μη τους απαντάτε. Αντιλαμβάνομαι τη δίκαιη οργή σας, αλλά συγκρατηθείτε. (απευθυνόμενος στον Άντρα και τη Γυναίκα της Συμμορίας) Δεν είναι η ανικανότητα που κυριαρχεί, εκτός αν η καινούρια θεωρία δίνει το προνόμιο της επικράτησης στον όποιο ανίκανο… Τη Νέα Τάξη πραγμάτων και την εξουσία μου τη διαλαλεί στα πέρατα της Γης την ικανότητα της παγκόσμιας κυριαρχίας μου.
Γυναίκα της Συμμορίας : «Μου»;
Παγκόσμιος Σερίφης : «Μας»… Έχεις δίκιο, διότι είναι κι εκείνοι εκεί (κοιτά προς το δωμάτιο των Σκιών) που βρίσκονται πιο πάνω ακόμα κι από μένα. (απευθύνεται στον Ηγεμόνα) Κοίτα που με διορθώνει σωστά… (Στρέφεται ξανά στη Συμμορία)
Άντρας της Συμμορίας : Αλλά και για σένα θα ‘ρθει η στιγμή, που θα συναντηθείς με τον επόμενο Παγκόσμιο Σερίφη, σαν εκείνοι (δείχνει το δωμάτιο των Σκιών) αποφασίσουν να βάλουν άλλο στο πόδι σου, όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν.
Παγκόσμιος Σερίφης : Και γιατί να το απαιτήσουν; Δεν κάνω άραγε καλά τη δουλειά μου;
Άντρας της Συμμορίας : Ευτυχώς για μας και δυστυχώς για σένα είσαι ανιστόρητος…
Παγκόσμιος Σερίφης : Την Ιστορία τη γράφω εγώ.
Άντρας της Συμμορίας : Στο χαρτί.
Παγκόσμιος Σερίφης : Πού αλλού;
Άντρας της Συμμορίας : Διότι αυτή κάτι τέτοιους ηγεμόνες, σαν την αφεντιά σας, τους γράφει στ’ αχαμνά της.
Παγκόσμιος Σερίφης : Δεν με θίγουν βρισιές συμμοριτών.
Άντρας της Συμμορίας : Συμμορίες εμείς; Υπήρξε ποτέ μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση θρονιασμένη στην εξουσία από εκείνη που επιβάλλει τούτο δω το άθλιο θέαμα (δείχνουν τους εξαθλιωμένους στο Τροχό) και που ξεσπάει την ανωμαλία της μέσα σ’ εκείνο το δωμάτιο; (δείχνει το δωμάτιο «Πατρίδα» στο Ισόγειο) Υπάρχει μεγαλύτερη συμμορία από εκείνη που επιβάλει σκοτάδι στις ψυχές των ανθρώπων, που μοιράζει φέρετρα σε πρόωρα γερασμένα σώματα;
Ηγεμόνας : Απήντησε εσύ Αυλική Ποιήτρια, σε τούτες τις ανοησίες.
Αυλική Ποιήτρια : Α, όχι εγώ, Κύριέ μου! Θ’ αφήσω να τους απαντήσει ένας μεγάλος Ιστορικός, που χιλιάδες χρόνια πριν κατέγραψε τούτη δω την απάντηση της Δύναμης στην Αδυναμία, αν κι ειπώθηκε σε άλλη περίπτωση και για άλλο λόγο, όμως έχει κι εδώ τη σημασία της. Λοιπόν, (απευθύνεται στον Άντρα και τη Γυναίκα της Συμμορίας στο Ισόγειο) σας λέμε κι εμείς, πως «Δέν μᾶς βλάπτει τόσο ἡ ἔχθρα σας ὅσο ἡ φιλία σας πού ἑρμηνευόταν σάν τεκμήριο ἀδυναμίας μας, ἐνῶ τό μίσος σας εἶναι, γιά τούς ὅσους ἐξουσιάζομε, ἀπόδειξη τῆς δύναμής μας.»[4]
Παγκόσμιος Σερίφης : Σωστά, μπράβο σου Ποιήτριά μου! (η Ποιήτρια κάνει μια βαθιά υπόκλιση στο κάτω επίπεδο που βρίσκεται και φέρνει τα χέρια της σταυρωτά στο μέρος της καρδιάς της) Έτσι είναι! Διότι το αντίθετο θα ήταν λαϊκισμός. Μάλιστα! Η Δύναμη που κλαψουρίζει για ψευτοανθρωπισμούς είναι Αδυναμία κι όχι Δύναμη. Το μίσος σας, ναι, το μίσος σας είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι το πράμα πάει όπως πρέπει να πάει. Διότι οι ψεύτικες υποσχέσεις που χαϊδεύουν αυτιά για να κερδίσουν πρόσκαιρες βέβαια συμπάθειες, στη πορεία, όταν η πραγματικότητα εμφανίζεται αμείλικτη, μετατρέπονται σε μίσος εναντίον όσων με ψέματα προσπαθούσαν ν’ αποκτήσουν το πρόσκαιρο κέρδος που στέκεται σε ξύλινα όσο και κοντά ποδάρια. Να τι είναι λαϊκισμός, να γιατί το μίσος σας δείχνει ότι δεν λαϊκίζουμε, ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο, ότι οι αριθμοί της οικονομίας, που η υγεία τους είναι το ύψιστο αγαθό στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, βρίσκονται κι αυτοί σε καλή πορεία. Διότι αν λαϊκίζαμε και θέλαμε ένα πρόσκαιρο κέρδος, τότε τι το πιο εύκολο να πετάγαμε δυό ξεροκόκαλα παρά πάνω σ’ αυτούς εκεί κάτω (δείχνει το Τροχό της Παραγωγής) και να τους έχουμε μ’ ένα μόνιμο χαμόγελο ικανοποίησης ενώ την ίδια στιγμή οι αριθμοί θα βούλιαζαν;
Γυναίκα της Συμμορίας : Τα βλέπεις Παγκόσμιε Σερίφη μου, τούτα δω τα πιθάρια; (του δείχνει τα πιθάρια στο Ισόγειο όπου μοιράζουν τα λεφτά στα τρία επίπεδα)
Παγκόσμιος Σερίφης : Τα βλέπω.
Γυναίκα της Συμμορίας : Θαρρώ ξέρεις τι είναι.
Παγκόσμιος Σερίφης : Αυτό έλειπε να μην τα ξέρω. Όλος ο καυγάς γι’ αυτά τα τρία πιθάρια γίνεται. Διότι εδώ μοιράζεται με δικαιοσύνη και σύνεση ο πλούτος που βγάζουμε ώστε η ισορροπία της οικονομίας και της ευημερίας να μη απειλούνται.
Γυναίκα της Συμμορίας : Σωστά είπες πως όλος ο καυγάς γίνεται γι΄ αυτά τα τρία πιθάρια. Όμως από κει και κάτω, άρχισε να μιλάει το ψέμα.
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
Παγκόσμιος Σερίφης : Και ποιο είναι το ψέμα; Αν και μάλλον ξέρω τι θα μου πεις.
Γυναίκα της Συμμορίας : Φυσικά και το ξέρεις, αφού είστε όλοι εκεί πάνω φημισμένοι τεχνίτες στη κατασκευή ψεμάτων. Το ψέμα είναι πως τάχα στα πιθάρια αυτά μοιράζεται δίκαια ο πλούτος που βγάζουμε, ενώ η αλήθεια είναι…
Παγκόσμιος Σερίφης : (συνεχίζει τη πρόταση μιλώντας ρυθμικά και ειρωνικά και κουνώντας τα χέρια του δεξιά ζερβά σα να διευθύνει μια ορχήστρα) …ότι εδώ γίνεται μια ληστεία και ότι κανονικά, τα λεφτά που πάνε στον Ηγεμόνα και τους Μπιστικούς θα ‘πρεπε να πάνε στο λαό και τα λεφτά που πάνε στο λαό, θα ‘πρεπε να πάνε στον Ηγεμόνα και τους Μπιστικούς… Αυτό δεν ήθελες να πεις ωραία μου κυρία;
(Οι Μπιστικοί και ο Ηγεμόνας ξεσπάνε σε χειροκροτήματα γελώντας)
Γυναίκα της Συμμορίας : Όταν η αδικία έχει γίνει θεσμός και το δίκαιο χλευάζεται, δεν είναι μακριά η στιγμή που κάτι το σοβαρό θα συμβεί. Σοβαρό και για σας και για μας…
Παγκόσμιος Σερίφης : Ξέρεις κάτι; Πάλι αυτοί εκεί κάτω (δείχνει τους ανθρώπους στο Τροχό) θα δώσουν τη σωστή λύση.
Γυναίκα της Συμμορίας : Τη σωστή για μας.
Παγκόσμιος Σερίφης : Για όλους, κι ίσως για μας εδώ πάνω, η λύση να είναι ακόμα πιο σωστή απ’ αυτή που σήμερα υπάρχει…
(Ο Ηγεμόνας κι οι Μπιστικοί κοιτάνε με απορία τον Παγκόσμιο Σερίφη)
Άντρας 3 : Δεν πρόκειται να σε σώσουμε όταν έρθει η ώρα της ανατροπής σου…
Παγκόσμιος Σερίφης : (κοιτάζει προς το Τροχό) Χαίρομαι που μίλησε και κάποιος από τον Τροχό. Μα για να σε δω καλύτερα; Βγαίνεις λίγο πιο έξω να σε δω καλύτερα; (ο Άντρας 3 βγαίνει από τον Τροχό και στέκεται πιο έξω κοιτάζοντας τον Παγκόσμιο Σερίφη)
Παγκόσμιος Σερίφης : Μα ναι! Σε θυμάμαι!
Άντρας 3 : Μα πρώτη φορά με βλέπεις!
Παγκόσμιος Σερίφης : Εννοώ θυμάμαι όλους όσους συνάντησα ίσαμε σήμερα και είναι σαν εσένα. Προβληματισμένοι! Θέλεις φίλε μου να σου πω μια αλήθεια, ή καλύτερα να βάλουμε ένα στοίχημα;
Άντρας 3 : Κι αν χάσω πώς να σε πληρώσω; Δεν έχω τις τσέπες σου.
Παγκόσμιος Σερίφης : Μην ανησυχείς. Το αν κερδίσεις εσύ ή εγώ, θα το δούμε μετά από πολύ καιρό. Και δεν θα σου ζητήσω λεφτά σαν κερδίσω εγώ το στοίχημα.
Άντρας 3 : Τι θα μου ζητήσεις;
Παγκόσμιος Σερίφης : Θα μου φτάνει η αναγνώριση του λάθους σου.
Άντρας 3 : Σ’ ακούω τότε.
Παγκόσμιος Σερίφης : Στοιχηματίζεις πως ακόμα κι αν η Νέα Τάξη Πραγμάτων που σήμερα έχουμε επιβάλλει κάποια στιγμή καταρρεύσει…
Μπιστικοί (όλοι μαζί, με τρόμο, φέρνοντας το ένα τους χέρι στο στόμα) : Ω! Ω! Ω!…..
Παγκόσμιος Σερίφης (προς τους Μπιστικούς) : Εσείς μην ανησυχείτε, γιατί είστε το είδος που σαν τη κατσαρίδα επιβιώνει ακόμα και σε πυρηνική καταστροφή… (στρέφεται πάλι στον Άντρα 3) στοιχηματίζεις λοιπόν, πως ακόμα κι αν εσύ ο ίδιος φέρεις μια Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη δική σου Τάξη, μετά από λίγο θα είσαι και πάλι προβληματισμένος, αν εν τω μεταξύ δεν έχεις καταφέρει να πηδήσεις απ’ τι Ισόγειο σε τούτο εδώ το επίπεδο; (δείχνει το επίπεδο των Μπιστικών) Και κάτι ακόμα. Ότι περισσότερη ανάγκη βοήθειας από μας θα έχετε και πάλι εσείς εκεί στο Ισόγειο, με τη δική σου Νέα Τάξη Πραγμάτων, παρά εμείς από σας…
Άντρας 3 : Στη δική μου Τάξη Πραγμάτων, αν τη φέρω ποτέ, τούτα δω τα πιθάρια (δείχνει τα τρία πιθάρια) θα γεμίζονται με δικαιοσύνη, και τα επίπεδα που σήμερα υπάρχουν, τότε δεν θα υπάρχουν…
Παγκόσμιος Σερίφης : Όλοι στο ίδιο επίπεδο; Όλα φλατ, σα να λέμε;
Άντρας 3 : Όλων τα δικαιώματα, όλων οι υποχρεώσεις, όλων η δυνατότητα να επιχειρούν σύμφωνα με τις ικανότητές τους και να αμείβονται σύμφωνα με τα επιτεύγματά τους που θα προκύπτουν από τη δίκαιη άμιλλα στην οικονομία κι όχι από τη καπατσοσύνη τους στη λεηλασία και στη διαπλοκή, ναι στο ίδιο επίπεδο θα είναι… Αυτά θα είναι στο ίδιο επίπεδο…
Παγκόσμιος Σερίφης : Λοιπόν το στοίχημα μπήκε, αν και θα περιμένουμε χρόνους αμέτρητους καθώς φαίνεται να δούμε τι τύχη θα έχει, γιατί η τωρινή Τάξη από τίποτα δεν απειλείται… Τώρα, πήγαινε στη θέση σου (ο Άντρας 3 επιστρέφει στον Τροχό)
Ηγεμόνας : Αυλική Ποιήτρια, τι θα ‘λεγες σ’ αυτόν που τόσο αυθάδικα μίλησε στον Σερίφη μας;
Ποιήτρια (απευθυνόμενη στον Άντρα 3) : …βαυκαλίζεσαι ότι διαρκώς θα είσαι δίπους, αλλά, το αίνιγμα της Σφίγγας έχει και συνέχεια που ποτέ δεν ειπώθηκε και μιλά για κάποιον που περπατάει και στα τέσσερα, όμως ποτέ κανείς αυθέντης δεν είχε εξασφαλισμένο τον Καιρό για λογαριασμό του ν’ αποφύγει τούτη τη στάση…
Ηγεμόνας : Μιλά για τη Σφίγγα, μα Σφίγγα κι η ίδια με τα λόγια τούτα που λέει. Αλλά, γι’ αυτό την εκτιμούν όλοι. (Μονολογεί) Τι στο κόρακα εννοούσε με τον άνθρωπο που περπατά στα τέσσερα; Αμ και τον αφέντη που δεν έχει εξασφαλισμένο τον καιρό; Ποιο καιρό εννοεί;… Τέλος πάντων, κάποια στιγμή θα τη ζητήσω να μου εξηγήσει τι εννοούσε…
Γυναίκα 4 : (στον Παγκόσμιο Σερίφη) Υπάρχει και για το λιοντάρι ένα τέλος στη δύναμή του, όταν, όπως λέει ο ποιητής, «… εἶναι ἡ χαίτη του πεσμένη, καί τό μούγκρισμα βουβό»[5]
Άντρας της Συμμορίας : Ο σκουπιδοτενεκές της Ιστορίας, είναι γεμάτος από στέμματα, χρυσές επωμίδες και ηγεμονικές χλαμύδες…
Παγκόσμιος Σερίφης : Αν όσα με κατηγορείτε είναι αληθινά, τότε το πρόβλημα δεν είμαι εγώ, μα οι λαοί που μ’ αντέχουν. Δεν κατηγορείτε εμένα, μα τους λαούς. Δηλαδή τον εαυτό σας. Και ποια λοιπόν λογική εξήγηση μπορείτε να δώσετε σ’ αυτό που υποστηρίζετε; Ότι τάχα εγώ ένας μπορώ αλύπητα να μαστιγώνω δισεκατομμύρια κόσμο σ’ όλο τον πλανήτη, χωρίς να εξεγείρονται ενάντιά μου; Βρίζετε τους λαούς λοιπόν ως ανώριμους, ως προσκυνημένους;
Καθηγητής : Αίσχος! Τούτο είναι φασισμός! Απαράδεκτο!
Μπιστικοί (όλοι μαζί, χειρονομώντας προς το Ισόγειο) : Αίσχος! Αίσχος! Ντροπή! Απαράδεκτο! Αλήτες! Φασίστες! Λωποδύτες!
Άντρας της Συμμορίας (απευθύνεται στον Παγκόσμιο Σερίφη κάνοντας νεύμα στους Μπιστικούς να ηρεμήσουν) : Η αλήθεια που τάχα ψάχνεις δεν είναι ανώδυνη. Πολλές οι ερμηνείες σ’ αυτά που ρωτάς… Όμως, δεν χρειάζεται να φιλοσοφήσουμε πολύ, ούτε και χρειάζεται και πολύ ανάλυση. Δες τη φτώχεια που κυριαρχεί στον πλανήτη που εξουσιάζεις, δες τη φτώχεια και τη εξαθλίωση των πολλών εδώ που τώρα βρίσκεσαι, δες πόσες ζωές κλέβει η δική σου Τάξη Πραγμάτων, δες τη μιζέρια, δες τα χείλη τούτων εδώ στο Τροχό της Παραγωγής, που δεν γνωρίζουν πια τι πα να πει χαμόγελο, δες ποιοι είναι οι ομοτράπεζοί σου, πόσο ίδρωσαν για να έχουν περιουσίες και εισοδήματα που ένας εργαζόμενος εδώ στο Τροχό της Παραγωγής δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί, αν κι ο ίδιος τα παράγει, δες…
Παγκόσμιος Σερίφης (τον διακόπτει) : Τα βλέπω, μα η διαφορά μας είναι ότι μας χρεώνεις ό,τι ανήκει σαν αδυσώπητη επιλογή στην ίδια τη Φύση. Στο ίδιο το Φυσικό Δίκαιο, στην ίδια τη Φύση του Ανθρώπου. Η ικανότητα να σας κυβερνάμε, που λίγο πριν σου μίλησα γι’ αυτή κι η αδυναμία να αντιταχθείτε σ’ αυτή την ικανότητά μας, φανερώνει την ύπαρξη ενός δικαίου που η Φύση το επιβάλλει σ’ όλα τα δημιουργήματά της. Ούτε εσείς ευθύνεστε που είσαστε εκεί, ούτε εμείς που είμαστε εδώ. Θα μπορούσα μια χαρά να ήμουν εγώ ση θέση σου κι εσύ στη δική μου. Η Φύση αγαπητέ μου, με τις επιλογές της μπρος στις οποίες ο άνθρωπος είναι τόσο ανίσχυρος! Το να επιχειρείς να την αντιταχθείς είναι σα να προσπαθείς να σταθείς εσύ μονάχος σου εμπόδιο και να συγκρατήσεις ένα τσουνάμι ύψους εκατό μέτρων που έρχεται καταπάνω σου με ταχύτητα χίλια χιλιόμετρα της ώρα, κουβαλώντας μαζί του δισεκατομμύρια τόνους νερού που βιάζεται να ισοπεδώσει ό,τι βρίσκει στο δρόμο του. Και να είσαι σίγουρος, πως αν κατά λάθος βρίσκομαι εγώ εδώ κι εσύ εκεί, γιατί ακόμα κι η Φύση πρόσκαιρα κάποιες επιλογές της αντιβαίνουν τον ίδιο της το Νόμο, δεν θα ‘ργήσει η ίδια να διορθώσει το λάθος και να διατάξει την αμοιβαία μετάθεσή μας. Ονόμασε αυτή τη Φύση που έτσι τακτοποιεί τα πράγματα, όπως θέλεις. Πέσ’ τη Θεό, πέσ’ τη Ανώτερη Δύναμη, πέσ’ τη Τίποτα, πέσ’ τη Δημιουργό, δεν με κόφτει καθόλου. Μα όσο κι αν πασχίζεις να μας πείσεις ότι τάχα την έχεις υποτάξει, δεν κάνεις άλλο απ’ το να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Κοίτα αυτούς τους ηλίθιους στο Ισόγειο που προσπαθούν να χωρίσουν το άχυρο στα δυο (δείχνει τους δυο Προϊσταμένους) και δεν μπορούν, κοίτα στο Τροχό της Παραγωγής και δες πόσο λίγοι μιλάνε, δες τον εαυτό σου, που πρέπει να το ομολογήσω, έχεις φωνή και στέκεις παραπάνω απ’ τους άλλους στο Ισόγειο, και μη μου πεις ότι αυτό δεν είναι φανερό πως πρόκειται για διαφορές που η Φύση καθόρισε. Δεν είναι όλ’ αυτά, διαφορές που η Φύση μοιράζει με τη μορφή χαρισμάτων κι ελαττωμάτων στους ανθρώπους; Ένα πράγμα στέκει σίγουρο. Ότι τούτη η επιλογή δεν μπορεί ν’ αλλάξει.
Άντρας της Συμμορίας : Α πια αυτό, πόσες φορές δεν τ’ ακούσαμε και πόσες φορές δεν τ΄ αντικρούσαμε… Εσείς μείνατε στο Φυσικό Δίκαιο, που ο Άνθρωπος καυχήθηκε χιλιάδες χρόνια πριν ότι έβαλε στη θέση του το Ανθρώπινο Δίκαιο, κάνοντας το μεγάλο άλμα να ξεχωρίσει απ’ τα ζώα, γιατί καυχήθηκε πως η Φύση του χάρισε μυαλό, όχι για να καθορίζει η Φύση τις πράξεις του αδιάκριτα χωρίς καμιά συμμετοχή δική του, διότι τότε δεν θα είχε κανένα νόημα αυτή η φυσική δωρεά, μα για να καθορίζει μόνος του τούς δικούς του, τούς ανθρώπινους Νόμους… Όπως ένα παιδί που το μεγαλώνουν οι γονείς του, όταν έρθει στη κατάλληλη ηλικία, κι έχοντας αποκτήσει τις αναγκαίες εμπειρίες και την αναγκαία γνώση, εγκαταλείπει τους γονείς του και πλέον καθορίζει μόνο του τη ζωή του, ανεξάρτητα αν τα όσα οι γονείς του τού έμαθαν κι όσα το ίδιο βίωσε σαν ζούσε μαζί τους, μπορεί να καθορίζουν τις αποφάσεις που θα παίρνει σαν ενήλικας, έτσι κι ο Άνθρωπος, όταν ενηλικιώθηκε, έτσι αποχωρίστηκε από τη Μητέρα Φύση του. Τα αντίθετα που εσύ υποστηρίζεις, βλέπουν ακόμα στη θέση του ενήλικα Ανθρώπου, ένα νήπιο. Μπορούμε κι αυτό αν θες να το συζητήσουμε, Σερίφη μου, μα τότε πρέπει να δεχτείς πως κι εσύ είσαι νήπιο, κι επομένως, να μιλήσουμε σα νήπια… Κι ακόμα, ο άνθρωπος αν φημίζεται σα δαμαστής της Φύσης, φημίζεται όχι τόσο γιατί μπόρεσε να δαμάσει τη Φύση, όσο τη βαρβαρότητα της εσωτερικής του φύσης, αφήνοντάς τη να υπάρχει σαν τρόπος ζωής των άγριων θηρίων στη ζούγκλα, που όμως γι’ αυτά δεν μπορεί να λογίζεται βαρβαρότητα αφού εκεί βασιλεύει το ένστικτο κι όχι η ανώτερη σκέψη κι η συνειδητή πράξη, και να ορίσει ο ίδιος ποινές για τη δική του την ανθρώπινη βαρβαρότητα, να κάτι που δεν θα το βρεις σε κανένα άλλο ζώο στη Γη.
Παγκόσμιος Σερίφης : Η ανάλυσή σου συναισθηματική κι επιφανειακή. Θες να δεις το πιο άγριο θηρίο; Κοίτα τον εαυτό σου, κοίτα κι εμένα αν θες. Αν για μια στιγμή μονάχα καταργήσουμε και τον πιο κακό νόμο που καθορίζει ζητήματα ασφάλειας και τάξης, και αν για μια στιγμή καταργήσουμε ακόμα και την πιο μισητή αστυνομία, ξέρεις τι θα συμβεί; Φυσικά ξέρεις… Σε λίγο, ο ένας θα σκοτώνει τον άλλο στη μέση του δρόμου και στη μέση της μέρας… Ό Άνθρωπος που όπως λες έκανε το μεγάλο άλμα να ξεχωρίσει απ’ τα ζώα, αν συμβούν αυτά που μόλις σου ανέφερα, θα είναι ο ίδιος που με τη μεγαλύτερη ευκολία θα κάνει το ίδιο άλμα, μα τούτη τη φορά, για να συναντήσει τα θηρία… Η Φύση φίλε μου κάνει επιλογές. Όσο κάποιο άλλο είδος ανθρώπου εμφανιστεί στη Γη, θα ισχύει αυτό που εμείς λέμε.
Άντρας της Συμμορίας : Κι εμείς συνεχώς θα σας λέμε πόσο πίσω στους αιώνες μας πάει τούτη η αντίληψή σας, πόσο πολύ μας εξισώνει με τις κοινωνίες των πιο άγριων θηρίων… Αν έχεις κάπου δίκαιο, είναι η επισήμανσή σου, που όμως είναι και πάγια δική μου επισήμανση, πως ο Αγώνας του Ανθρώπου να παραμείνει Άνθρωπος, είναι αιώνιος και δεν έχει τέλος, ούτε εφησυχασμό. Όμως αυτά που εσύ υποστηρίζεις, είναι εντελώς άλλο πράγμα. Εσύ υποστηρίζεις ο Άνθρωπος να παραιτηθεί απ’ τον αγώνα του να διακριθεί απ’ τα θηρία για να μη γυρίσει στη ζωή της ζούγκλας. Όσο υποστηρίζεις αυτό, κι εγώ θα υποστηρίζω ότι ανήκεις εσύ κι όσοι ακολουθούν την γνώμη σου αυτή, σ’ ένα είδος της Φύσης που κατά λάθος ανήκει στη σύγχρονη εποχή, γιατί το πνεύμα σας κι η ψυχή σας, ποτέ δεν κατόρθωσαν να εγκαταλείψουν την εποχή, χιλιάδες χρόνια πριν, που ο Άνθρωπος, ναι, ήταν κι αυτός αναγκαστικά ένα άγριο θηρίο. Ο άνθρωπος κι η κοινωνία του σήμερα, δεν είναι όπως ήταν πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, ούτε πριν χίλια χρόνια, ούτε πριν πεντακόσια χρόνια, ούτε πριν εκατό χρόνια, ούτε καν πριν πενήντα χρόνια. Η Φύση αλλάζει με τους ρυθμούς της και τις μορφές της και τις ανάγκες της, κι η κοινωνία του Ανθρώπου αλλάζει με τους δικούς της ρυθμούς. Φαντάζεσαι, σήμερα η Φύση που επικαλείσαι, να διέταζε με κάποιο τρόπο να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο, χιλιάδες χρόνια πριν, και μαζί, εσύ κι εγώ Σερίφη μου, να κυνηγούμε άγρια θηρία για να έχουμε φαγητό να φάμε, και το κυριότερο, αν εγώ ήμουν πιο δυνατός από σένα, να σε άφηνα με πονηράδα εσύ να κυνηγάς, κι έπειτα να εμφανιζόμουν και να σου άρπαζα το κυνήγι σου, το κόπο σου, και πρώτος να έτρωγα, κι ό,τι έμεινε ας έτρωγες κι εσύ, όπως τα αρσενικά λιοντάρια, που περιμένουν τα θηλυκά να πιάσουν το θήραμα, και μόλις το πιάσουν τρέχουν και τρώνε πρώτα αυτά απ’ το έτοιμο φαί, κι μόνο όταν τελειώνουν, έρχονται έπειτα και τρώνε και τα θηλυκά λιοντάρια, που αυτά όμως κυνήγησαν κι έπιασαν το θήραμα; Τότε, πρώτος εσύ, Σερίφη μου, θα μου τσαμπούναγες όλη μέρα για τα κοινωνικά σου δικαιώματα, αποκαλώντας τα βέβαια όχι έτσι, μα σύμφωνα με την ορολογία που τότε θα χρησιμοποιούνταν, αφού ένα τέτοιο Φυσικό Δίκαιο, στοιχηματίζω πως δεν θα σου άρεσε καθόλου! Κι αν θέλεις να βρεις το αντίστοιχο τού τσουνάμι που είπες προηγούμενα εδώ στις ανθρώπινες καταστάσεις, σου λέω μονάχα τούτο. Πρόσεχε το σεισμό που θα ακολουθήσει, αν κάποια στιγμή οι άνθρωποι του Ισογείου εκραγούν. Τότε θα δεις τι πάει να πει τσουνάμι. Κι αν λίγο κοίταγες πίσω στην Ιστορία, θα ‘βλεπες αρκετά τέτοια παραδείγματα.
Γυναίκα της Συμμορίας : Αν δεν υπήρχε η φτώχεια δεν θα υπήρχε και ο πλούτος σας. Αν θέλετε να μιλήσετε για Φύση, μιλήστε για τον κανιβαλισμό σας, δείγμα πόσο πίσω μείνατε, στην εποχή που η Φύση τον Άνθρωπο τον είχε ακόμα στο επίπεδο των ζώων. Πίνετε και τρώτε τους καρπούς των προσπαθειών αυτών εδώ των ανθρώπων στο Τροχό. Αλλά όταν το κάνετε αυτό, τους σκοτώνετε, να γιατί τρώγοντας και πίνοντας το μόχθο τους, πίνετε το ίδιο τους το αίμα, τρώτε τις ίδιες τους τις σάρκες. Να γιατί είστε κανίβαλοι.
Καθηγητής (μονολογεί χαμηλόφωνα) : Τώρα που είπε ιδρώτα, μόλις τούτη τη στιγμή μούρθε αυτή η μπόχα απ’ τον την ιδρωτίλα εκεί κάτω. (κάνει νόημα στον υπηρέτη να έρθει κοντά του – ο υπηρέτης πλησιάζει και κάτι του λέει στ’ αυτί – ο υπηρέτης σε λίγο, ραίνει τον αέρα με αρώματα – οι άλλοι Μπιστικοί, βλέποντας τον υπηρέτη να ραίνει τον αέρα, κάνουν μια γκριμάτσα ανακούφισης)
Παγκόσμιος Σερίφης : Όπου κι αν πάω αντιδράσεις. Συνηθισμένος είμαι. Έπαψε από πολύ καιρό να μ’ ενοχλεί το φαινόμενο. Το ξαναείπα αυτό. Ο χρόνος μου όμως είναι πάντα περιορισμένος. Έχω να επισκεφτώ πλήθος άλλες ηγεμονίες, και δεν προλαβαίνω να σας μαστιγώσω, για το δικό σας καλό, με αλήθειες που πονάνε.
Ηγεμόνας : (απευθύνεται στον Παγκόσμιο Σερίφη) Όμως, αδερφέ μου, πριν μας χαιρετήσεις, ας κάνεις τον κόπο να περάσεις στη διπλανή αίθουσα να ξεκουραστείς, γιατί το βράδυ, σου ‘χω έτοιμο πλούσιο δείπνο, και μετά απ’ αυτό όλοι μας θα συγκεντρωθούμε στην Αίθουσα των Λυγμών για να παρακολουθήσουμε ντοκιμαντέρ με τα παιδιά που πεθαίνουν στις Χώρες της Θλίψης, και όπου ένας διαπρεπής ακαδημαϊκός της Ηγεμονίας μου στη συνέχεια θα μας αναπτύξει στη διεθνή σου γλώσσα την περισπούδαστη μελέτη του «Οι επωφελείς συνέπειες της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων επί της ευημερίας των Λαών της Θλίψης». Όμως, μπορείς να πάρεις μια σύντομη γεύση για το πώς θα σε διασκεδάσουν οι Μπιστικοί μου το βράδυ. Με τραγούδια και χορούς. Εμπρός, Μπιστικοί, ένα δείγμα δώστε το μεγάλο αδερφό.
(Ακούγεται ένα βαρύ Ζεϊμπέκικο στο Επίεδο των Μπιστικών. Οι Μπιστικοί γεμάτοι καημό και πάθος χορεύουν το χορό αυτό. Οι υπηρέτες χτυπούν παλαμάκια. Ο Προβληματισμένος Μπιστικός, κάθεται στην άκρη χωρίς να συμμετέχει στο χορό. Καθώς χορεύουν οι Μπιστικοί λέγουν τα παρακάτω :
– Καθηγητής πανεπιστημίου : Όπα! Άλα! Άτιμη φτώχεια.
– Διανοούμενος : Όπα! Άλα! Άτιμη κοινωνία!
– Συνδικαλιστής : Φτώχεια τιμημένη, τιμημένε ιδρώτα της δουλειάς!
(από την άκρη του επιπέδου, ο υπηρέτης ραίνει τον χώρο με αρώματα)
– Δημοσιογράφος : Άλα! Να ζήσουν τα φτωχαδάκια!
– Αυλική Ποιήτρια : Όπα, να πεθάνει ο Χάρος!
(Όσο διαρκεί ο παραπάνω χορός του ζεϊμπέκικου, σε μια οθόνη στο Ισόγειο εμφανίζονται σκηνές από διάφορα ντοκιμαντέρ, που δείχνουν εικόνες εκτελέσεων και άλλων βιαιοτήτων σε βάρος αμάχων στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, στο Βιετνάμ, εικόνες από την εισβολή των σοβιετικών στην Ουγγαρία και στη Τσεχοσλοβακία, και επίσης πεινασμένα παιδιά του Τρίτου Κόσμου, και εικόνες οικολογικών καταστροφών)
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
Παγκόσμιος Σερίφης : Έξοχα! Πολύ καλό και πολύ ενδιαφέρον, παρά την προσπάθεια των γνωστών πολέμιων της προόδου να χαλάσουν την ευγενική προσπάθεια είτε με ασυνάρτητες φωνές είτε με πειρατικές παρεμβολές στη τηλεόραση όπως είδαμε προ ολίγου στο Ισόγειο. Αυτά εμάς δεν μας πτοούν. Είναι όμως πολύ συγκινητικό να διαπιστώνει κανείς πόσο κοντά βρίσκεστε στα προβλήματα του λαού. Είναι κάτι που ο καθένας αμέσως το διαπιστώνει. Όμως, λυπούμαι που υποχρεώσεις που δεν παίρνουν αναβολή, θα μου στερήσουν τη χαρά να είμαι μαζί σας το βράδυ. Υπόσχομαι όμως την άλλη φορά που θα ξανάρθω, να κανονίσω να ‘χω περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου.
Άντρας 3 (μονολογεί χαμηλόφωνα): «Μεταξύ χειλέων και κύλικος πολλά πέλει». Αν το προλάβεις το επόμενο τσιμπούσι, γιατί έχω ευχάριστο προαίσθημα, που πάει να πει κακό για όλη αυτή τη μούργα (δείχνει τους Μπιστικούς), ότι μέχρι το βράδυ το Πιθάρι των Δεινών θα εκραγεί. Τη μυρίζομαι στον αέρα τούτη την εξέλιξη…
Παγκόσμιος Σερίφης : (αποχωρεί μονολογώντας) Δεν πρέπει με τίποτα οι επόμενες ώρες να με βρουν εδώ…
(Ο Παγκόσμιος Σερίφης ασπάζεται στον Ηγεμόνα και εξέρχεται της σκηνής)
(Στο επίπεδο των Μπιστικών η φωτιά κάτω από το Πιθάρι των Δεινών της Ηγεμονίας δυνάμωσε. Το καπάκι αναταράσσεται και ακούγεται έντονος κοχλασμός. Ο υπηρέτης τρέχει και χαμηλώνει τη φωτιά, οπότε και ηρεμεί το Πιθάρι. Στο Ισόγειο ακούγεται έντονα το αγκομαχητό των ανθρώπων που γυρίζουν τον Τροχό της Παραγωγής. Ο ρυθμός έχει πέσει. Μπιστικοί από πάνω πετάνε από τη μια πλευρά καρότα, και αυτοί που γυρίζουν τον Τροχό, τρέχουν, τα μαζεύουν και τα τρώνε –εκτός από τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4. Από την άλλη άκρη, άλλοι Μπιστικοί χτυπάνε μαστίγια στον αέρα πάνω από τα κεφάλια τους. Ο ρυθμός αρχίζει να επιταχύνει.)
(Ο Ηγεμόνας στέκει στην άκρη του Επιπέδου του και παρακολουθεί τους διαλόγους που γίνονται στα πιο κάτω Επίπεδα)
(Εμφανίζεται στο προσκήνιο ο Δικαστής)
Δικαστής : Ηγεμόνα μου, εδώ διαπράχτηκαν σοβαρά αδικήματα όσο διήρκησε η επίσκεψη του Παγκόσμιου Σερίφη, που εξέθεσαν τα συμφέροντα της ηγεμονίας μας, σύμφωνα με το Νόμο 50, την παράγραφο 75, εδάφιο 3, ενότητα δ. Καλώ ήδη τις υπηρεσίες μου να ενεργήσουν κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση του ζητήματος.
Ηγεμόνας : Το ξέρεις ότι εγώ δεν επεμβαίνω στη δικαιοσύνη. Δεν μπορώ όμως να μη σε συγχαρώ για την άμεση αντίδρασή σου, σ’ αντίθεση με τον προηγούμενο δικαστή, ο οποίος είχε τολμήσει να μ’ αφήσει έκθετο σε επιθέσεις της Συμμορίας στη προηγούμενη επίσκεψη του Παγκόσμιου Σερίφη, που και τότε η Συμμορία παρόμοια έλεγε, και δίκαια τον μετέθεσα στο Ισόγειο, να τραβά κι αυτός μαζί μ’ όλους τους άλλους άμυαλους το Τροχό.
Δικαστής : Αυτονόητο το χρέος του δικαστή.
Άντρας της Συμμορίας : (στο Δικαστή) Άθλιε, πώς μπορείς και έρπεις τόσο χαμηλά; Δεν σου έμεινε πλέον ούτε ιερό, ούτε όσιο; Τόσοι Δικαστές που τίμησαν το ιερό τους λειτούργημα, κανείς τους δε μπόρεσε να σταθεί πρότυπό σου;
Δικαστής : (στον Άντρα της Συμμορίας) Γιατί, επειδή εφαρμόζω το νόμο;
Άντρας της Συμμορίας : Ποιο νόμο; το νόμο της συμμορίας που υπηρετείς;
Δικαστής : Συμμορία σύμφωνα με το Νόμο του Ηγεμόνα είστε σεις.
Άντρας της Συμμορίας : Βέβαια. Το προνόμιο των ορισμών βρίσκεται πάντα στα χέρια σας.
Δικαστής : (στους άλλους Μπιστικούς δείχνοντας τον Άντρα της Συμμορίας) Τι λέει τούτο εδώ το φάντασμα; Δεν υπάρχουν νόμοι; Έτσι απονέμεται το δίκαιο;
Άντρας της Συμμορίας : Και από πότε κάθε Νόμος είναι από ορισμού του δίκαιος; Ή μήπως δεν άκουσες τίποτα για Νόμους που υπηρετούν την αδικία; Ή μήπως είστε εκεί πάνω τόσο κουφοί που δεν ακούτε τούτους δω (δείχνει τον κόσμο στο Τροχό) που άδικο ανεβάζουν άδικο κατεβάζουν αυτό που τους συμβαίνει; Ή μήπως νομίζετε ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα το πόσο στο απυρόβλητο είναι οι αφεντιές σας στο επίπεδο το δικό σας και πάνω, για όλες τις ανομίες που εδώ κάτω σας καταλογίζουν;
Δικαστής : Όλα φήμες αναπόδεικτες.
Άντρας της Συμμορίας : Α, βέβαια! Πάντα έτσι ήταν ό,τι αφορούσε τα εγκλήματά σας. Και ποιος θα τ’ αποδείξει; Μήπως εσύ, ο καθηγητής δίπλα σου, ή μήπως ο Διανοούμενος παρά δίπλα σου, ή μήπως η Δημοσιογραφίνα, ή οι υπόλοιποι φίλοι σου; Κι από πότε η απάτη στη διαπλοκή κι η κλοπή που καλύπτεται απ’ την εξουσία γίνεται με συμβολαιογραφική πράξη; Από πότε συντάσσονται συμβόλαια για τη διενέργεια απάτης με όλες τις λεπτομέρειες επιμελώς αποτυπωμένες; Ξέρουμε καλά, πώς ακόμα κι αυτές οι φήμες που φτάνουν, δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου των εγκλημάτων που διαπράττετε.
Δικαστής : Εύκολα τα λόγια. Μα όσο η δική μου εξουσία βρίσκεται στο έλεος του Ηγεμόνα…
Άντρας της Συμμορίας : Στο έλεος του Ηγεμόνα; Τι κρίση συνείδησης είναι πάλι τούτη;
Δικαστής : …αυτό που σου λέω… Εγώ δεν πρόκειται να θυσιάσω τη καριέρα μου σ’ ανούσιους ηρωισμούς, που τίποτα δεν προσφέρουν σε κανένα, αφού τελικά θα γίνει αυτό που ο θέλει Κύριός μας.
Άντρας της Συμμορίας : «Μου»… Άσε το «μας»… Επαγγελματίες λοιπόν παντού!
Δικαστής : Ρεαλισμός κύριε, ρεαλισμός!
Άντρας της Συμμορίας : Ένας ακόμα ρεαλιστής!
Σειρήνες : (εκφέρουν καταπραϋντικούς ήχους που καταπραΰνουν τον Δικαστή που άρχισε να εκνευρίζεται)
Άντρας της Συμμορίας: Κρίμα, γιατί υπήρξαν πράγματι Δικαστές, που γονάτισαν μπρος στην εξουσία του Δικαίου Ηγεμόνες ακόμα ισχυρότερους απ’ τον δικό σας. Πόσο άθλια υπηρετείς το λειτούργημα του Δικαστή!
Δικαστής : Ναι, μα πες και κάτι για την άθλια τύχη των περισσότερων από εκείνους που προσπάθησαν να αφήσουν στην ανθρωπότητα τέτοια Παραδείγματα.
Άντρας της Συμμορίας : Θέλει θυσίες η προσφορά. Σίγουρα όμως δεν μπορώ να την απαιτήσω, γιατί τούτη η θυσία δίνεται με τη θέληση εκείνου που θυσιάζεται, αλλιώς, δε λογίζεται θυσία.
Δικαστής : Η ζωή θέλει ρεαλισμό!
Άντρας της Συμμορίας : Η συζήτηση νομίζω δεν έχει κανένα νόημα να συνεχιστεί.
Δικαστής : Ο χρόνος μου απόκτησε νέο νόημα…
Ηγεμόνας : (στον Δικαστή) Εύγε, Δικαστή μου! Σε παρακολουθώ τόση ώρα να δίνεις τον ευγενικό σου αγώνα. Εύγε! Δεν θ’ αργήσω να υπογράψω το διάταγμα με το οποίο θα φοράς τήβεννο και περούκα, και φυσικά, νέο πορτοφόλι θα χρειαστείς για να χωρά το νέο σου μισθό. (Απευθυνόμενος σ’ ένα υπηρέτη του) : Φέρε μου εσύ ένα αντίτιμο της ευπείθειας. Διότι έτσι αμείβει ο Ηγεμόνας.
(Ο υπηρέτης φέρει σε ένα δίσκο ένα μεγάλο χαρτί τυλιγμένο κυλινδρικά και πιασμένο με μια κόκκινη κορδέλα, το οποίο το πετά στον Δικαστή που βρίσκεται στο κάτω επίπεδο – οι δυό υπηρέτες του Ηγεμόνα χτυπούν τα ταμπούρλα)
Δικαστής : (Σκύβει και παίρνει το χαρτί το οποίο ανοίγει και το διαβάζει) «Για τις υπηρεσίες σου στην Ηγεμονική Αλήθεια, διορίζεσαι σε ακόμα μια θέση. Γίνεσαι Πρόεδρος του Ανώτερου Αναθεωρητικού Ηγεμονικού Δικαστηρίου». Ω, τι τιμή Ηγεμόνα μου! Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ (τις τελευταίες αυτές λέξεις τις λέει κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση και σταυρώνοντας τα χέρια του στο μέρος της καρδιάς του)
(Οι υπόλοιποι Μπιστικοί τον πλησιάζουν και τον συγχαίρουν γελώντας όλοι τους χαρούμενα)
Πολιτικός : Πάντα αμείβεται η αξία.
Καθηγητής: Ιδού λοιπόν τι σκέφθηκα, με καθαρά βεβαίως επιστημονικά κριτήρια.
Μπιστικοί : Τι;
Καθηγητής: Στο πανεπιστήμιο που πρυτανεύω, θα αναθέσω την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής, με θέμα : «Ο Ηγεμών μας : Μια ιστορική, φιλοσοφική και ηθικοπλαστική προσέγγιση ενός Υπέρτατου Νοός».
Μπιστικοί (χειροκροτούν ζωηρά) : Εύγε! Μπράβο!
(Από το πάνω επίπεδο του Ηγεμόνα ρίχνονται αποφάγια (κόκαλα με αρκετό κρέας επάνω τους) στους Μπιστικούς. Οι Μπιστικοί αφού φάγανε το κρέας, πετάξανε τα κόκαλα στο Ισόγειο, όπου πηγαίνουν νωχελικά –μ’ εξαίρεση τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4 που δεν πάνε καθόλου- και τα παίρνουν βαριεστημένα. Αυτοί που πήραν τα κόκαλα τα έγλυψαν λίγο, και στη συνέχεια τα πέταξαν – Οι Μπιστικοί που είδαν από πάνω το θέαμα αυτό, κοιτάχτηκαν μ’ έκπληξη κι απορία)
Άντρας της Συμμορίας : (Κοιτάζοντας προς το Τροχό) Αν δεν είναι μια περαστική κρίση αφοβίας, ίσως σύντομα να γιορτάσουμε την επανάκαμψη χαμένων αρετών.
(Ο Δικαστής κατεβαίνει στο Ισόγειο, στο Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ», απ’ όπου ακούγεται σε λίγο μια γυναικεία κραυγή πόνου – Στο Τροχό της Παραγωγής, εκτός από τον Άντρα 4, κουνάνε με νόημα το κεφάλι τους, χωρίς πια να κοιτάνε το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ»)
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
Αυλική Ποιήτρια (Με στόμφο, γυρνώντας το κεφάλι και κοιτάζοντας τους άλλους Μπιστικούς): Κύριοι, και (γυρίζοντας το κεφάλι της προς τη Δημοσιογραφίνα) κυρία μου, «Ἄφρων δ’ ὅς κ’ ἐθέλῃ πρός κρείσσονας ἀντιφερίζειν· νίκης τε στέρεται πρός τ’ αἴσχεσιν ἄλγεα πάσχει»[6]. (κοιτά χαμογελώντας πονηρά τους άλλους Μπιστικούς, που κι αυτοί τη κοιτάνε με απορία) Που πάει να πει, ότι είναι άμυαλος όποιος τα βάζει με δυνατούς, γιατί τότε η ήττα είναι σίγουρη και καταδικάζεται στη ντροπή και τα βάσανα. (Οι Μπιστικοί χαμογελούν – Η Αυλική Ποιήτρια γυρίζει απότομα προς το μέρος της Συμμορίας στο κάτω επίπεδο τους φωνάζει) Εσείς οι δυό τ’ ακούσατε αυτό;
Γυναίκα της Συμμορίας : Κρίμα που λείπει ο Δικαστής, (οι Μπιστικοί κοιτάζονται και χαμογελούν πονηρά) αυτός έπρεπε ν’ ακούσει τι δικαιοσύνη υπηρετεί. Η Δύναμη που υμνεί η Ποιήτρια της συμμορίας σας…
Αυλική Ποιήτρια : Συμμορία εμείς; Πόσο άθλιο υποκείμενο είσαι!
Γυναίκα της Συμμορίας : …η Δύναμη που υμνεί η Ποιήτριά σας, η Δύναμη εκείνη που δεν ελέγχεται απ’ όλη τη κοινωνία, να τι νοθεύει τα μέτρα και τα σταθμά που ζυγίζουν το δίκαιο και τ’ άδικο στη ζυγαριά που κρατά η Θεά της Δικαιοσύνης, που στη δικαιοσύνη της ηγεμονίας, από τούτη τη Θεά άλλοτε της αφαιρούν το ξίφος και της αφήνουν τα μάτια κλειστά, οπότε μπαίνει στην υπηρεσία του κάθε μπαγαμπόντη, άλλοτε της αφήνουν το μαντήλι που της έκλεινε τα μάτια και της αφήνουν το ξίφος, οπότε μετατρέπεται σε ταύρο εν υαλοπωλείω, κι άλλοτε της αφαιρούν και τα δυο, οπότε τη χτυπά η σχιζοφρένεια.
Καθηγητής (πιάνοντας το κεφάλι του με τα δυο του χέρια) : Τι αντιεπιστημονισμός Θεέ μου! Τι ερασιτεχνισμός! Τι ρηχότης επιχειρημάτων εκεί κάτω! (δείχνει τη Συμμορία στο Ισόγειο)
Άντρας της Συμμορίας (απευθυνόμενος στον Καθηγητή) : Ω! Εσύ πάλι! Πάντα αυτόκλητος υπερασπιστής της συμμορία σου, βάρος εσύ της γης! Εσύ ο ο δάσκαλος που οραματίζεσαι απαιδευσιά και άγνοια των υπηκόων του Ηγεμόνα καθώς αποκαλείτε τους πολίτες, γιατί αυτό είναι το απαραίτητο θεμέλιο της κόλασης που υπηρετείς.
Πολιτικός (απευθύνεται με αγανάκτηση στους υπόλοιπους Μπιστικούς) : Δεν μπορεί να γίνει κάτι γι’ αυτό;
Καθηγητής (στον Πολιτικό και τους άλλους Μπιστικούς χαμηλόφωνα) : Όχι, όχι! Αφήστε τον να δούμε ως πού θα φτάσει. Άλλωστε πληθαίνουν τα μαντάτα πως ριζικές αλλαγές έρχονται στην Ηγεμονία μας, και πιστεύω ότι θ’ αφορούν ακριβώς αυτή κάτω τη Συμμορία… Λίγα τα ψωμιά της καθώς φαίνεται (οι Μπιστικοί γελούν σιγανά)
Άντρας της Συμμορίας : Εσύ ο έμπορος γνώσεων μπαγιάτικων που τις πουλάς πανάκριβα σαν φρέσκες…
Καθηγητής : (ειρωνικά και κλείνοντας το μάτι στους άλλους Μπιστικούς που χαμογελούν) Ναι εγώ!
Άντρας της Συμμορίας : …και τις αιώνια μα και συγκαιρινές φρέσκες γνώσεις τις πολεμάς λυσσασμένα.
Καθηγητής : (ειρωνικά) Τις πολεμώ! Βεβαίως τις καταπολεμώ!
Άντρας της Συμμορίας : …Εσύ που με άλλους κολλητούς σου, κλειστή παρέα, μοιράζετε το δημόσιο χρήμα για τη παιδεία σ’ έργα βιτρίνας, μελέτες, έρευνες, σεμινάρια τα λέτε, χωρίς καμιά χρησιμότητα, εξόν για τη τσέπη σας.
Γυναίκα της Συμμορίας : (στον Καθηγητή) Πόσο λίγος είσαι, ένα τίποτα, μπρος σε άλλους πνευματικούς ανθρώπους, σ’ άλλους συναδέρφους σου, που πράγματι δόξασαν το πνεύμα του ανθρώπου και την αποστολή τους, και που εσύ έφερες τα πάνω κάτω και στο τέλος το κατέφερες και τους έριξες κι αυτούς εδώ κάτω στο Τροχό.
Καθηγητής : Τελειώσατε;
Γυναίκα της Συμμορίας : Για την ώρα ναι.
Καθηγητής : Ωραία! Τραβήξτε το καζανάκι τώρα, γιατί όσα είπατε, δεν αξίζουν καλύτερη τύχη από το να ριχτούν εκεί που ρίχνουμε ό,τι μένει απ’ τη πέψη των γευμάτων μας.
(Οι Μπιστικοί ξεκαρδίζονται στα γέλια – Όπως πάντα, ο Προβληματισμένος Μπιστικός μένει μόνος του παράμερα)
Άντρας της Συμμορίας : Θα ‘ρθει στιγμή που εκεί μέσα, θα πέσει όλη η συμμορία σας, και τότε ναι, θα τραβήξω το καζανάκι, και θα σας πάρει να σας ξεράσει εκεί που ξερνά όλα τα υπόλοιπα υπολείμματα.
Καθηγητής : Προσέξτε μονάχα, γιατί μ’ αυτά που λέτε μας δίνετε ιδέες πώς πρέπει να σας φερθούμε. Σκάβετε λάκκους στους οποίους θα πέσετε οι ίδιοι μέσα.
Άντρας της Συμμορίας : Σκάβουμε λάκκους; Μα δεν έχεις καν την αίσθηση της πραγματικότητας που εσείς οι ίδιοι δημιουργείτε, πόσο μάλλον για τις άλλες πραγματικότητες : Για δες καλά εδώ κάτω! Σου φαίνεται ότι ζούμε έξω από λάκκους; Εμείς είμαστε ήδη μέσα! Εμείς είμαστε ο λάκκος! Πώς θα πέσουμε μέσα σε κάτι στο οποίο ήδη έχουμε πέσει; Εσείς όμως, για κοιτάτε! Σας φαίνετε ότι ζείτε σε κανένα λάκκο; Όχι βέβαια! Και το δικό μας το λάκκο, ελπίζω δα να μη μας κατηγορήσετε ότι εμείς οι ίδιοι τον σκάψαμε κι έπειτα πέσαμε μέσα σ’ αυτόν. Είναι δικό σας έργο! Αυτό που λέω είναι ότι μιας και μας φτάσατε στο σημείο βρασμού, το καζάνι σύντομα θα σκάσει, ανίσχυρο ν’ αντέξει τη πίεση που εδώ κάτω δημιουργείται. Γι’ αυτό, αν είναι κάποιος να πέσει σε κάποιο λάκκο, αυτός θα είναι απ’ τα δικά σας επίπεδα…
(Στο επίπεδο των Μπιστικών η φωτιά κάτω από το Πιθάρι των Δεινών της Ηγεμονίας δυνάμωσε. Το καπάκι αναταράσσεται και ακούγεται έντονος κοχλασμός. Ο υπηρέτης τρέχει και χαμηλώνει τη φωτιά, οπότε και ηρεμεί το Πιθάρι. Στο Ισόγειο ακούγεται έντονα το αγκομαχητό των ανθρώπων που γυρίζουν τον Τροχό της Παραγωγής. Ο ρυθμός έχει πέσει. Μπιστικοί από πάνω πετάνε από τη μια πλευρά καρότα, και αυτοί που γυρίζουν τον Τροχό, τρέχουν, τα μαζεύουν και τα τρώνε –εκτός από τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4. Από την άλλη άκρη, άλλοι Μπιστικοί χτυπάνε μαστίγια στον αέρα πάνω από τα κεφάλια τους. Ο ρυθμός αρχίζει να επιταχύνει.)
(Ο Δικαστής βγαίνει χαρούμενος από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ». Κουμπώνει το παντελόνι του κι ανεβαίνει στο επίπεδο των Μπιστικών)
(Έρχεται στο προσκήνιο η Αυλική Ποιήτρια).
(Ο καθηγητής κατεβαίνει στο Ισόγειο στο Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ», απ’ το οποίο σε λίγο ακούγονται κραυγές πόνου)
Άντρας της Συμμορίας : (στην Αυλική Ποιήτρια) Βάρος κι εσύ της γης, η ψευτοδιανοούμενη που υπηρετείς με γνώμονα το κέρδος, με στιχάκια τοποθετημένα πάνω στον πάγκο σαν εμπόρευμα, που εξαγοράζεις θέσεις με αντίτιμο την στρατολόγησή σου στο συμφέρον εκείνου που προσφέρει αργόμισθη θέση, το μίζερο φερέφωνο του ηγεμόνα σου, που μαζί μ’ εκείνες πάνω (δείχνει τις Σειρήνες), αποστολή έχετε να πλανεύετε αφελείς και καλόπιστους, θύματά σας αναγκαία στις απαιτήσεις του άθλιου παιχνιδιού που υπηρετείτε. Κι εσύ μαζί με τους ομοίους σου, μια κλειστή σαλονίστικη ομάδα είσαι, αλλά, πότε ο Άνθρωπος ωφελήθηκε από ιδέες που φύτρωναν και καρποφορούσαν μέσα σ’ ένα σαλόνι χωρίς να ραντίζεται το δέντρο που τις κυοφορεί μέσα στη κοινωνία;
Αυλική Ποιήτρια : Α! Πάλι η κοινωνία!
Γυναίκα της Συμμορίας : (στην Αυλική Ποιήτρια) Ακριβώς! Αυτό που στη δική σας ιδεολογία δεν υπάρχει.
Αυλική Ποιήτρια : Ακριβώς! Τούτοι δω, (δείχνει τους ανθρώπους στο Τροχό της Παραγωγής), που τους οικτίρεις γιατί δεν κατανοούν αυτά που τους λέτε; Ή μήπως είναι ψέμα;
Άντρας της Συμμορίας : (στην Αυλική Ποιήτρια) Όχι αλήθεια είναι! Κι ευτυχώς που δε μας κατανοούν, γιατί τότε θα είχατε σοβαρό πρόβλημα εκεί πάνω. Ν’ αρχίσεις ν΄ανησυχείς όταν θα μας κατανοούν, γι΄αυτό μην τους ερεθίζεις με τέτοιες σκέψεις.
Αυλική Ποιήτρια : Πόσο αστείοι είστε… Πες κι άλλα, μας διασκεδάζεις, (γυρνά προς τους άλλους Μπιστικούς) έτσι δεν είναι;
Μπιστικοί : (γελώντας ) Ναι, βέβαια, βέβαια!…
Άντρας της Συμμορίας : Ό,τι έχω να πω δεν θα ζητήσω την άδειά σας. Άλλωστε την άδεια από ποιους; Ποια είσαι εσύ ποιήτρια της συμφοράς κι οι όμοιοί σου εκεί δίπλα σου, εξόν από ένα, πέρα από μια αργυρώνητη στιχοπλόκος; Τι εκπροσωπείς εξόν από τον εαυτό σου και τον Ηγεμόνα σου;
Αυλική Ποιήτρια : Όταν εκπροσωπείς τον Ηγεμόνα, εκπροσωπείς όλους. Λίγο είναι αυτό;
Άντρας της Συμμορίας : Όταν εκπροσωπείς το Λαό, εκπροσωπείς όλους!
Αυλική Ποιήτρια : Τούτο είναι και η τεράστια διαφορά μας. Να γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Κι όμως, δεν θα ήταν δύσκολο αν αφήνατε στην άκρη κάποιες ιδεοληψίες σας…
Άντρας της Συμμορίας : Ω βέβαια! Ν’ αρχίσω να εξυμνώ τη τεράστια σημασία για την ανθρωπότητα, να είναι σκυφτή στα τέσσερα και να μη σηκώνει κεφάλι, και προφανώς, ν’ αρχίσω να δικαιολογώ, πόσο χρήσιμοι είστε εσείς εκεί πάνω. Μα το Θεό, όσο είμαι Άνθρωπος, τέτοια επιχειρήματα μου είναι αδύνατο να τα πω καν, πόσο μάλλον να τα πιστεύω και στα σοβαρά.
Αυλική Ποιήτρια : Ναι, ναι! Εσείς εκεί υμνείτε καημούς, χαρές και πανηγύρια όσων σωστά βρίσκονται εκεί για να τραβούν τον Τροχό, που αν έστω για μια στιγμή σταματούσε θα κατέρρεε το παν.
Άντρας της Συμμορίας : Το Ισόγειο που βρισκόμαστε, είναι η κατάρρευση, ζούμε μέσα σε ερείπια ψυχών, σε ερειπωμένες αξιοπρέπειες, σε ερειπωμένες προσωπικότητες. Τι μας απειλείς λοιπόν; Αν είναι να καταρρεύσει κάτι, θα καταρρεύσουν τα επίπεδα τα δικά σας. Σε μια τέτοια κατάρρευση, εσείς μόνο θα χάσετε, διότι εμείς, έχοντας χάσει τα πάντα, τη ζωή μας, τη ψυχή μας, ζώντας απλά για να είμαστε χρήσιμοι σαν εργαλεία, τίποτα δεν πρόκειται να χάσουμε, κι ίσως μάλιστα να κερδίσουμε και κάτι. Είναι αυτό το πλεονέκτημα εκείνου που τα έχει χάσει όλα, να μην έχει να χάσει τίποτα άλλο.
Αυλική Ποιήτρια (προς τους άλλους Μπιστικούς χαμηλόφωνα) : Καλά ειπώθηκε ότι τα πράγματα έχουν ζορίσει και θα ‘χουμε εξελίξεις…
Γυναίκα 4 : Έχουμε βαρεθεί να βαφτίζεις ενδιαφέρουσες τις τοποθετήσεις του κάθε ανόητου της φάρας σου, την κάθε τους ανοησία, που ειρωνεύεσαι τις μικρές μας χαρές, τα μικρά μας όνειρα, τις μικρές μας ελπίδες.
Άντρας 3 : Βάρος της γης, εσύ ποιήτρια της συμφοράς, που αναίσχυντα περιφέρεις τον δίσκο της επαιτείας ζητώντας την πιο ελεεινή ελεημοσύνη απ’ τον Ηγεμόνα σας, όπου μεταξύ σας ομολογείτε τα ανομολόγητα, «καιρός να τα κονομήσουμε, ν’ αδράξουμε τις ευκαιρίες, όσο ακόμα έχουμε πέραση, όσο ακόμα υπάρχουν αδιαγούμιστες, ασκύλευτες περιουσίες», να τι λέτε στις μαζώξεις σας.
Αυλική Ποιήτρια : Κι εσείς τώρα να πούμε τι είστε; Οι συνήγοροι υπεράσπισης εκείνων των δύο; (δείχνει τη Συμμορία στο Ισόγειο)
Γυναίκα 4 : Δεν έχουν ανάγκη από υπεράσπιση. Κοιτάχτε εσείς να ετοιμάζεστε πώς θα υπερασπίσετε τα εγκλήματά σας, γιατί η τιμωρία που το δίκαιο του Ηγεμόνα δεν επιβάλλει σ’ αυτά, αφού κι αυτό είναι το ίδιο άρρωστο, θα την επιβάλλει μια άλλη Δικαιοσύνη κι ένα άλλο Δίκαιο…
Αυλική Ποιήτρια : Τι ακούμε όλοι εδώ και δεν κάνουμε τίποτα; Απειλείται με ανατροπή το καθεστώς! Αυθαδιάζουν όλο και πιο πολύ ακόμα κι απ’ το Τροχό, ένδειξη πολύ ανησυχητική.
Άντρας 3 : Απειλείται με ανατροπή το καθεστώς; Κάθε άλλο! Με ανόρθωση απειλείται! Έχοντας δώσει στις λέξεις εντελώς διαφορετικά νοήματα, δεν είναι περίεργο που αντιλαμβάνεστε τα πράγματα ανάποδα κι αντίθετα απ’ ό,τι άλλος που δίνει το σωστό περιεχόμενο στις λέξεις. Ξεχνάτε άλλωστε, πως πριν πάρα πολλά χρόνια, δεκαετίες πίσω, τούτο που σήμερα αποκαλείτε καθεστώς, κι εσείς ακόμα, τότε, το αποκαλούσατε Δημοκρατία, Πολίτευμα και Πολιτεία! Ναι θέλουμε την ανατροπή της ανατραπείσας Δημοκρατίας που πλέον Καθεστώς ονομάζεται, ώστε να επανέλθει στη όρθια στάση που της αρμόζει και που τότε μονάχα αξίζει το όνομα Δημοκρατία.
Μπιστικοί (ανήσυχοι συνομιλούν χαμηλόφωνα μεταξύ τους) Πρέπει ανυπερθέτως να πάρει το λόγο ο Ηγεμόνας.
Ηγεμόνας : Σας ακούω. Άλλωστε βλέπετε παρακολουθώ αμίλητος όλη αυτή την ώρα όσα λέγονται. Δεν επεμβαίνω, γιατί κι εγώ πήρα συμβουλή, από άλλους (γυρίζει και κοιτά το δωμάτιο των Σκιών), να μην επεμβαίνουμε πολύ στις εξελίξεις, γιατί είναι ήδη σχεδιασμένες και καλά προγραμματισμένες, κι όσα ακούγονται ήδη είχαν προβλεφθεί.
Αυλική Ποιήτρια : Έτσι μάλιστα! Διότι απ’ τη στιγμή που οι εξελίξεις είναι προγραμματισμένες κι ό,τι ακούγεται από εκεί στο Ισόγειο έχει προβλεφθεί, μας καθησυχάζει αρκετά. (οι Μπιστικοί κουνάνε το κεφάλι τους συγκαταβατικά)
Άντρας 4 (στους άλλους Άντρες και Γυναίκες του Τροχού) : Ας είμαστε ρεαλιστές και δίκαιοι. Ας μην υπερβάλουμε. Νομίζω ότι πρέπει κάπως να γίνουμε κι εμείς ρεαλιστές.
Άντρας 3 : Κι άλλος ρεαλιστής! (απευθύνεται στον Άντρα 4) Εδώ και πολύ καιρό, ξέρεις, θέλεις να κάνεις ό,τι όλοι μας εδώ υποψιαζόμαστε, και σου λέμε πως είσαι ελεύθερος να αναζητήσεις κι εσύ την ευκαιρία που δίνει ο Ηγεμόνας.
Προβληματισμένος Μπιστικός (στους άλλους Μπιστικούς) : Γιατί πρέπει να υπηρετούμε έναν Ηγεμόνα με αντίτιμο τις κωλοτούμπες μας σε ό,τι λέει, με αντίτιμο τον θάνατο της αξιοπρέπειάς μας; Νομίζω ότι κι ο ίδιος ο Ηγεμόνας, είναι θύμα κακών συμβούλων.
(Οι Μπιστικοί κι ο Ηγεμόνας, στρέφουν τη πλάτη προς τον Προβληματισμένο Μπιστικό)
Πολιτικός : (γυρνά το κεφάλι του προς τον προβληματισμένο Μπιστικό, ενώ εξακολουθεί να του έχει γυρισμένη τη πλάτη) : «Πας μη μεθ’ ημών καθ’ ημών».
(Ο Ηγεμόνας, με το νεύμα του χεριού του καλεί έναν υπηρέτη, και του δίνει ένα χαρτί – Ο υπηρέτης το παίρνει, κάνει μια βαθιά υπόκλιση, και το ρίχνει στον Δικαστή στο κάτω επίπεδο – Ο Δικαστής το παίρνει – οι δυό υπηρέτες του Ηγεμόνα χτυπούν ταμπούρλα)
(Κάτω στο Ισόγειο, οι προϊστάμενοι, βάζουν χρήματα σε τρία σακούλια και πάνε και ρίχνουν από ένα στα τρία πιθάρια)
Δικαστής : (προς τους άλλους Μπιστικούς που εξακολουθούν, όπως κι ο Ηγεμόνας, να έχουν στραμμένη τη πλάτη τους στον Προβληματισμένο Μπιστικό) Μόλις ήρθε μια απόφαση του Ηγεμόνα. Την διαβάζω : «Έχοντας υπόψη τον θεμελιώδη Νόμο της Ηγεμονίας μας, δυνάμει του οποίου ο Ηγεμών αξιολογεί τους Μπιστικούς και κάθε υποψήφιο Μπιστικό, αποφασίζω και διατάσσω : Ο Προβληματισμένος Μπιστικός, καθαιρείται των αξιωμάτων και προνομίων του και μετατίθεται στον Τροχό της Παραγωγής, κι ο Άντρας 4 του Τροχού της Παραγωγής, προάγεται σε Μπιστικό με το τίτλο του Προοδευτικού Μπιστικού και καταλαμβάνει τη θέση του προηγουμένου. Η απόφασή μου αυτή, να εκτελεστεί άμεσα. Ο Ηγεμών»
(Οι Μπιστικοί ξεσπούν σε χειροκροτήματα – Ο Δικαστής, πλησιάζει τον Προβληματισμένο Μπιστικό του αφαιρεί τις χρυσές επωμίδες)
Δικαστής : (Απευθυνόμενοι προς τον Προβληματισμένο Μπιστικό) : Ήρθε η ώρα να πληρώσεις την αγνωμοσύνη σου προς το πρόσωπο του Ηγεμόνα.
Προβληματισμένος Μπιστικός : Αγνώμων υπήρξα μόνο στο άδικο και στη κατάπτωση των αξιών. Διότι σ’ αυτά δεν μπορείς να είσαι ευγνώμων.
Διανοούμενος : Όταν όμως έκανες κωλοτούμπες στον αέρα για να στρέψει πάνω σου το βλέμμα του ο κύριός μας, τότε ήταν καλά;
Προβληματισμένος Μπιστικός : Δεν αρνιέμαι τα ρεζιλίκια μου. Αλλά, επιτέλους, μπόρεσα και γλίτωσα ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου.
Δημοσιογραφίνα : Εξιλεώνεσαι θαρρείς με μια τέτοια συμπεριφορά;
Προβληματισμένος Μπιστικός : Όχι βέβαια! Τούτο θα γίνει στο τέλος, όταν θα αγωνιστώ να επιστρέψω όσα άδικα λεηλάτησα στους κατόχους τους κι από εκεί και πέρα να προσπαθήσω για κάτι το καλύτερο!
Πολιτικός : Πόσο γραφικός είσαι!
Προβληματισμένος Μπιστικός : (Κοιτάζει τους ώμους του, εκεί όπου πριν ήταν οι επωμίδες) Ποτέ μου δεν θα μπορούσα να φανταστώ αυτό που τώρα αισθάνομαι.
Δικαστής : Τι είναι αυτό;
Προβληματισμένος Μπιστικός : Να, πόσο βαριά πλάκωναν τη ψυχή μου οι χρυσές επωμίδες. Αισθάνομαι τόσο ανάλαφρος που είμαι έτοιμος να πετάξω.
Συνδικαλιστής : Κάντο λοιπόν και πήγαινε να πάρεις τη θέση σου στον Τροχό. Εκεί θα καταλάβεις τι πάει να βάρος και τι όχι.
(Ο Δικαστής, δείχνει στον Προβληματισμένο Μπιστικό τη σκάλα που οδηγεί στο Ισόγειο ενώ κάνει με το χέρι του νόημα στον Άντρα 4 στο Ισόγειο να ανέβει στο επίπεδο των Μπιστικών. Ο Προβληματισμένος Μπιστικός κατεβαίνει τη σκάλα προς το Ισόγειο, ενώ την ίδια στιγμή ανεβαίνει τη σκάλα προς το επίπεδο των Μπιστικών ο Άντρας 4. Όταν ο Άντρας 4 φτάνει στο επίπεδο των Μπιστικών, ο Δικαστής του φορά τις χρυσές επωμίδες, κι όλοι οι άλλοι Μπιστικοί, χαρούμενοι, τον συγχαίρουν. Ο Προβληματισμένος Μπιστικός όταν φτάνει στο Ισόγειο, οδηγείται από τον Προϊστάμενο στο Τροχό της Παραγωγής, και παίρνει τη θέση που είχε ο Άντρας 4)
(Ο Καθηγητής βγαίνει από το Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» και ανεβαίνει στο επίπεδο των Μπιστικών)
Ηγεμόνας : (οι δυό υπηρέτες του Ηγεμόνα χτυπούν ταμπούρλα – απευθύνεται στους Μπιστικούς) Εμπρός, τώρα χρειάζεται μια εκπομπή στη τηλεόραση επί γενικών θεμάτων, διότι πρέπει η προσοχή να στραφεί σε άλλα θέματα, κι ό,τι έγινε εδώ, εννοώ αυτές οι αλλαγές, να ξεχαστούν γρήγορα.
(Στήνεται στα γρήγορα ένα παράθυρο τηλεόρασης στο επίπεδο των Μπιστικών, στο οποίο εμφανίζεται ο Δημοσιογράφος, ο Καθηγητής και ο Διανοούμενος – Πριν βγουν στην οθόνη, συσκέπτονται οι τρείς τους)
Δημοσιογραφίνα : Γρήγορα, γιατί τελευταία στιγμή αποφασίστηκε τούτη η εκπομπή, και δεν έχουμε καιρό να τη σχεδιάσουμε όπως θέλουμε.
Καθηγητής : Δεν πειράζει, όλοι μας εδώ είμαστε έμπειροι. Γνωρίζουμε πώς παίζεται το παιχνίδι από εκατοντάδες άλλες φορές που σχεδιάσαμε εκπομπές.
Διανοούμενος : Συμφωνώ.
Δημοσιογραφίνα : Ξέρετε τώρα, δήθεν κάποιοι διαξιφισμοί αναμεταξύ μας, δήθεν κάποιες αντιρρήσεις μας προς τον Ηγεμόνα, και στο τέλος, η κατάληξη, όπως πάντα η εξύμνηση του Ηγεμόνα.
Καθηγητής, Διανοούμενος : Ξέρουμε, ξέρουμε…
Δημοσιογραφίνα : Εμπρός στην οθόνη… Α, και να μη ξεχάσουμε κανένα σκάνδαλο που ν’ αφορά αυτούς εκεί στο Τροχό της Παραγωγής…
Διανοούμενος : Ξεχνιούνται τέτοια πράγματα;
(Βγαίνουν στην οθόνη)
Δημοσιογραφίνα (στο παράθυρο της τηλεόρασης) : Αγαπητοί υπήκοοι του Ηγεμόνα μας, θα έχουμε σήμερα ένα έκτακτο τραπέζι συζήτησης, λόγω των ανησυχιών που προέκυψαν στην Ηγεμονία από ανεύθυνους κύκλους δημαγωγών. Εδώ, θα θέσουμε τα ζητήματα και θα σας ενημερώσουμε με υπευθυνότητα, όπως πάντα, γιατί σ’ αυτό το κανάλι, η αλήθεια υπηρετείται με πάθος, κι είναι ένα κανάλι που δεν είναι κρατικό, και έχει τούτο μεγάλη σημασία, διότι δείχνει ότι δεν επιβαρύνουμε τον απλό εργαζόμενο υπήκοο, κι όπου εδώ όλα τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους.
Άντρας της Συμμορίας : Ιδιωτικό κανάλι; Βέβαια! Τέτοιες κρατικοδίαιτες ιδιωτικές επιχειρήσεις, μπορώ να κάνω κι εγώ στη στιγμή!
(Πίσω από τη Δημοσιογραφίνα πηγαίνει ένας υπηρέτης από το επίπεδο του Ηγεμόνα και της δίνει ένα σακούλι φουσκωμένο, που απ’ έξω έχει ένα μεγάλο σήμα του «ευρώ». Η Δημοσιογραφίνα το παίρνει και το ακουμπά κάτω από τα πόδια της)
Δημοσιογραφίνα (συνεχίζει μιλώντας στο παράθυρο της τηλεόρασης) : Θα είμαστε αυστηροί με τον Ηγεμόνα, αν τούτο χρειαστεί, μα περισσότερο θα είμαστε αυστηροί μ’ όλα εκείνα τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που έχουν πάρει ανησυχητικές διαστάσεις εκεί κάτω στο Ισόγειο του Τροχού της Παραγωγής.
(Πίσω και πλάι από το παράθυρο της τηλεόρασης, στήθηκε ένα τραπέζι όπου κάθονται οι υπόλοιποι Μπιστικοί, οι οποίοι συζητούν χαμηλόφωνα και ταυτόχρονα κάτω απ’ το τραπέζι, αλλάζουν φουσκωμένα σακούλια με το σήμα του «ευρώ» πάνω τους)
Δημοσιογραφίνα (συνεχίζει μιλώντας στο παράθυρο της τηλεόρασης) : Έχουμε σήμερα μαζί μας δυο πολύ γνωστούς και έγκυρους ειδικούς, τους οποίους βλέπετε, και οι οποίοι θα μας αναπτύξουν πώς έχει το ζήτημα.
(Όσο θα διαρκεί η σκηνή αυτή της τηλεόρασης, οι άνθρωποι στο Τροχό και οι Προϊστάμενοι, τους ακούνε αμίλητοι. Μ΄ εξαίρεση τον άντρα και τη Γυναίκα της Συμμορίας, τον πρώην Μπιστικό που πήρε τη θέση του Άντρα 4, τον Άντρα 3 και την Γυναίκα 4, οι υπόλοιποι, όσο προχωρά ο διάλογος, ανοίγουν το στόμα τους από θαυμασμό και μένουν έτσι, έως το τέλος του επεισοδίου αυτού)
Καθηγητής (μιλά στο παράθυρο της τηλεόρασης : ο τόνος της φωνής του είναι αργός και επιβλητικός) : Μένω έκπληκτος από τα όσα ανυπόστατα διαδίδονται από ανθρώπους άσχετους. Θλίβομαι όμως ιδιαίτερα για την αφέλεια των υπηκόων της ηγεμονίας, που πέφτουν τόσο εύκολα θύματα τέτοιων καταστάσεων. Συνεχώς κάποιοι ανεύθυνοι, θα μπορούσα να τους πω εγκληματική συμμορία, προβάλουν αιτήματα παροχών για τους δήθεν εξαθλιωμένους στο Τροχό της Παραγωγής. Διερωτώμαι τι σοβαρότητα μπορεί να εμπερικλείει το λαϊκίστικο αίτημα για παροχές που θα κινδυνεύσουν να ανατινάξουν στον αέρα τις λεπτές οικονομικές ισορροπίες οι οποίες τρεχόντως χαρακτηρίζουν την εθνική μας οικονομία. Αν ο Ηγεμόνας πέσει στην παγίδα της παροχολογίας, και πολύ φοβούμαι από πληροφορίες που έχω ότι σκέφτεται να το πράξει επειδή θλίβεται για το ότι το επίπεδο ευημερίας των υπηκόων του δεν είναι αυτό που ονειρεύεται, τότε, θα έρθουν δύσκολες μέρες. Όχι, πρέπει η λογική να πρυτανεύσει των αισθημάτων. Θα πολεμήσω κάθε προσπάθεια του Ηγεμόνα που θα κλόνιζε τις προοπτικές της Ηγεμονίας.
Δημοσιογραφίνα : Είστε ιδιαίτερα επιθετικός εναντίον του Ηγεμόνα.
Καθηγητής : Μα τι λέτε τώρα; Με θίγετε! Δηλαδή υπονοείτε ότι θα ερχόμουν εγώ εδώ ποτέ για να υποστηρίξω πράγματα αντίθετα με τα όσα επιτάσσει η επιστημονική μου δεοντολογία;
Δημοσιογραφίνα : Παρακαλώ, ζητώ συγνώμη.
Καθηγητής : Ας είναι. Μόνο να μην επαναληφθεί… Λοιπόν, όπως έλεγα, αν ο Ηγεμών υποκύψει στις πιέσεις για παροχές, τότε η σταυροειδής ελαστικότης της ζήτησης για καταναλωτικά αγαθά θα απειλήσει να πλήξει πλαγιοκαθοδικά τον τρίτο ταλαντωτή της ανελαστικής παραγωγής αγαθών ευημερίας, και μ’ όλα αυτά, πολύ απλά και κατανοητά λέω ότι οδηγούμαστε σε υποθήκευση του μέλλοντος. Είπα και ελάλησα. Του μέλλοντος αγαπητοί μου! Διότι μόνο σ’ αυτό μπορώ να ορκιστώ!
Διανοούμενος : Δεν μπορώ να μη συμφωνήσω με τον φίλο μου τον καθηγητή. Τούτοι οι αλαφροΐσκιωτοι λαϊκιστές της Συμμορίας του Ισογείου που βελάζουν, έρχονται κάποιες στιγμές που τους συμπονώ γιατί τα ‘χουν χαμένα. Άλλωστε, ο προλαλήσας καθηγητής, ο κύριος καθηγητής, πρόκειται για αναγνωρισμένη αυθεντία, σύμφωνα εξάλλου με τα πιστοποιητικά επιστημονικής εγκυρότητας που κατέχει από την Ακαδημία Επιστημών του Ηγεμόνα, πιστοποιητικά που βεβαίως δεν έχουν αυτοί που υποκινούν εκείνους κάτω. Με πολύ απλά λόγια, θα μπορούσα κι εγώ να σας πω ότι το προτσές όπως εξελίσσεται προσκρούει σε έντονες ασύμμετρες μανιχαϊστικές αντιρεφορμιστικές και κομφορμιστικές αντιδράσεις, πράγμα που περίτρανα πιστοποιεί ότι δεν αντέχει ο προϋπολογισμός του Ηγεμόνα περισσότερες παροχές, διότι πράγματι τούτο θα σήμαινε ό,τι υποστήριξε και ο καθηγητής λίγο πριν.
Άντρας της Συμμορίας : (στο Ισόγειο – μουτζώνοντας την οθόνη της τηλέορασης) Α!.. Πού είσαι αθάνατε Μακρυγιάννη να γράψεις ακόμα μια φορά : ««Τι λέει αυτός, γαμώ το καυλί τ΄;»[7]
Δημοσιογραφίνα : (στο παράθυρο της τηλεόρασης) Φίλοι αγαπητοί, είχατε την ευκαιρία να απολαύσετε μια έγκυρη ανάλυση των όσων εξελίσσονται στην ηγεμονία μας τις τελευταίες μέρες. Ενώ όμως οι δυο έγκριτοι αναλυτές ανέλυαν τι πρέπει να γίνει, ήρθε στο κανάλι μας Δελτίο Τύπου από τον Ηγεμόνα, στο οποίο αναφέρεται ότι ο Ηγεμών, παρά τις αντίθετες εισηγήσεις των επιστημόνων τεχνοκρατών, έδωσε εντολή να μη θιγεί το επίπεδο ευημερίας των υπηκόων του, και γι’ αυτό το λόγο, δεν θα δεχτεί καθαρές μειώσεις των εισοδημάτων τους περισσότερο από 10% για την επόμενη περίοδο, σ’ αντίθεση με τις εισηγήσεις όλων των τεχνοκρατών που ζητούσαν μείωση 50%
(Οι άνθρωποι του Τροχού της Παραγωγής που άνοιγαν το στόμα τους με θαυμασμό όσο προχωρούσε η συζήτηση στη τηλεόραση, ξεσπούν σε χειροκροτήματα ανακούφισης, ενώ οι υπόλοιποι κουνάνε λυπημένα το κεφάλι τους)
Καθηγητής (στο παράθυρο της τηλεόρασης) : Ανησυχώ βαθύτατα γι’ αυτές τις παροχές, αλλά, ελπίζουμε, ότι όλοι αυτοί που ευνοούνται, ο λαός δηλαδή, θα ριχτούν πλέον με περισσότερη όρεξη στη δουλειά για να μη διαψεύσουν τον Ηγεμόνα.
Διανοούμενος : Και ξέρεις τώρα σεβαστέ μου καθηγητά τι πρόκειται ν’ ακούσουμε από τη Συμμορία του Ισογείου. Ότι όλο αυτό είναι ένα σικέ παιχνίδι, πως απ’ την αρχή ήταν αποφασισμένη η μείωση στο επίπεδο αυτό και για να τη περάσουμε ποιο εύκολα ρίξαμε με τα παπαγαλάκια μας τη φήμη ότι πάμε για μείωση 50%, ώστε όταν έρθει η μείωση 10% να τους καλαρέσει κι όλας.
Καθηγητής : Ίσως δεν πρόσεξες πως μόλις προηγούμενα μίλησα για παροχές κι όχι για μείωση… (με στόμφο) Μάλιστα! Διότι δεν πρόκειται περί μειώσεως, αλλά περί νέας παροχής, πρόκειται περί οιονεί αυξήσεως και ουχί περί μειώσεως!
(Ο Διανοούμενος κι η Δημοσιογραφία κοιτάζονται έκπληκτοι – το ίδιο οι Μπιστικοί που παρακολουθούν την εκπομπή αυτή της τηλεόρασης, ενώ εκείνοι στο Τροχό της Παραγωγής που ξέσπασαν σε χειροκροτήματα ανακούφισης, ξανανοίγουν με απορία)
Δημοσιογραφίνα : Δεν αμφιβάλουμε καθόλου ότι περί αυτού πρόκειται, όπως το λέτε, ότι δηλαδή η μείωση δεν είναι μείωση αλλά αύξηση, όμως, μπορείτε λίγο να το κάντε πιο λιανά για να σας καταλάβουν και οι μη ειδήμονες;
Καθηγητής : (χαμογελώντας) Μα είναι τόσο απλό! Προσέξτε! Αυτή η μείωση θα έχει θετικές επιδράσει στο συνολικό πλούτο και στο συνολικό εισόδημα της Ηγεμονίας, και τόσο ο πλούτος αυτός όσο και το συνολικό εισόδημα θ’ αυξηθούν, γι΄ αυτό δεν πρέπει να μιλάμε με βάση τη συντεχνιακή λογική περί μείωσης αλλά περί αύξησης, διότι από τα τρία πιθάρια εκεί κάτω στο Ισόγειο, το πιθάρι του Ηγεμόνα είναι που μετράει στη συνολική κι επομένως στην ατομική ευημερία. Όταν το περιεχόμενό του αυξάνει, τότε αυξάνει το συνολικό εισόδημα και ο συνολικός πλούτος της Ηγεμονίας, που όπως είναι γνωστό ανήκει σε όλους, και μέσα από τις ομολογουμένως δίκαιες πολιτικές μας, μοιράζεται σε όλους. Επομένως, αυτό που στιγμιαία θα λογιστεί σαν μείωση, που η πιο σωστή ονομασία είναι πρόσκαιρα αρνητική αύξηση, μακροπρόθεσμα θα μετατραπεί σε καθαρή αύξηση, και άρα ό,τι έγινε αφορά μια μεταβολή που μακροπρόθεσμα θα είναι αύξηση κι όχι μείωση! Και ως γνωστόν, κανείς σοβαρός αναλυτής δεν βλέπει και δεν αξιολογεί τα πράγματα βραχυπρόθεσμα, παρά μόνο μακροπρόθεσμα! Ιδού γιατί μίλησα περί νέων παροχών!
(Οι Μπιστικοί φωνάζουν «Εύγε! Εύγε!» και μαζί μ’ εκείνους στο Τροχό που παρακολουθούσαν με ανοιχτό το στόμα την παραπάνω ανάλυση του Καθηγητή, ξεσπούν σε χειροκροτήματα)
Δημοσιογραφίνα : Μια είδηση της τελευταίας στιγμής. Μόλις πληροφορούμαι ότι ο Δικαστής της Ηγεμονίας, εντόπισε νέο φαινόμενο διαφθοράς σε κάποιον εργαζόμενο στο Τροχό της Παραγωγής, ο οποίος, απέκρυψε δύο ευρώ από τη παραγωγή, τα οποία βρέθηκαν στο πορτοφόλι του σε αιφνιδιαστικό έλεγχο που έκαναν οι Προϊστάμενοι. Το πράγμα καταντά ανησυχητικό, γιατί είναι η τέταρτη φορά μέσα στο χρόνο αυτό που εντοπίζονται παρόμοιες εστίες διαφθοράς.
Καθηγητής : Να λοιπόν, γιατί τα έσοδα της φάρας μας…, ε, (βήχει δυο –τρεις φορές), εννοώ της Ηγεμονίας μας, δηλαδή όλων μας, και κυρίως αυτών εκεί κάτω είναι μειωμένα, και δεν επιτρέπουν τον Ηγεμόνα να ασκήσει ακόμα πιο γενναιόδωρη πολιτική.
Διανοούμενος : Κι εγώ να πω δυό λόγια…
Δημοσιογραφίνα : Α, όχι, δυστυχώς η είδηση αυτή ήρθε την τελευταία στιγμή, και δεν υπάρχει αρκετός χρόνος. Θα αναλύσουμε το θέμα, την επόμενη φορά. Ως τότε σας χαιρετούμε…
(Η σκηνή επανέρχεται στην αρχική της σύνθεση : το τραπέζι και η τηλεόραση αποσύρονται απ’ το σκηνικό. Ο Ηγεμόνας, ευχαριστημένος, πέταξε τρία κόκαλα στο κάτω επίπεδο των Μπιστικών, τα οποία πήραν, από ένα, ο Δημοσιογράφος, ο Καθηγητής και ο Διανοούμενος. Αυτοί, αφού τα ‘φαγαν, τα πέταξαν στο Ισόγειο, όπου έγινε πανικός απ’ όλους εκείνους που άκουγαν με το στόμα ανοικτό τη μεταξύ τους συζήτηση για το ποιος θα τα πάρει τα περισσότερα κόκαλα)
Άντρας της Συμμορίας : (κοιτώντας αυτούς που αρπάζουν τα κόκαλα) Είπα κι εγώ… Λίγο ακόμα και θα πίστευα ότι κάτι άλλαξε όταν τις προάλλες τους είδα να περιφρονούν τα σκουπίδια που τους πετάνε…
(Οι Μπιστικοί, χωρίζονται σε δύο παρέες, που κάθονται ξεχωριστά και συζητούν. Η μια παρέα είναι ο Δικαστής, ο Συνδικαλιστής, η Αυλική Ποιήτρια κι ο Πολιτικός, και η άλλη παρέα είναι ο Νέος Μπιστικός, ο Καθηγητής, η Δημοσιογραφίνα και ο Διανοούμενος)
Δικαστής : Το μάθατε;
Συνδικαλιστής, Αυλική Ποιήτρια, Πολιτικός : Τι;
Δικαστής : Το ξέρετε ότι η Δημοσιογραφίνα μας, κονόμησε νέο σκάφος;
Αυλική Ποιήτρια : Και το παλιό που είχε;
Δικαστής : Το έκανε δώρο στον κανακάρη της.
Πολιτικός : Μπα; (γυρίζει και κοιτάζει λοξά την άλλη παρέα στην οποία βρίσκεται η δημοσιογραφίνα)
Δικαστής : Μη κοιτάτε, γιατί θα καταλάβουν ότι μιλάμε γι’ αυτούς.
(από την παρέα της Δημοσιογραφίνας, γύρισαν και κοίταξαν τη παρέα του Δικαστή, ανταλλάσοντας ομιλίες και ματιές μεταξύ τους – η παρέα του Δικαστή τους χαιρετά με χαμόγελα και με νεύματα των κεφαλιών τους και η παρέα της δημοσιογραφίνας ανταποδίδει τον χαιρετισμό με τον ίδιο τρόπο)
Δημοσιογραφίνα : (στη παρέα της) να δείτε ότι μιλάνε για μας τα λαμόγια εκείνα.
Καθηγητής : Λες;
Δημοσιογραφίνα : Όπως σε βλέπω και με βλέπεις.
Διανοούμενος : Χεστήκαμε! Άσ’ τους να λένε ό,τι θέλουν.
(οι δύο παρέες χαιρετιούνται μια ακόμα φορά όπως προηγούμενα και ακολούθως, συζητά η κάθε μια χωριστά)
Δικαστής : Λοιπόν, δεν σας είπα όμως για το σκαρί της Δημοσιογραφίνας.
Συνδικαλιστής : Δηλαδή;
Δικαστής : Ξέρετε για τι σκαρί μιλάμε;
Πολιτικός : Γιατί;
Δικαστής : 120 μέτρα!
Πολιτικός, Συνδικαλιστής, Αυλική Ποιήτρια : (έκπληκτοι) πόσο;;;
Δικαστής : 120 μέτρα!
Αυλική Ποιήτρια : Και πόσο στοίχησε;
Δικαστής : Κάμποσα εκατομμυριάκια. Και δεν είναι μόνο αυτό.
Συνδικαλιστής : Αλλά;
Δικαστής : Αγόρασε κι ένα πανάκριβο δικό της αεροπλάνο!
Πολιτικός : Καλά, όλοι μας έχουμε λεφτά σα Μπιστικοί, όμως, αυτή η δημοσιογαφίνα, ξοδεύει ποσά που δεν δικαιολογούνται από τα πλούτη που μας μοιράζει ο Ηγεμόνας.
Δικαστής : Έχεις δίκιο. Δεν υπάρχει Μπιστικός χωρίς σκάφος, χωρίς δυο – τρία αυτοκίνητα που να ταιριάζουν στη θέση μας, με δυο – τρία σπίτια που επίσης να ταιριάζουν στη θέση και τις υποχρεώσεις μας, και φυσικά με καταθέσεις που να μας επιτρέπουν μια ζωή άνετη και αξιοπρεπή, όμως, η Δημοσιογραφίνα μας, με τούτο το σκαρί και το αεροπλάνο ξεπερνά τις γνωστές δυνατότητες ενός Μπιστικού.
Αυλική Ποιήτρια : Επαναλαμβάνω όμως, πόθεν όλα αυτά τα χρήματα;… Δεν νομίζω (λέει με απορία) να κάνει τίποτα λαθροχειρίες στα πιθάρια της παραγωγής;
Δικαστής : Όχι, όχι… Θα σας πω εγώ τι συμβαίνει γιατί γνωρίζω το θέμα. Μάλιστα θα ορκιστείτε ότι δεν θα σας ξεφύγει τίποτα, γιατί είναι κάτι που το ξέρω μόνο εγώ κι ο Ηγεμόνας, κι αλλοίμονό μου να μάθει ότι διέρρευσε, γιατί καθώς γνωρίζει ότι μόνο εγώ το ξέρω, δεν θα ψάξει και πολύ να βρει τον υπαίτιο.
Συνδικαλιστής : Ορκιζόμαστε… (επαναλαμβάνουν κι άλλοι Μπιστικοί της παρέας)
Δικαστής : Λοιπόν, η δημοσιογραφίνα μισθοδοτείται κρυφά από τον Ηγεμόνα με έξτρα χρήματα.
Πολιτικός : Μα πώς; Αφού όλοι μας βλέπουμε πώς γίνεται η μοιρασιά από τα πιθάρια του Τροχού της Παραγωγής.
Δικαστής : Έλα ντε, που δεν είναι μόνο αυτά τα χρήματα!
Συνδικαλιστής, Αυλική Ποιήτρια, Πολιτικός : Δεν είναι μόνο αυτά;
Δικαστής : Σςςςςς!… Θα με κάψετε…
Συνδικαλιστής, Αυλική Ποιήτρια, Πολιτικός : (χαμηλόφωνα) Δεν είναι μόνο αυτά;
Δικαστής : Όχι…
Συνδικαλιστής : Για εξηγήσου…
Δικαστής : Ο Ηγεμόνας έχει έξτρα πιθάρι, που μόνο αυτός το γνωρίζει, και εκεί υπάρχουν χρήματα, πολλά χρήματα, περισσότερα απ’ όσα έχει όλος ο Τροχός της Παραγωγής, που του δίνουν εκείνοι πάνω από το Δωμάτιο των Σκιών, με μυστικές αποστολές…
Συνδικαλιστής, Αυλική Ποιήτρια, Πολιτικός : (χαμηλόφωνα) Για φαντάσου…
Αυλική Ποιήτρια : Και τι τα κάνει;
Δικαστής : Τα μοιράζει δεξιά κι αριστερά, εδώ μα και στο εξωτερικό.
Πολιτικός : Καλά έξω, μα εδώ πού;
Δικαστής : Κανείς δεν ξέρει. Και για τη δημοσιογραφίνα το ‘μαθα τυχαία, μη ρωτήσετε μονάχα πού και πώς.
Συνδικαλιστής : Μα αυτό δημιουργεί νέα κατάσταση. Δεν είναι δυνατό εδώ εμείς να ξευτελιζόμαστε κι άλλοι να ζουν ζωή χλιδάτη. Να σας εκμυστηρευτώ σε τι άθλια κατάσταση βρίσκομαι;
Δικαστής : Τι λες; Πρώτη φορά, τουλάχιστον εγώ, ακούω ότι έχεις προβλήματα…
Αυλική Ποιήτρια, Πολιτικός : Κι εγώ…
Συνδικαλιστής : Τις προάλλες, πήγα με μια παρέα μου σ’ ένα κοσμοπολίτικο κέντρο, και ντρέπομαι που το λέω, μα άνοιξα μονάχα σαράντα σαμπάνιες, που η καθεμιά τους δεν έκανε ούτε σαράντα χιλιάδες ευρώ. Αφού ο μαγαζάτορας που με ξέρει χρόνια, με πλησίασε και μου ‘πε, με νόημα, αν δεν με πείραζε, να μου έκανε δώρο τα δυο μπουκάλια απ’ αυτά που άνοιξα, και δεν σας κρύβω, ότι όσο κι αν ντράπηκα, το δέχτηκα!
Αυλική Ποιήτρια : Και να σκεφτείς ότι μόλις πριν λίγες μέρες, ο γιός της Δημοσιογραφίνας, πήγε σε ένα κοσμικό κέντρο, κι όπως έγραψαν οι εφημερίδες, άνοιξε εκατό σαμπάνιες των ογδόντα χιλιάδων ευρω η καθεμιά, που τις έφερε ειδική παραγγελία, με το αεροπλάνο της μάνας του, από τους ίδιους τους παραγωγούς της σαμπάνιας στο εξωτερικό.
Πολιτικός : Φυσικά αυτό, δεν το μεμφόμαστε. Μεμφόμαστε το να μην μπορεί να κάνει το ίδιο ο κάθε Μπιστικός!
Αυλική Ποιήτρια : Μα κι εγώ δεν το ΄πα να ψέξω το παιδί. Το είπα με την έννοια που το λες κι εσύ.
Δικαστής : (στον Συνδικαλιστή) Μα σε τόσο σοβαρή οικονομική θέση βρίσκεσαι;
Πολιτικός : Αυτό έπρεπε να μας το πεις, έτσι δεν είναι (κοιτά τους άλλους της παρέας)
Δικαστής : Κοίτα να δεις, (λέει του Συνδικαλιστή) νομίζω ότι έπρεπε να το έχεις πει και για ένα άλλο σοβαρό λόγο. Διότι ο Ηγεμόνας όπως ξέρεις, δεν ανέχεται οι Μπιστικοί του, που μας θεωρεί την εικόνα του στον έξω κόσμο, να δίνουν την εικόνα του επαίτη. Αύριο κι όλας θα μιλήσω του Ηγεμόνα, και θα του πω να δει το θέμα σου. Είμαι σίγουρος ότι θα δώσει λύση ικανοποιητική. Δεν είναι δυνατό, τέτοια συνηθισμένα για μας έξοδα, να μας είναι βάρος.
Συνδικαλιστής : Δικαστή μου σ’ ευχαριστώ. Μεγάλο πράγμα να είμαστε μια γροθιά. Μεγάλο πράγμα το «Εμείς»!
Δικαστής : Ούτε λόγος. Μα ακούστε τώρα, να συνεχίζω για κείνα που συζητάγαμε από πριν. Θα σας πω ακόμα τούτο και μ’ αυτό κλείνω αυτό το θέμα, γιατί ήδη με όσα είπα έβαλα το κεφάλι μου στο ντορβά, κι ήδη έχω μετανιώσει που μίλησα. Μα σαν είπα όσα είπα, δεν έχει πια νόημα να μη σας πω και τούτο ακόμα.
Συνδικαλιστής : Τι είναι πάλι;
Δικαστής : Χρήμα μοιράζεται και εκεί κάτω (δείχνει το Ισόγειο)…
Αυλική Ποιήτρια : Σοβαρολογείς;
Δικαστής : Και βέβαια.
Πολιτικός : Δηλαδή ο Ηγεμόνας μοιράζει λεφτά σε κάποιους εκεί κάτω; Για ποιο λόγο;
Δικαστής : Δεν είναι σίγουρο αν τα μοιράζει ο Ηγεμόνας, ή κάποιοι πάνω απ’ αυτόν, όπως εκείνοι στο δωμάτιο των Σκιών…
Συνδικαλιστής : Οι Σκιές; Μα πώς; Γιατί;
Πολιτικός : Αδύνατο! Δεν μπορώ να το πιστέψω… Δεν βγάζει νόημα αυτό…
Δικαστής : Λοιπόν, ας λήξει η κουβέντα εδώ… Άλλωστε, ίσως δα κι εσείς να το προαισθάνεστε, κάτι ακαθόριστο πλανάται στον αέρα, κάτι σαν απειλή, κάτι σαν αβεβαιότητα για όλους και για όλα… Όπως κι αν έχει το πράγμα, σύντομα θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα… Αλλά μέχρι τότε, σας ζητώ να θυμάστε τον όρκο που μου δώσατε
(η παρέα του Δικαστή συνεχίζει να συζητά μεταξύ της – εν τω μεταξύ στη παρέα της δημοσιογραφίνας…)
Δημοσιογραφίνα : (κοιτάζοντας με τρόπο στη παρέα του Δικαστή) Πολύ ένταση είδα εκεί στις ομιλίες τους, μα τώρα ησύχασαν…
Νέος Μπιστικός : Μεγάλο λαμόγιο αυτός ο Δικαστής.
Καθηγητής : Αμ κι οι άλλοι της παρέας του δεν πάνε πίσω.
Δημοσιογραφίνα : Τώρα με το ζόρι κρατιέμαι να μην το πω, μα θα το πω.
Διανοούμενος: Τι πράγμα;
Διανοούμενος : Πρώτα θα σας ορκίσω να μη πείτε τίποτα.
Διανοούμενος, Νέος Μπιστικός, Καθηγητής : Στη τιμή που έχουμε μεταξύ μας
Δημοσιογραφίνα: Λοιπόν ακούστε. Το ξέρετε ότι ο Δικαστής, πριν ένα μήνα, με έμβασμα έβγαλε σε Τράπεζα στην Μεγάλη Ηγεμονία του Παγκόσμιου Σερίφη, πάνω από 100 εκατομμύρια;
Διανοούμενος, Νέος Μπιστικός, Καθηγητής: 100 εκατομμύρια;
Δημοσιογραφίνα: Σςςς! Θα με κάψετε…
Διανοούμενος, Νέος Μπιστικός, Καθηγητής : (χαμηλόφωνα) 100 εκατομμύρια;
Καθηγητής : Μα πού τα βρήκε;
Δημοσιογραφίνα : Άκουσα, ότι του τα ‘δωσε μυστικά ο Ηγεμόνας.
Νέος Μπιστικός : Μα πώς; Αφού όλοι μας βλέπουμε πώς γίνεται η μοιρασιά από τα πιθάρια του Τροχού της Παραγωγής.
Δημοσιογραφίνα : Έλα ντε, που δεν είναι μόνο αυτά τα χρήματα!
Διανοούμενος, Νέος Μπιστικός, Καθηγητής: Δεν είναι μόνο αυτά;
Δημοσιογραφίνα : Σςςςςς!… Θα με κάψετε…
Διανοούμενος, Νέος Μπιστικός, Καθηγητής: (χαμηλόφωνα) Δεν είναι μόνο αυτά;
Δημοσιογραφίνα : Όχι…
Καθηγητής : Για εξηγήσου…
Δημοσιογραφίνα : Ο Ηγεμόνας έχει κι άλλο πιθάρι, που μόνο αυτός το γνωρίζει, και εκεί υπάρχουν χρήματα, πολλά χρήματα, περισσότερα απ’ όσα έχει όλος ο Τροχός της Παραγωγής, που του δίνουν εκείνοι πάνω από το Δωμάτιο των Σκιών, με μυστικές αποστολές…
Διανοούμενος, Νέος Μπιστικός, Καθηγητής: (χαμηλόφωνα) Για φαντάσου…
Νέος Μπιστικός : Και τι τα κάνει;
Δημοσιογραφίνα : Τα μοιράζει δεξιά κι αριστερά, εδώ μα και στο εξωτερικό.
Διανοούμενος : Άσε το έξω, μα εδώ πού, σε ποιόν;
Δημοσιογραφίνα : Κανείς δεν ξέρει. Και για το Δικαστή το ‘μαθα τυχαία, μη ρωτήσετε μονάχα πού και πώς.
Διανοούμενος : Μα αυτό δημιουργεί νέα δεδομένα.
Δημοσιογραφίνα: Θα σας πω ακόμα τούτο που με έβαλε σε μεγάλη σκέψη.
Καθηγητής : Τι είναι πάλι;
Δημοσιογραφίνα : Μοιράζεται κι εκεί κάτω (δείχνει το Ισόγειο)…
Διανοούμενος : Αν δε τρελαθώ σήμερα δεν θα τρελαθώ ποτέ με όσα ακούω.
Δημοσιογραφίνα : Και βέβαια.
Καθηγητής : Και τι συμφέρον έχει ο Ηγεμόνας να μοιράζει λεφτά σε κάποιους εκεί κάτω; Για ποιο λόγο; Εκεί κάτω όλοι τον βρίζουν, φωναχτά ή από μέσα τους, δεν έχει σημασία, όλοι τον βρίζουν.
Δημοσιογραφίνα : Άκουσα, μα το λέω με επιφύλαξη, πως τούτη την εντολή πήρε από τον Παγκόσμιο Σερίφη που ήρθε τελευταία εδώ, και μάλιστα είπε του Ηγεμόνα μας, να κάνει ό,τι του λέει, χωρίς να ρωτά το γιατί.
Νέος Μπιστικός : Μα γιατί;
Καθηγητής : Αδύνατο! Δεν μπορώ να το πιστέψω… Δεν βγάζει νόημα αυτό…
Δημοσιογραφίνα : Λοιπόν, ας τελειώνει η κουβέντα εδώ… Άλλωστε, πολλά ακούγονται, θαρρώ ότι κι εσείς ακούτε, πως αναμένονται σοβαρές εξελίξεις… Σύντομα όμως θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα… Μέχρι τότε, τσιμουδιά για ό,τι είπαμε…
(Στο σημείο αυτό, η φωτιά στο Πιθάρι των Δεινών έχει φουντώσει. Ακούγεται έντονα ο βρασμός και το πιθάρι αρχίζει να κουνιέται πέρα δώθε – Οι Μπιστικοί τρέχουν πέρα δώθε – Ο Ηγεμόνας έντρομος έρχεται στην άκρη του επιπέδου και κοιτά κάτω το Πιθάρι)
Ηγεμόνας : (στους Μπιστικούς) Μα τι κάνετε εκεί; Τρελαθήκατε τελείως; Δεν σας είπα τόσες φορές να μη ξεχνάτε ποτέ να ρίχνετε μια ματιά στη φωτιά; Γρήγορα, κάντε κάτι!
Καθηγητής (έντρομος) : Υπηρέτη, τρέξε, για το Θεό! Μα πώς δεν προσέξαμε πως η φωτιά είχε παραφουντώσει;
Ηγεμόνας : (στους δικούς του υπηρέτες) Κι εσείς, κάτω, να βοηθήσετε! (τρέχουν κι αυτοί)
Δημοσιογραφίνα : Μα πώς έγινε αυτό;
Δικαστής : Είχαμε απορροφηθεί από κάτι συζητήσεις που είχαμε.
Διανοούμενος : Για το Θεό! Δεν μπορούν οι υπηρέτες μόνοι του. Ας τρέξουμε όλοι να σβήσουμε τη φωτιά, ειδεμή καιγόμαστε!
(Προσπαθούν όλοι στο επίπεδο 3 να σβήσουν τη φωτιά, μα δεν μπορούν να πλησιάσουν το Πιθάρι. Έτσι, το Πιθάρι έσκασε από τη ζέστη και ένας ισχυρός άνεμος ξεχύθηκε από μέσα του, που παρέσυρε έξω από τη σκηνή όλους τους ένοικους του επιπέδου των Μπιστικών και του Ηγεμόνα, ενώ γκρεμίζονται και τα τρία πιθάρια στο Ισόγειο όπου έμπαιναν τα χρήματα και πέφτοντας σπάζουν και χύνονται έξω τα σακούλια, κι ακολούθως γκρεμίζεται και ο Τροχός της Παραγωγής. Τέλος, γκρεμίζονται το δωμάτιο με τη ταμπέλα «ΠΑΤΡΙΔΑ» απ’ το οποίο βγήκε μια νέα κοπέλα σε κακά χάλια, με ξεσκισμένα ρούχα και ματωμένη, και ο τοίχος στο βάθος του Ισογείου. Ο Ηγεμόνας κι οι Μπιστικοί καθώς βγαίνουν από τη σκηνή φωνάζουν : «Μας πήρε ο άνεμος και μας σήκωσε από μια αφηρημάδα της στιγμής». Η αυλαία κλείνει)
Σκηνή 2η : Αυτή που περιγράφεται στην εισαγωγή
(Τα πρόσωπα που αναφέρονται στην Εισαγωγή)
Πατρίδα : Στο άθλιο Καθεστώς που κατέρρευσε από το βάρος των ίδιων του των αμαρτημάτων, η μορφή μου δεν ήταν γνωστή παρά μονάχα στους βιαστές μου. Εκεί στο δωμάτιο υπέφερα σαν άλλος Προμηθέας, μόνο που εδώ τα όρνια είχαν όψη ανθρώπινη, μα μόνο όψη. Ακούγατε τις κραυγές μου, δεν ξέρω κι όλας αν τις ακούγατε, γιατί για ν’ ακούς κάτι τ’ αυτιά μερικές φορές δεν είναι αρκετά, μα όπως κι αν έχει το πράγμα, δεν μ’ αναζητήσατε, δεν σας έλειψα. Αυτό δυνάμωνε και τους δυνάστες σας, μα και τα δεινά τα δικά σας. Ισχυροποιούσε τις θέσεις όλων. Και του παλιού Ηγεμόνα με τα τσιράκια του, μα και τη δουλεία εκείνων που έλιωναν στον Τροχό της Παραγωγής. Δεν ήταν πάντα έτσι. Αυτό το ξεχάσαμε. Κι η προηγούμενη Ηγεμονία είχε αρχίσει με τους καλύτερους οιωνούς όταν είχε διαδεχτεί την προηγούμενή της. Με τιμούσε, και τιμούσε και σας. Τα σημάδια ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν είχαν λείψει, μα τα αγνοούσαμε γιατί τα θεωρούσαμε μικρά. (σκύβει και παίρνει ένα τούβλο που ήταν μπροστά της και το σηκώνει ψηλά) Το βλέπετε αυτό; Χωράει στο χέρι μου. Είναι μικρό. Σαν χτίζω, παίρνοντας το ένα τούβλο μετά απ’ τ’ άλλο, μπορώ να κατασκευάσω ένα δωμάτιο που πια δεν θα χωρά στο χέρι μου, θα χωράω εγώ μέσα του. Και συνεχίζοντας, μπορώ να φτιάξω ένα τεράστιο σπίτι που θα χωρά κι άλλους, κι έπειτα ένα ακόμα μεγαλύτερο κτίριο, κι έπειτα κι άλλο, κι άλλο, ώσπου να χωρέσει ένα λαό ολάκερο μέσα του. Έτσι ήταν και οι προειδοποιήσεις. Περιφρονούσαμε το ένα μικρό σημάδι, «τι είναι λέγαμε, ένα τούβλο που χωράει στο χέρι μας», κι έτσι περιφρονώντας το κάθε νέο τούβλο που εμφανίζονταν στον ορίζοντα, βρεθήκαμε ξαφνικά να είμαστε μαντρωμένοι στη φυλακή, που μεθοδικά χτίζαν γύρω μας όλοι εκείνοι που δούλευαν πάνω σ΄ αυτό το σχέδιο. Όμως, ας είναι. Εγώ παραδίνω τις τύχες μου, και μαζί μ΄ αυτές στη νέα Ηγεμονία και στο Νέο Ηγεμόνα. (γυρίζει και του κάνει νεύμα να περάσει μπροστά της)
Νέος Ηγεμόνας : (στην Πατρίδα) Όχι στα χέρια μου μα στα χέρια όλων αυτών (με το χέρι δείχνει όλο τον κόσμο στη Σκηνή)… Έκτακτες ευτυχείς εξελίξεις, έφεραν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στέλνοντας στη σύνταξη τη παλιά. Φυσικά, σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα κληθείτε ελεύθερα ν’ αποφασίσετε τον νέο σας Ηγεμόνα. Όρκο παίρνουμε ότι ποτέ δεν θα επιτρέψουμε ξανά να πληγωθεί η «ΠΑΤΡΙΔΑ», και βέβαια, το Δίκαιο, του οποίου το περιεχόμενο όλοι μαζί θα ορίσουμε, θα είναι οδηγός μας.
Πολίτης 1 : Σας καλωσορίζουμε, μα δεν θέλουμε πάλι να βρεθούμε θεατές στο ίδιο έργο.
Νέα Μπιστικός 4 : Αυτό θα εξαρτηθεί περισσότερο από σας και λιγότερο απ’ τον Ηγεμόνα. Αν αρνηθείτε να του δώσετε τη παραμικρή ανοχή από την αρχή, τότε τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα για σας και πιο δύσκολα για κείνον, και σε κάθε περίπτωση, πιο χρήσιμα για τη Δημοκρατία και την υπόθεση της Κοινής Προόδου.
Πολίτης 2 : Αυτοί που μόλις έφυγαν, με τον ίδιο τρόπο κι εκείνοι είχαν έρθει, και οι πριν από εκείνους, κι από κείνους οι ακόμα πιο πριν.
Πολίτης 3 : Το παιχνίδι θα καταντήσει φάρσα αν δεν πάρει ένα τέλος ο παλιός τρόπος που παιζόταν.
Πολίτης 4 : Το πρόβλημά μας ήταν ότι ενώ ο προηγούμενος Ηγεμόνας που πήγε στον αγύριστο κι η παρέα του το έπαιζαν αυτό το παιχνίδι, εμείς δεν το παίζαμε καθόλου. Αυτή η άρνησή μας να μπούμε στο παιχνίδι, μετέτρεψε τον αγώνα σε μονότερμα εναντίον μας. Αυτοί σε μόνιμη επίθεση, εμείς σε μόνιμο ρόλο τερματοφύλακα. Όμως, έτσι, είσαι καταδικασμένος κάθε τόσο να μαζεύεις τη μπάλα απ’ τα δίχτυα σου.
Μπιστικός 2 : Περισσότερο κι από εσάς, θα πρέπει κι εμείς οι Μπιστικοί, η κυβέρνηση να πούμε που αποστολή μας είναι να εκτελούμε τις εντολές της πλειοψηφίας, να ελέγχουμε τον εαυτό μας, αν θέλουμε να έχουμε ηγεσία άξια του στόχου που βάλαμε όταν διώχναμε τον προηγούμενο Ηγεμόνα.
Πολίτης 5 : Η παραίτηση, η αδιαφορία κι η ηττοπάθεια, να τι είναι εκείνα που πληρώνουμε, που πληρώναμε, και πού αγώνας γίνεται να μη τα ξαναπληρώσουμε.
Νέος Ηγεμόνας : Χαίρομαι που έτσι βάζετε τα πράγματα από την αρχή. Θέλω κι εγώ τη φιλοδοξία μου της προσφοράς να τη κρατήσω εκεί που και σήμερα είναι. Και σαν πρώτο μέτρο, να, εδώ κάτω θα είναι ο κοινός τόπος που θα ζούμε και θα δημιουργούμε όλοι μαζί, χωρίς επίπεδα που τόση απόσταση δημιουργούσε ανάμεσα στους ανθρώπους που θα ‘πρεπε δίπλα να βρίσκονται. Ο Τροχός της Παραγωγής θ’ αντικατασταθεί με άλλα εργαλεία και άλλες διαδικασίες που θα σέβονται τον άνθρωπο, και βέβαια, το προϊόν που παράγετε, θα κατανέμετε με το πιο δίκαιο τρόπο.
Πολίτης 6 : Ας είναι η πίκρα που ζήσαμε στη προηγούμενη Ηγεμονία οδηγός μας, να μη τη ξαναζήσουμε, και να την πολεμάμε όπου τη βρίσκουμε.
Πολίτης 2 : Να δώσουμε νόημα δίκαιο κι ευγενικό περιεχόμενο στο μέλλον των συνανθρώπων μας.
Νέος Ηγεμόνας : Ευγενικοί είναι οι δικοί μου στόχοι. Δεν μπορεί το ανέντιμο να παράγει εντιμότητα.
Μπιστικός 3 : Θα δώσουμε νόημα ανθρώπινο στους αριθμούς. Ο άνθρωπος που λογίζονταν αριθμός, πέρασε, πέθανε. Μέτρο των αριθμών ο άνθρωπος κι όχι το αντίστροφο.
Νέος Ηγεμόνας : Η Αιδώς θα είναι πιστή μου σύντροφος. Η Αιδώς που είχε χαθεί απ’ τους πολιτικούς, θα επιστρέψει πάλι σ’ αυτούς. Τις ανθρώπινες αξίες που με παρέδωσε η Ιστορία, τις υποχρεώσεις που μου δίδαξε, τα δικαιώματα που με κληρονόμησε, τίποτα απ’ αυτά δεν είναι στην εξουσία μου να διακυβεύσω ή αδυνατίσω. Να η πρόκληση : ένα νέο Όραμα που θα εκφράζει τις αξίες μας, να ο πραγματικός μας Ηγεμόνας! Ηγεμόνας μας θα είναι ένα αιώνιο Όραμα κι όχι ένας θνητός άνθρωπος.
Πολίτης 4 : Όμως το όραμα, χρειάζεται να με ταρακουνήσει εσωτερικά πριν με ενεργοποιήσει εξωτερικά. Αν το εσωτερικό σκίρτημα λείπει, δεν είναι όραμα. Μένει επομένως να δούμε αν τούτο το σκίρτημα θα συμβεί.
Πολίτης 5 : Πόσες φορές δεν χλεύασαν την αγωνία μου; Την ονόμαζαν μεμονωμένο γεγονός, όταν δεν την ονόμαζαν καθοδηγούμενη. Περασμένοι αγώνες, στη συνδιαλλαγή… Πόσες φορές δεν με εγκάλεσαν στην «πραγματικότητα»; «Από εδώ και εμπρός ας δούμε τι μπορεί να γίνει» μου λέγαν : μια διαρκής απάτη τούτο το «από δω και μπρος» που λειτουργούσε σα γομολάστιχα όλων των προηγουμένων εγκλημάτων τους. Ο θύτης καλεί το θύμα να ξεχάσει το έγκλημα, την απάτη, την ανομία. Τι νόημα έχει η μνήμη; Δεν τόλμησαν άραγε να μου πουν : «Ζεις πολύ και κοστίζεις. Αλλού ζουν λιγότερο. Διασκεδάζεις περισσότερο απ’ ότι εκείνοι, χαίρεσαι περισσότερο απ’ ό,τι εκείνοι, αγαπάς περισσότερο απ’ ό,τι εκείνοι, γελάς περισσότερο απ’ ό,τι εκείνοι, δεν πίνεις τσάι στις 5 το απόγευμα. Δεν αρκείσαι σε μπυροκατανύξεις. Όλα αυτά δεν βοηθούν στη δημιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης και πλούτου»;
Πολίτης 1 : (απευθύνεται στο Νέο Ηγεμόνα) : Η αργυρώνητη γραφίδα και ο εξωνημένος λόγος δεν μας διαβεβαίωναν άραγε ότι εξ ορισμού οι δημιουργοί και οι κάτοχοι του πλούτου ταυτίζονται κατ’ ανάγκην;
Πολίτης 2 : Είναι φορές που ο εξωραϊσμός δεν έχει όρια.
Πολίτης 3 : Κι αφού μας έκλεβαν το κόπο μας, αποκαλούσαν εμάς «εργαλεία παραγωγής» κι αυτοί κατέχοντας τον κλεμμένο πλούτο μας, εμφανίζονταν ως δημιουργοί του.
Πολίτης 4 : Πόσες φορές δεν μας αμφισβήτησαν τα λίγα κεκτημένα μας που στοιχειωδώς μας εξανθρωπίζουν μετά τόσους αγώνες εκατοντάδων, χιλιάδων χρόνων, πόσες φορές δεν προσπάθησαν να τα μηδενίσουν;
Πολίτης 5 : Που αδιαφόρησαν, από αμέλεια ή δόλο, ας μη το λεπτολογήσουμε τώρα το ζήτημα, για τη ληστεία των εισφορών μου. Δεν είναι ούτε του παρόντος ούτε του υστερότερου χρόνου η συζήτηση για το «ποιος ο λαθροχείρας». Προέχει το πρακτικό ζήτημα : Πώς θα ξαναγεμίσω με τις εισφορές μου το Θησαυροφυλάκιο που οι προηγούμενοι λεηλάτησαν. Ηγεμόνα (απευθύνεται σον Νέο Ηγεμόνα) πρέπει να μη ξανακούσουμε το «ό,τι έγινε – έγινε». Να μη ξεμείνει αίτημα ορφανό η αξίωση της απόδοσης λογοδοσίας και όσοι έκλεψαν να επιστρέψουν τα κλεμμένα κι αφού δικαστούν να τιμωρηθούν δίκαια όσοι κριθούν ένοχοι…
Πολίτης 1 : Που μου λέγανε ότι είναι εθνικά υγιές ό,τι είναι κερδοφόρο. Με κάθε δυνατό πλέον τρόπο. Και λέγοντας κερδοφόρο, εννοούσαν βέβαια κερδοφόρο για τους ίδιους, γιατί διαφορετικά, αν το κέρδος όλοι το καρπούμασταν με δίκαιη κατανομή, κανείς δεν θα το πολεμούσε.
Πολίτης 2 : Εκ του αποτελέσματος κρίνονται οι πάντες ήταν το αγαπημένο τους σλόγκαν ακόμα κι όταν οι ίδιοι αποτελούσαν τα πιο τρανά παραδείγματα ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας. Εκ του αποτελέσματος αδιάφορα από τον ενδεχόμενο παραλογισμό των αξιώσεων κι ακόμα αδιάφορα απ’ τη νομιμότητα των μέσων επιδίωξης των αποτελεσμάτων.
Πολίτης 3 : Ανθρωποφάγα τα δόγματά τους.
Πολίτης 4 : Θυμάμαι κάποτε που μάταια προσπάθησα να πείσω τους Προϊσταμένους στο Τροχό της Παραγωγής, ότι επιθυμούσα να εργάζομαι. «Μα κι εμείς θέλουμε να δουλεύεις» μου έλεγαν. «Μα δεν θέλω να δουλεύω, να εργάζομαι θέλω». «Μα δεν λέμε το ίδιο πράγμα;», επέμεναν; Μάταιη η προσπάθεια να εξηγήσω την τεράστια απόσταση των φιλοσοφιών των δυο αντιλήψεων που περικλείονται στις παραπάνω λέξεις.
Πολίτης 5 : Στις πιο καθαρές ερωτήσεις μας, ο Ηγεμόνας μας έδινε τις πιο θολές και γεμάτες έπαρση απαντήσεις.
Πολίτης 1 : Παρ’ όλα αυτά, και τούτη τη στιγμή, είμαι ανήσυχος. Κείνο κει το δωμάτιο (δείχνει το Δωμάτιο των Σκιών) και κείνες κει (δείχνει τις Σειρήνες που μένουν πάνω στη γωνιά της Σκηνής ασάλευτες), καθόλου δε βλάφτηκαν απ’ ό,τι βλέπω απ’ το μεγάλο σεισμό που ισοπέδωσε τα πάντα… Εξόν απ’ αυτά τα δυό… Ξαναδιαβάζω την Ιστορία γιατί θαρρώ δεν μου την είπαν όλη, κοιτώ πίσω απ΄ τη σκηνή που παίζεται το έργο και διακρίνω τον συγγραφέα να συναλλάσσεται με τον θεατρικό επιχειρηματία : «το έργο σου δεν αμφισβητεί αρκετά το κέρδος και τη συναλλαγή, βάλε κι άλλη αμφισβήτηση» λέει ο επιχειρηματίας κι ο συγγραφέας πρόθυμος εξεγείρει στ’ άκρα το κοινό. Είναι ανάγκη να δω αν ο όχλος γράφει την Ιστορία, κι εγώ μαζί του βάζω το λαό στη πάντα, ή αν μια γκρούπα που αρχοκρατεί την γράφει, κι εγώ πειθήνια κι αστόχαστα ακολουθώ, κι ο δοσίλογος τον πατριώτη καθίζει στο σκαμνί, ο ανίκανος τον ικανό, κι εγώ άθελά μου γίνομαι το στήριγμα του ανάξιου κατήγορου.
Πολίτης 2 : Είναι ανάγκη να δούμε στο φως το πρόσωπο του Ιστορικού, από πού αγοράζει τη γραφίδα του, και από ποιόν μισθοδοτείται.
Πολίτης 3 : Οι Πάπες δεν βρίσκονται όλοι στον Παράδεισο, ούτε όλοι εκείνοι που τους έχουμε για σίγουρους στη Κόλαση βρίσκονται εκεί
Νέος Ηγεμόνας : Απ’ τα βάθη της καρδιάς μου σας λέω τούτο : εγώ θα γερνάω όσο περνούν τα χρόνια, μα οι αξίες που εκπροσωπούμε, σας βεβαιώνω, θα ‘ναι πάντα νιες, φρέσκες. Να μην πούνε κάποια στιγμή, ότι κι εγώ τελικά υπηρέτησα μια αξία που δεν μπόρεσα να τιμήσω τ’ όνομά μου. Δεν θέλω η δόξα μου να έχει το τέλος του Μαντείου των Δελφών. Ποια άραγε θα μπορούσε να ήταν η νέα προφητεία;
Φωνή (όλοι κοιτάν γύρω – γύρω και προς τα πάνω) : Ακούστε με, γιατί θα κάνετε πολύ καιρό να με ξανακούσετε. Δεν ακούγομαι παρά σε εξαιρετικές μονάχα περιστάσεις σαν και τούτη εδώ. Είμαι η χαμένη σας συνείδηση που για λίγο έχω χώρο ν’ ανασάνω. Ακούστε με! Είναι η Ζωή τού Ανθρώπου μια αδιαπραγμάτευτη αξία.
Νέος Μπιστικός 2 : (μονολογεί) Κάτι δεν πάει καλά σαν τονίζονται τα αυτονόητα, σαν να μην είναι αυτονόητα… (μιλά κανονικά) Εμπόρευμα λογίζονταν λίγο πριν είναι αλήθεια.
Φωνή : Κι είναι ακόμα η Ζωή μια Μεγάλη Πορεία. Μια Διαρκής Πορεία, χωρίς σταματημό. Δεν υπάρχει λεπτό για χάσιμο, το κάθε λεπτό μετρά.
Νέος Μπιστικός 3 : Και τότε στο Τροχό της Παραγωγής δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο, μα όχι για να ζούμε, αλλά για να μη ζούμε.
Φωνή : Προχωράμε, κι όλη μας η έγνοια είναι οι λακκούβες που δεν φαίνονται, οι γκρεμοί που δεν φαίνονται γιατί είναι με μεγάλη τέχνη σκεπασμένα, όλη μας η έγνοια είναι μη χάσουμε το προσανατολισμό, κι αντί για Εμπρός να πάμε προς τα πίσω. Τούτο μονάχα σας λέω : Εμπρός! Είναι η Φωνή του Πεπρωμένου σου, της Μοίρας σου, του μόνου αληθινού Πεπρωμένου, της μόνης αληθινής Μοιραίας εξέλιξης των πραγμάτων. Αυτή η Φωνή του Πεπρωμένου που σου μιλά, σε καλεί να υπερασπιστείς το μόνο που σου έχει απομείνει : αυτή τη «μια παλάμη τόπο» κάτω απ’ το πουκάμισο και το «σταυρουδάκι του ήλιου» όπως λέει κάπου ο Ποιητής του Ανθρώπου. Η Φωνή που προστάζει «Εμπρός», είναι η μόνη αληθινή Φωνή. Η Ώρα της Χωρίς Νόημα Αναμονής, φτάνει στο τέλος της, ΠΡΕΠΕΙ να φτάνει στο τέλος της. Το Θηρίο μάς πήρε μέσα σε λίγες ώρες, όλα μας τα χρόνια! Είναι η Ώρα να πολεμήσουμε να ξαναπάρουμε πίσω τα κλεμμένα μας χρόνια, τις χαμένες μας Ζωές! Ψυχή Ορθή!
Πολίτης 1 : Ψυχή Ορθή! Να το σύνθημά μας, στη θέση των αριθμών.
Φωνή : Εμπρός! Η ζωή μας είναι πολύτιμη για να την εμπιστευόμαστε σε κοινούς αλήτες, σε ανίκανους, σε διαπλεκόμενα λαμόγια, σε μετριότητες, σε κλέφτες. Εμπρός! Να κάνουμε ένα κατάλογο για το ποιοι δεν μπορούν να μας μιλάνε, έως ότου νομιμοποιηθούν στη συνείδηση της κοινωνίας. Όχι κρατικό κατάλογο, όχι νομική νομιμοποίηση. Εννοώ ένα κατάλογο ψυχής! Εμπρός! Να βυθίσουμε τους φελλούς που επιπλέουν και να εξορίσουμε απ’ τη σκέψη μας τους τιποτόφρονες.
Πολίτης 2 : Πώς θα γίνει τούτο το θαύμα;
Φωνή : Με το να πιστέψουμε πως βαφτίστηκε «θαύμα» απλά για να αποτρέπει τη προσπάθεια, αλλά όμως, δεν είναι «θαύμα», είναι κάτι που βρίσκεται στις δυνατότητες του Ανθρώπου, όχι με δύναμη, μα με Θέληση. Εμπρός, γιατί τίποτα δεν χαρίζεται! Εμπρός! Να κάνουμε την αξιοπρέπεια ένα «κοινό αγαθό» και όχι ένα προνόμιο των λίγων. Οι ιερείς της μιζέριας είναι βάρος της Γης. Η ζωή τους είναι μια ζωή χωρίς νόημα για τη Χώρα του Ανθρώπου.
Πολίτης 3 : Κι ως πού μπορεί να φτάσει αυτό το «Εμπρός!»;
Φωνή : Ως ότου, ο Άνθρωπος πάψει να αγωνιά για την Επιβίωση, ως ότου η «επιβίωση» δεν θα είναι το πρόβλημα, μα ένα αδιαπραγμάτευτο δεδομένο που δεν θα μας απασχολεί, γιατί στο επίπεδο της Προόδου που θα έχουμε φτάσει, το μέλημα θα ‘ναι πια η «ποιοτική επένδυση» της Ζωής του Ανθρώπου, και όχι το αν θα ‘χει ένα πιάτο φαί στο τραπέζι του, όχι το αν θα επιζήσει μιας αρρώστιας του ανάλογα με την οικονομική του κατάσταση, όχι αν θα έχουν ή όχι τη δυνατότητα τα παιδιά τού οικονομικά ανήμπορου να σπουδάσουν, μα ο αγώνας θα γίνεται για τη ποιοτική διάσταση της καθημερινότητας. Η επιβίωση ενός ανθρώπου δεν είναι διαπραγματεύσιμο οικονομικό μέγεθος.
Πολίτης 6 : Μας έδειχναν άλλες Ηγεμονίες και μας λέγανε : να, εκεί ‘όχι μόνο δεν υπάρχουν αυτά που ζητάτε, μα πολύ λιγότερα δίνονται στους πολλούς. Σας υπόσχονται μας λέγανε, πράγματα ανέφικτα οι λαϊκιστές, όπως τους αποκαλούσαν.
Φωνή : Εγώ δεν θα σας θέσω σα στόχο του χειρότερο απ’ αυτά που υπάρχουν μα το καλύτερο απ’ αυτά που υπάρχουν. Σας δείχνω λοιπόν άλλες Ηγεμονίες, που ο απλός πολίτης, απολαμβάνει και δυο και τρείς και τέσσερις φορές περισσότερα, και σας λέω : Γιατί αυτοί μπορούν κι εσείς να μη μπορείτε; Να το ερώτημα που δεν πρέπει να το εγκαταλείχετε αν δεν βρείτε απάντηση ικανοποιητική. Ο Καθημερινός Γολγοθάς του Καθημερινού Ανθρώπου, ο Φόβος και η Αγωνία τού αν θα επιβιώσει, να αυτό που πρέπει να καταπολεμηθεί, να ο μεγάλος κι αφίλιωτος εχθρός σας. Εδώ το οικονομικό κέρδος δεν θα είναι ένοχο : απλά, θα είναι νόμιμο και θα συμμετέχει στα κοινά βάρη δίκαια, όπως τούτο το «δίκαιο» η κοινωνία, ο λαός, ελεύθερα θα προσδιορίζει. Εδώ η ποινή για το παράνομο οικονομικό κέρδος, απλά, θα είναι δρακόντεια.
Πολίτης 4 : Συνεχώς θυσίες όμως ζητούσαν πάντα από τους ίδιους και τους ίδιους. Τις ζημιές τις πλήρωναν πάντα οι ίδιοι, όσοι είχαν τα λίγα και τα κέρδη τα παντελόνιαζαν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι, οι Μπιστικοί κι ο Ηγεμόνας τους. Η διαρκής θυσία των ίδιων πάντα υποζυγίων για μια καλύτερη δήθεν ζωή που σπάνια την έβλεπαν, κι όταν την έβλεπαν, την έβλεπαν για λίγο, και σε λίγο, με ένα πρόσχημα, τους έσερναν πάλι πίσω στο κόσμο της μιζέριας.
Φωνή : Αυτή ήταν η αποστολή σου : Μια ζωή να σπέρνεις, μα ποτέ να μη θερίζεις, και το χειρότερο, ό,τι σπέρνεις να το θερίζουν άλλοι! Λοιπόν, η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ! Αλλά ποια ζωή; Όχι βέβαια η ζωή που ονειρεύονται οι ιερείς της Εκκλησίας της Μιζέριας.
Πολίτης 5 : Της Μιζέριας για τους πολλούς, αλλά της ονειρεμένης ΖΩΗΣ για τους πολύ λίγους!
Φωνή : Να ο Δρόμος που μας κρύβουν, η Αλήθεια που δεν θέλουν να μας κυριεύσει. Να ο Δρόμος που σου δείχνει το Χρέος σου σαν Άνθρωπος! Η Ορθή Ψυχή! Δεν υπάρχει τίποτα που να αναιρεί τούτο σου το Χρέος. Αν αυτός ο στόχος δεν σας πεισμώσει, δεν σας κάνει να πείτε : «Όχι άλλη ανέχεια και ανελευθερία», δεν είσαστε ακόμα «εντελώς» μέλη αυτού που καλείται Ανθρώπινη Κοινωνία. Τι είναι αυτό που σε κάνει σήμερα να βρίσκεσαι πολλά σκαλιά πάνω από το σκαλί που βρίσκονταν ο άνθρωπος των σπηλαίων;
Πολίτης 1 : Η ανακάλυψη της φωτιάς.
Φωνή : Σπουδαίο αυτό, αλλά όχι το σπουδαιότερο.
Πολίτης 2 : Η ανακάλυψη του τροχού.
Φωνή : Κι αυτό σπουδαίο αλλά όχι το σπουδαιότερο. Το σπουδαιότερο είναι το πείσμα του Ανθρώπου να νικήσει τους Νόμους της Ζούγκλας, το πείσμα του ν’ αγωνιστεί ενάντια στην Ανάγκη, που αν το εγκαταλείψει αυτό πείσμα, πολύ εύκολα θα βρεθεί πολλά σκαλιά κάτω από εκεί που με τόσο Αγώνα και Ιδρώτα και Αίμα έφτασε. Δεν υπάρχει «Μονόδρομος της Μιζέριας». Αυτή η λέξη, μονάχα κι ως λέξη κι όχι ως σκέψη, δείχνει Αρρώστια. Δεν «αιτείσαι ευσεβάστως» από κάποια Εξουσία να «ευαρεστηθεί» να σε «αποταξινομήσει» από τη κλάση του «υπανθρώπου», του «Μόνιμου Υποζυγίου», μα το ΑΠΑΙΤΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ. Λες : Ίσαμε Εδώ! Ή θα μου δώσετε με το καλό τη θέση που δικαιούμαι στη Ζωή, ή θα τη καταλάβω με βάση το προαιώνιο Ανθρώπινο Δικαίωμά μου να κατέχω μια Ανθρώπινη Ζωή, που με ΒΙΑ μου την έχετε στερήσει! Ψυχή ορθή! Τούτη είναι η τελευταία μου λέξη.
ΠΑΤΡΙΔΑ : Έχει πολύ δρόμο φαίνεται ακόμα μπροστά του ο Άνθρωπος. Δεν έφτασε ακόμα το τέλος των τραγικών ποιητών.
(Η αυλαία κλείνει σιγά – σιγά. Μέχρι να κλείσει τελείως, συμβαίνουν τούτα στη σκηνή : Το δεύτερο και τρίτο επίπεδο που είχαν καταργηθεί αρχίζουν να υψώνονται σιγά – σιγά. Στο Ισόγειο ξαναβγαίνει αργά – αργά ο Τροχός της Παραγωγής. Οι Μπιστικοί ανεβαίνουν στο δεύτερο επίπεδο, κι ο ηγεμόνας στο τρίτο. Από μια άκρη εμφανίστηκε ο Διανοούμενος του πρώην Ηγεμόνα, τον οποίο ο Νέος Μπιστικός 2 χαιρετά διστακτικά. Οι Σειρήνες για πολύ λίγο, ακούστηκαν στη κορυφή να εκπέμπουν τους γνωστούς τους ήχους. Ο Νέος Μπιστικός 3 πετά ένα κόκαλο στο Ισόγειο. Οι υπόλοιποι Μπιστικοί τρέχουν και το παίρνουν πίσω και ένας από αυτούς το βάζει στη τσέπη του. Η Νέα Μπιστικός 1, πετά στο Ισόγειο μια ταμπέλα που γράφει : «Ο,ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΓΙΝΕ – ΛΗΘΗ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ – ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ». Ο Πολίτης 2 την κρεμά ψηλά. Οι Πολίτες 3 κι 4 κι ο Νέος Μπιστικός 3 μαζί με τον Διανοούμενο χειροκροτούν. ΟΔιανοούμενος φων΄ζει : «ΛΗΘΗ! ΤΙ ΕΞΑΙΣΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΥΤΗ Η ΛΗΘΗ! ΤΙ ΕΞΑΙΣΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΥΤΟ ΤΟ Ο,ΤΙ ΕΓΙΝΕ – ΕΓΙΝΕ»… Οι Πολίτες 7 και 8 (που ήταν οι παλιοί Προϊστάμενοι) πλησιάζουν την ΠΑΤΡΙΔΑ και την πιάνει ο ένας απ’ τ’ αριστερό κι η άλλη απ’ το δεξιό μπράτσο.
Πατρίδα : (κοιτά με απορία τους δύο Πολίτες και τους ρωτά) Ποιοι είστε; τι Θέλετε;
Πολίτης 7 : Είμαστε οι νέοι Προϊστάμενοι
Πατρίδα : Σας θυμάμαι από παλιά. Δεν σας άλλαξαν; (οι δύο Προϊστάμενοι χαμογελούν)
Πολίτης 8 : Για την ασφάλειά σου, προσωρινά, θα πρέπει να σε βάλουμε στο Δωμάτιο (της δείχνει το Δωμάτιο με τη ταμπέλα «ΠΑΤΡΙΔΑ»)
Πατρίδα : Αφήστε με, αφήστε με, σας λέω!
(Οι Πολίτες 7 και 8 τη βάζουν μια βία στο Δωμάτιο και κλείνουν τη πόρτα. Αμέσως μετά κρεμούν κι ένα κόκκινο λαμπάκι)
Ακούγεται η Φωνή : «ΑΡΧΙΣΑΤΕ ΠΑΛΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΤΕ ΜΠΡΟΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ!» Στο Ισόγειο όλοι κοιτάζονται μεταξύ τους. Ο Πολίτης 1 λέει : «τρελάθηκε η καημένη η Φωνή!» Στο επίπεδο των Μπιστικών, ήρθαν κι οι παλιοί Μπιστικοί : ο Καθηγητής, ο Συνδικαλιστής, ο Δικαστής, η Δημοσιογραφίνα… Ο Νέος Μπιστικός 3, κατεβαίνει στο Ισόγειο και μπαίνει στο Δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ». Ακούγονται γυναίκες στριγκλιές που σε λίγο σταματούν. Οι Νέοι Μπιστικοί απευθύνονται στον Νέο Ηγεμόνα και του λένε δείχνοντας το δωμάτιο «ΠΑΤΡΙΔΑ» στο Ισόγειο : «ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΑΣ». Ο Νέος Ηγεμόνας χαμογελά αμήχανα… Από το δωμάτιο των Σκιών ακούγεται ένα γέλιο και η φωνή της Σκιάς 1 : Όλα πάνε όπως προγραμματίστηκαν… Ας ειδοποιήσω και τον Παγκόσμιο Σερίφη να συγχαρεί το Νέο Ηγεμόνα… Εδώ η αυλαία κλείνει τελείως…)
ΤΕΛΟΣ Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις