Οι περισσότερες γυναίκες βρίσκουν βαρετό το ποδόσφαιρο. Δεν έχουμε μάθει να μας αρέσει η μπάλα, ούτε καν γνωρίζουμε τους κανόνες του παιχνιδιού. Όροι όπως το «οφσάιντ» και το «κόρνερ» μας ακούγονται σαν κινέζικα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων αναγνωρίζουμε τους πιο γνωστούς παίκτες, συνήθως αυτούς που πρωταγωνιστούν σε life style περιοδικά και μέχρι εκεί. Ενημερωνόμαστε για το ποια ομάδα πήρε το πρωτάθλημα ή ποια υποβιβάστηκε από τις ανδρικές παρέες μας αλλά σίγουρα δεν δίνουμε και μεγάλη σημασία.
Το ποδόσφαιρο, τουλάχιστον στην Ελλάδα, είναι κάτι σαν ένα ανδρικό άβατο, το οποίο παραβιάζεται μονάχα όταν παίζει η Εθνική. Μπορεί να μην ξέρουμε ποιος είναι ο προπονητής του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού αλλά τον Σάντος τον ξέρουμε όλες. Μπορεί να μην έχουμε ιδέα ποιος είναι ο στόπερ του ΠΑΟΚ αλλά τον Παπασταθόπουλο φυσικά και τον γνωρίζουμε.
Όταν παίζει η Εθνική ξαφνικά γινόμαστε φανατικές. Στενοχωριόμαστε όταν χάνει, πανηγυρίζουμε όταν κερδίζει. Ίσως μάλιστα και με πιο ακραίες αντιδράσεις από τους άνδρες.
Ο χθεσινός αγώνας ξέραμε ότι ήταν κρίσιμος, μέρες τώρα ακούγαμε για τα σενάρια της πρόκρισης. Άρα είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί δεν ήταν ένας ακόμα αγώνας. Ήταν ή όλα ή τίποτα. Και τελικά ήταν ένας θρίαμβος.
Σε όλα τα σπίτια, σε όλα τα μπαλκόνια κάπου ανάμεσα στις μπάσες φωνές, μπορούσες να ακούσεις γυναίκες να πανηγυρίζουν. Στην Ομόνοια πάνω στα μηχανάκια ήταν και κοπέλες με τεράστιες γαλανόλευκες. Γυναίκες περήφανες για την εθνική, για τους Έλληνες ποδοσφαιριστές.
Τις τεχνικές λεπτομέρειες σίγουρα δεν μπορούμε να τις αναλύσουμε, ούτε το αν ήταν τελικά πέναλτυ μπορούμε να αποφανθούμε. Όμως μπορούμε να πούμε ότι αυτή η ομάδα μας έκανε έστω και για λίγο να ανέβουμε στα ουράνια, μας έκανε να πανηγυρίσουμε και να αγαπήσουμε –έστω και προσωρινά- το ποδόσφαιρο.