Με ποια κριτήρια θα ανανεώσει ο Μητσοτάκης τη θητεία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, μιας προέδρου εμφανώς αποτυχημένης – και στον «βυθό», από πλευράς αποδοχής της, στην κοινωνία;
Γιώργος Λακόπουλος απο το ieidiseis.gr
Κατά τον ημέτερο(η) «Α.Ο.», κάτι σταυροκοπήματα της απερχόμενης Προέδρου της Δημοκρατίας – με επαίνων για συγκεκριμένο Μητροπολίτη – δεν ήταν ακριβώς εκδήλωση ευσεβείας. Ερμηνεύονται ως χειρισμός προς ευαρέσκεια του Ιερατείου, για να μην αντιδράσει στην ανανέωση της θητείας της από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Από αρχές καλά πάμε…
Πρώτα ο Πρωθυπουργός. Αυτός ο άνθρωπος δεν σταματάει να μας εκπλήσσει – αυτή τη φορά με τα κριτήριά του στην αξιολόγηση της θητείας δυο διαδοχικών αρχηγών του κράτους.
Το 2020 δεν έκρινε ότι η θητεία του Προκόπη Παυλόπουλου – που είχε αναδειχθεί με την ψήφο του κόμματος του, πλην του ίδιου – υπήρξε επιτυχής, σε κρίσιμες στιγμές μάλιστα, ώστε να αξίζει ανανέωσης.
Βρίσκει όμως ότι είναι επιτυχημένη η κυρία Σακελλαροπούλου, ώστε παίζει ξανά το παλιό παιχνίδι: αφήνει να διακινούνται υποψηφιότητες, κάνοντας ότι τάχα θα αποφασίσει στο τέλος – όπως έκανε, υποτίθεται, τα Χριστούγεννα του 2019, με την απόσυρση του «στο βουνό».
Τότε κορόιδευε κόσμο και ντουνιά. Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2019 είχε «κλείσει» την εν ενεργεία δικαστικό, που είχε κάνει πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ο Τσίπρας. Ο σύντροφός της εγκατέλειψε εσπευσμένα την απασχόλησή του σε δικηγορικό γραφείο (!) και ο ίδιος άρχισε την κολοκυθιά, για μια επιλογή που είχε ήδη κάνει. Αφήνοντας να εκτίθενται ενδιαφερόμενοι.
Οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στο περιβάλλον Σακελλαροπούλου περισσεύουν τα μειδιάματα, οσάκις τίθεται θέμα αν θα παραμείνει στην Ηρώδου του Αττικού.
Υπάρχουν όμως δυο ερωτήματα – το πρώτο για την ίδια: ποιοι περιμένει να την ψηφίσουν αυτή τη φορά – σαν το λάθος που είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ την πρώτη φορά; Εκτός αν της αρκεί η επανεκλογή, μόνο με τις ψήφους του Μητσοτάκη. Που θα την καταστήσουν ακόμη περισσότερο βουβό και άβουλο πρόσωπο, στην υπηρεσία του.
Το δεύτερο αφορά την ευθύνη του Πρωθυπουργού απέναντι στο θεσμό: με ποια κριτήρια θα ανανεώσει τη θητεία μιας προέδρου εμφανώς αποτυχημένης – και στον βυθό από πλευράς αποδοχής της στην κοινωνία;
Χωρίς πολιτικό εκτόπισμα, με μηδενική διεθνή δραστηριότητα προς εκπροσώπηση της χώρας, παραγκωνισμένη από τον Πρωθυπουργό που δεν την εμπιστεύθηκε ούτε για μια σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών – τουλάχιστον την περίοδο της πανδημίας που ήταν απαραίτητη – με περιορισμούς σε ό,τι αφορά την παρουσία της στον δημόσιο χώρο.
Η ταύτισή της με το σύστημα Μητσοτάκη και η λειτουργία της ως προέκταση της κυβέρνησής του σε επίπεδο υφυπουργού, η περιφρόνηση της προς την αντιπολίτευση και η αδυναμία της να ασκήσει επαρκώς τα καθήκοντά της στην προστασία βασικών άρθρων του Συντάγματος και κρίσιμων λειτουργιών του Πολιτεύματος, ενδεχομένως βολεύουν τον βοναπαρτισμό του Πρωθυπουργού.
Κλείνει το κύκλωμα εξουσίας, σε μονοπρόσωπη βάση: ως αποκλειστικός «κυβερνήτης» και μακριά από το πνεύμα της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Έτσι όμως η πολιτική ζωή λειτουργεί με όρους κηπουρικής, που δεν την ωφέλησε ποτέ: από τον καιρό του χειραγωγούμενου άνακτα Παύλου, μέχρι τις ημέρες των νεότερων Παπανδρέου και Μητσοτάκη…