Με τον Πάρη Καρβουνόπουλο μιλήσαμε για όλα: από το ΠΑΣΟΚ και το σχέδιό μας «Αναγέννηση», για το πώς θα μεγαλώσουμε βιώσιμα την πίτα που παράγει η χώρα και πώς θα τη διανείμουμε δίκαια σε όλους, μέχρι την ΑΟΖ και πώς ο Ανδρέας Παπανδρέου έγραψε, με τα ίδια του τα χέρια, το πρώτο κείμενο Πολιτικής Εθνικής Άμυνας. Και πάνω από όλα, μιλήσαμε για εξωτερική πολιτική. Είπα, μεταξύ άλλων, τα εξής:
⚫ «Όλοι καταλαβαίνουμε ότι η δύναμη της Ελλάδας στην εξωτερική πολιτική είναι να είναι παράγοντας σταθερότητας. Πώς γίνεσαι παράγοντας σταθερότητας σε μια περιοχή; Γίνεσαι καταρχήν, όταν έχεις δυνατή οικονομία, διπλωματία και στρατό. Αυτά, είναι 3 πράγματα, που αν ένα από αυτά χάσει τη δύναμή του, αμέσως, η χώρα αποδυναμώνεται και η διαπραγματευτική της δύναμη γίνεται μικρότερη. Αλλά γίνεσαι κυρίως, ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας, με πολυδιάστατη και ενεργή διπλωματία. Γιατί το λέω αυτό; Αν παρατηρήσετε, σε όλη μας την ιστορία, η Ελλάδα ευδοκιμεί όταν είναι γέφυρα και μαραζώνει όταν είναι σύνορο. Ευδοκιμεί, όταν μπορεί να μιλήσει και με τους Παλαιστίνιους και με τους Ισραηλινούς και με τους Ρώσους και με τους Ουκρανούς. Μαραζώνει, κάθε φορά που τη βάζουν να αποφασίσει «με ποιον είσαι και με ποιον δεν είσαι».
⚪ «Προφανώς, πολύ σωστά, καταδικάσαμε την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Πολύ σωστά, καταδικάσαμε τις τρομοκρατικές ενέργειες απέναντι στο Ισραήλ, όπως καταδικάζουμε και αυτήν την υπέρμετρη αντίδραση απέναντι σε αυτό το οποίο συνέβη, από τη μεριά του Ισραήλ. Το θέμα, όμως, δεν είναι μόνο να καταδικάζεις, δεν είναι μόνο να ταμπουρώνεσαι πίσω από μια θέση και να μένεις σε αυτήν. Πρέπει, η Ελλάδα να έχει ενεργή πολιτική και να παίζει ρόλο σε αυτές τις περιοχές. Η δύναμή μας είναι ότι μιλάμε σε όλους, ότι όλοι μάς μιλάνε, ότι όλοι μάς εμπιστεύονται».
⚫ «Ο κος Μητσοτάκης έχει απωλέσει αυτόν τον ρόλο. Έχει αποφασίσει ότι θα είμαστε μια δύναμη, η οποία θα εκπροσωπεί την Αμερική σε όλες της τις διαμάχες. Αυτό δεν είναι καλό ούτε για εμάς, ούτε για την Αμερική. Θυμάμαι, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε εξωτερική πολιτική, στην Κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, η δύναμη της Ελλάδας και η δύναμή της απέναντι στην Αμερική, ήταν το γεγονός ότι παίζαμε ρόλο στα Βαλκάνια, ότι παίζαμε ρόλο στη Μέση Ανατολή. Ότι παίζαμε ρόλο μέχρι και στην Ασία, με τις πρωτοβουλίες που έπαιρνε η Ελλάδα».
⚪ «Άρα, νηφάλια αντιμετώπιση των πραγμάτων, γέφυρα η Ελλάδα, σε οποιαδήποτε διαμάχη υπάρχει στον κόσμο και μια ενεργητική εξωτερική πολιτική, που θα μας δίνει πάντα ρόλο».
Από τη συνέντευξή μου στο militaire.gr, στον δημοσιογράφο Πάρη Καρβουνόπουλο