Γραφει ο Γιώργος Βενετσανος
50 χρόνια εισβολής και κατοχής στο μαλακό υπογάστριο του ελληνισμού βαρέθηκα να μνημονεύω τα ίδια και τα ίδια, να κλαίω για τους αγνοούμενους, να μνημονεύω τους ηρωικά πεσόντες στις μάχες, να ονομάζω «εθνάρχες» αυτούς που παρέδωσαν το νησί, να οικτίρω την χούντα των Αθηνών για τα πεπραγμένα της, ως εδώ. Σήμερα θα δώσω τον λόγο σε Τούρκους αξιωματούχους μέσα από αυτή την σελίδα, με την ελπίδα η πολιτική μας ηγεσία να καταλάβει τι παίζεται και να πάψει να σκέφτεται όπως σκέφτεται.
Τουργκούτ Οζάλ, Τούρκος πρωθυπουργός έχει δηλώσει το Νοέμβριο 1983 στη εφημερίδα Μιλιέτ: «Η Κύπρος είναι ένα νησί που διαπερνά την Τουρκία σαν μαχαίρι. Είναι εξαιρετικά ζωτική από την άποψη της ασφάλειάς μας. Αυτό το νησί δεν πρέπει να βρίσκεται σε εχθρικά χέρια. Η ύπαρξη των Τούρκων στη Βόρεια Κύπρο είναι μια εγγύηση προς την κατεύθυνση αυτή».
Τουράν Γκιουνές, πρώην Τούρκος υπουργός Εξωτερικών στην Χουριέτ 20/7/1980: «Η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη όσο το δεξί χέρι για μια χώρα που ενδιαφέρεται για την άμυνά της, ή τα επεκτατικά της σχέδια. Αν δεν συγκρατήσουμε στη σκέψη μας αυτήν τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ειρηνευτική επιχείρηση της 20ής Ιουλίου… Πολλές χώρες, σε κάποιο βαθμό γιατί αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, θέλουν να δουν το Κυπριακό απλώς ως απότοκο της επιθυμίας μόνο να προστατεύσουμε την τουρκική κοινότητα στο νησί»
Ραούφ Ντενκτάς, στην Μιλιέτ 23/7/1985: «Ακόμα και αν η τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν υπήρχε, η Τουρκία πάλι δεν θα άφηνε την Κύπρο στην Ελλάδα».
Αχμέτ Νταβούτογλου, πρωθυπουργός της Τουρκίας: «Η Κύπρος, που κατέχει μια κεντρική θέση παγκοσμίως από την άποψη της ίσης σχεδόν απόστασης που απέχει από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, βρίσκεται μαζί με την Κρήτη πάνω σε έναν άξονα όπου τέμνονται και οι υδάτινες αρτηρίες… Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τη στρατηγική θέση της…Στο πλαίσιο αυτό το Κυπριακό δεν είναι ούτε ένα συνηθισμένο τουρκο ελληνικό εθνοτικό ζήτημα, ούτε απλώς μια χρονίζουσα τουρκο ελληνική διένεξη. Η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να αξιολογήσει την επί του Κυπριακού πολιτική της έξω από το περιορισμένο πλαίσιο των τουρκοελληνικών σχέσεων…Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».
Αιώνες επί αιώνων η παρουσία του Ελληνισμού στην Κύπρο μας προσφέρει το πιο πολύτιμο δώρο όχι μόνο της Ιστορίας άλλα και της Γεωγραφίας, που αναβαθμίζει ποιοτικά τη γεωπολιτική σημασία συνολικά του ελληνισμού. Η ταγοί των Αθηνών τι κάνουν όμως; Βλέπουν την Κύπρο σαν να είναι βάρος, ακόμη αντηχούν στα αυτιά μας οι φράσεις που μόνο άτομα με μειωμένο πατριωτισμό μπορούσαν να τις πουν όπως αυτές: «η Κύπρος είναι μακριά», «η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί από το βάρος του Κυπριακού» ή το απίστευτο «τώρα που εντάξαμε την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξοφλήσαμε το χρέος μας από το πραξικόπημα του 1974 και πια η Λευκωσία μπορεί να τραβήξει μόνη τον δρόμο της»! Δεν μου λέτε ρε λεβέντες έχετε απέναντι σας την
τουρκική ηγεσία, που όπως είδαμε δίνει τεράστια σημασία στο να κατέχει την Κύπρο και εσείς κάθεστε και μας λέτε φληναφλήματα.
Η Ελλάδα χρειάζεται ηγέτες που να έχουν τσαγανό, να μπορούν να διαπραγματευτούν σοβαρά και όχι να επιζητούν λύσεις για το κυπριακό του στυλ διχοτόμησης ή ομοσπονδίας, ούτε το ένα ούτε το άλλο, για τον απλό λόγο ότι όχι βάζουν συνεταίρο την Τουρκία, αλλά μακροχρόνια θα καταπιεί όλο το νησί. Η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο, οι μοναδικοί που δικαιούνται να έχουν λόγο είναι οι γηγενείς Τουρκοκύπριοι, που πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να φύγουν από την πατρίδα τους μετά την εισροή από τα βάθη της Ανατολίας άξεστων εποίκων.
Ο πραγματικός Εθνάρχης της Χώρας Ελευθέριος Βενιζέλος χρησιμοποιούσε μια φράση: ντουφέκι και παζάρι», την έλεγε συχνά όταν μεγάλωνε την Ελλάδα και την έκανε την χώρα «των πέντε θαλασσών και των δύο Ηπείρων», Αυτή τη φράση θα πρέπει να έχει στο μυαλό του επί μόνιμου βάσεως το πολιτικό προσωπικό της Χώρας, γνωρίζοντας τον κακό γείτονα μας την Τουρκία. Δυστυχώς όμως δεν την ακολούθησαν αυτήν την παρακαταθήκη του Βενιζέλου ο οποίος γνώριζε άριστα τι έλεγε. Οι γείτονες μας Τούρκοι στον ένα αιώνα ζωής της Δημοκρατίας τους αποφεύγουν όπως «ο διάολος το λιβάνι» να συγκρουστούν με οργανωμένους στρατούς, κυνηγώντας την ευκαιρία και αξιοποιώντας την απειλή άσκησης βίας, την οποία έχουν αναγάγει σε επιστήμη. Αυτό μας δείχνει ότι η Ελλάδα χρειάζεται όπλα για αποτροπή αλλά και για πίεση, αλλά τα μεν όπλα που θα έπρεπε να είναι ο ισχυρός βραχίονας του παζαριού τα ξέχασαν (και τώρα τρέχουμε) και όσο για το παζάρι εμπιστευθήκαμε αποκλειστικά τους λεγόμενους συμμάχους, στηριζόμενοι πάντα στο ότι θα μας βοηθήσουν οι σύμμαχοι, αγνοώντας ότι στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχουν ειλικρινείς σύμμαχοι αλλά μόνο συμφέροντα, είτε αυτοί είναι οι ΗΠΑ είτε η Ε.Ε.
Πως το λέει ο σοφός λαός μας: «μην έχεις νύχια να ξυστείς και περίμενε να σε ξύσουν άλλοι». Η Ελλάς ήταν και είναι μόνη της και όσο νωρίτερα το καταλάβουν ο λαός και κυρίως οι πολιτικοί μας, ακόμη καλύτερα για το σύνολο του έθνους μας.