Εκφράζονται, το τελευταίο δίμηνο ιδιαίτερα, εκ μέρους ορισμένων μελών του ΝΑΤΟ αποφασιστικές στρατιωτικές προθέσεις προς στήριξη των τριών χωρών της Βαλτικής, πρώην Σοβιέτ, εάν δεχθούν απειλή στρατιωτικής φύσης απο την Ρωσία.
Αυτές οι αποφάσεις δεν έγινε ποτέ γνωστό σε ποια συνεδρίαση των χωρών, όλων, των μελών της Συμμαχίας ελήφθησαν ως Συμμαχική υποστήριξη. Άρα ερείδονται πάνω στο δομικό του ΝΑΤΟ που θέλει πως όταν μια χώρα μέλος της Συμμαχίας υποστεί επίθεση, σύσσωμη η συμμαχία θα προστρέξει.
Στην Ευρωπαϊκή όμως Ένωση, που δεν είναι ακόμα και τόσο σαφώς ξεκαθαρισμένα τα στρατιωτικά της (όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει, εδώ αν ποτέ…) λέγεται πως υπάρχει απόφαση της Γερμανίας να βοηθήσει την Ουκρανία αμυνόμενη, αρχικά, των επιθέσεων της Ρωσίας, που αν συμβεί τούτο δεν είναι βέβαιη η συμμετοχή και των υπολοίπων μελών της Ε.Ε. πλην αυτών που θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα SAFE, δηλαδή το Ευρωπαϊκό πλέον, και άνευ των υπερατλαντικών χωρών περιλαμβανομένων συμμαχικό καθαρά Ευρωπαϊκό πλέον μόρφωμα, στο οποίον η Τουρκία έχει λυσσάξει να ενταχθεί (όπου γάμος και χαρά η «Βασίλω» πρώτη) γνωρίζοντας πως το επόμενο βήμα θα ειναι η έναρξη διαπραγματεύσεων ένταξης στην Ε.Ε. διότι άλλος κανονιστικό δρόμος δεν υπάρχει.
Εμείς έχουμε εκδηλώσει ήδη την αντίθεσή μας σε αυτό, και,καλά πράξαμε. Όμως η Γερμανία δεν εχει κάνει δηλώσεις πάνω σ αυτό, και επί τω λόγω ότι το κυβερνών Χριστανοδημοκρατικό κόμμα έχει παρελθόν αγάπης με τους Τούρκους, και σε αντίθεση με το συν κυβερνητικό Σοσιαλιστικό που μάλλον αντιτίθεται των επιδιώξεων Ερντογάν, διαφαίνεται πως αυτή τη φορά οι Τούρκοι θα μείνουν εκτός. Συνεπώς δεν είναι μόνον το καλώδιο ή η Chevron,, αλλα ειναι και η άρνηση της Ελλάδας να γίνει δεκτή στο SAFE η Τουρκία που έκανε τον Τούρκο να βγάλει χολή εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης στον ΟΗΕ. Όλα έχουν μία εξήγηση.