Η πρόσφατη τριμερής συνάντηση /Σύνοδος Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και η υπογραφή –κοινής – διακήρυξης των τριών, είναι κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό
Κώστα Δημ Χρονόπουλου *
Η ταραγμένη (τουρκική η ευθύνη) περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής , είναι εν δυνάμει, βόμβα έτοιμη να εκραγεί και αναγκαία η απενεργοποίηση /αδρανοποίησή της. Καιρός ήταν να γίνει κάτι προς αυτή την κατεύθυνση , πριν η Τουρκία …. ξεφύγει εντελώς.
Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια ουσιώδη δεδομένα αναφορικά με το τι, θέλει, ποια είναι , τι κινδύνους εγκυμονεί ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός της. Οι νοσηρές ιδέες μεγαλείου της .
Ακόμη είναι καιρός εμείς να κατανοήσουμε επιτέλους ότι η μέχρι τώρα πολιτική κατευνασμού , υποχωρητικότητας , διπλωματικής προσέγγισης κ.ο.κ έχουν α π ο τ ύ χ ε ι π α τ α γ ω δ ώ ς.
Το δυσεξήγητο βέβαια είναι γιατί (επί δεκαετίες παρακαλώ), οι δικοί μας περί την πολιτική τέχνη ενασχολούμενοι , επιμένουν να μη θέλουν να το αντιληφθούν. Εκτός εάν δεν το μπορούν , οπότε …… Αναφερόμενος –όπως έχω κάθε δικαίωμα – μόνον σε εμένα , θα θυμίσω ότι εδώ και περίπου 20 χρόνια τους γράφω ότι: Η Τουρκία είναι ε χ θ ρ ι κ ή χώρα. Τελεία και παύλα!.
Ότι στόχος της είναι η :
Αναβίωση /Νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο ε ξ ι σλ α μ ι σ μ ό ς της Ευρώπης (σε πρώτη φάση). Γιατί λοιπόν επιμένουν στη ηττοπαθή , αναποτελεσματική επίδειξη ….
«ανεκτικότητας» και φιλικών διαθέσεων απέναντι στην γειτόνισσα οι δικοί μας ταγοί;. Πιστεύουν ότι θα την συγκινήσουν , θα την εκτρέψουν από τις πάγιες αρπακτικές προθέσεις και τους βάρβαρους αταβισμούς που ξυπνούν άγρια όταν δοθεί η ευκαιρία;. Αν πάλι την φοβούνται , τότε … θου Κύριε ….
Τώρα –πιο επίσημα αλλά κάπως καθυστερημένα – τους τα είπε ο κος Νετανιάχου. Κάπως κομψότερα , αφού, επί του παρόντος , περάσει από το στάδιο του
περιφεριακού ανταγωνιστή», τότε θα ακουστούν και οι ….κανονιοβολισμοί του χαρακτηρισμού ως «εχθρικής χώρας ,αρπακτικών προδιαγραφών». Ευτυχώς –και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός, δήλωσε τώρα απερίφραστα, ότι στόχος της Τουρκίας είναι η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όσο και αν η διπλωματική γλώσσα και οι ελιγμοί έχουν τους δικούς τους κανόνες, φαίνεται πως στενεύουν ασφυκτικά τα περιθώρια υπομονής , ανοχής, κατανόησης, όχι μόνο των Τριών, αλλά και διεθνώς έναντι του … διαχρονικού τουρκικού ταραξία.
Θα ήθελα να σημειώσω ότι καλό και χρήσιμο θα είναι και ο Κύπριος Πρόεδρος κος Χριστοδουλίδης , να σκληρύνει τη στάση του (σ.σ κάτι που κακώς επίσης δεν κάνουν και οι Ελλαδίτες πολιτικοί) έναντι της Τουρκίας. Θυμίζω πως πρόσφατα μίλησε για «προσέγγιση βήμα– βήμα με την Τουρκία». Προτιμότερο και λογικότερο θα ήταν να υιοθετήσει την «β ή μ α , β ή μ α, α π ο σ τ α σ ι ο π ο ί η σ η» από εχθρικούς «φίλους».
Ήρθε η ώρα του ξεκαθαρίσματος. Γι αυτό ακριβώς και –προσωπικά – χαιρετίζω την τριμερή , ευχόμενος να συνεχίσει σταθερά και αταλάντευτα και σε καμία περίπτωση να μην παρασυρθεί από τυχόν τουρκικούς ελιγμούς και … ειρηνικούς κλάδους ελαίας, φιλίας , συμμαχικών προδιαγραφών. Η Τουρκία δεν είναι -–ούτε πρόκειται να γίνει – φιλική ή ουσιαστικά συμμαχική (προς καμία) χώρα (!). Ο οιοσδήποτε πολιτικός ή στρατηγικός σχεδιασμός θα αποτύχει εάν δεν εδράζεται σε προϋποθέσεις /προαπαιτούμενα /σταθερές βάσεις /θεμέλια. Διαφορετικά σχεδιάζει κανείς τη συμπεριφορά του ως προς την αντιμετώπιση ενός φίλου, ή άκακου καλοπροαίρετου Ανθρώπου και αλλοιώτικα όταν έχει απέναντι έναν εχθρό /λυκόφιλο, μια ύαινα που καραδοκεί αν τον κατασπαράξει.
Επιμένω –κουραστικά, αλλά αναπόφευκτα – στο ότι οι , εκάστοτε εξουσιαστές μας, οι οποίοι χαράζουν και εφαρμόζουν την εξωτερική πολιτική της χώρας, οφείλουν να οικοδομήσουν πάνω σε αυτή (ως θεμέλιο /προαπαιτούμενο) την παραδοχή !.
Επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα αφελής, ούτε ανησυχητικά ανυποψίαστος, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι έχω επίγνωση τόσο των έξωθεν πιέσεων προς τους εκάστοτε Κυβερνώντες , όσο και των υποσχέσεων και εκβιασμών που μας ασκούνται . Ακόμη ότι παίζουν καταλυτικό ρόλο τα συμφέροντα ανάμεσα στα Κράτη. Συμφέροντα τόσο κυνικά ισχυρά, που εκτοπίζουν φιλίες, συμμαχίες, ήθος , αρχές , αξίες, διακρατικές συμφωνίες. Κλασσικό – και αηδιαστικό – το παράδειγμα του ΝΑΤΟ. Μιας «Συμμαχίας» η οποία είναι αμυντική ως προς τρίτες εχθρικές προς αυτό χώρες. Ενώ λοιπόν αντιπαθεί τους εχθρούς και τις εχθρότητες , επιτρέπει /ανέχεται τις εχθρότητες και τις εχθροπραξίες , μεταξύ … «συμμάχων» χωρών , ενταγμένων στο ΝΑΤΟ (!). Το άκρον άωτο του παραλογισμού , του υπολογισμού , της ανηθικότητας , της λυκοφιλίας, της ισοπέδωσης, του μηδενισμού και –κυρίως – της αισχρής υποκρισίας. Αλήθεια , εναντίον ποιού εχθρού (σ. σ με εξαίρεση εκείνου του ελληνισμού) εξοπλίζουν και … χαϊδολογούν οι «φίλοι» σύμμαχοι και εταίροι της Ελλάδας την Τουρκία;. Έλα ντε !….. Ποιος –και προφανώς γιατί – κοροϊδεύει ποιόν; . Αφελή , απλά , ρητορικά ερωτήματα. Επιβάλλεται αλλαγή πλεύσης. Σκλήρυνση στάσης.
Ο Άξονας των 3 χωρών, με έμμεση συμπαράσταση των ΗΠΑ και –ενδεχομένως – της Γαλλίας , (σ.σ εδώ διατηρώ επιφυλάξεις κατά πόσον , στην πράξη , θα ισχύσει η συμμαχία Ελλάδας –Γαλλίας ), πρέπει να διατηρηθεί και να ενδυναμωθεί. Η Τουρκία οφείλει να καταλάβει ( διανοητικά πλέον και όχι εδαφικά), ότι αποκλείεται η αναβίωση / νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάθε προσπάθεια εκταφής των λειψάνων της, θα είναι ανατριχιαστικό και αποτρόπαιο θέαμα. Αρκετοί συμπολίτες μας διαφωνούν με τη συμμαχία /σύμπλευση με το Ισραήλ, επικαλούμενοι τα γεγονότα στη Γάζα. Θα ήθελα απλώς να τους ρωτήσω: Όλες οι άλλες συμπάθειες, συμμαχίες, φιλίες, αγκαλιάσματα, φιλοφρονήσεις , όρκοι αμοιβαίας εκτίμησης και συμπόρευσης με προηγούμενες η –και – νυν χώρες, τι άραγε σημαίνουν;. Να το πάμε ιστορικά;. Θα μακρηγορήσουμε. Να επιλέξουμε λοιπόν τη συνοπτική οδό με ένα απλό, λογικό ερώτημα: Εκείνοι που διαφωνούν θα είχαν την καλοσύνη -και την ειλικρίνεια – να μας αναφέρουν μια (1)_συμμαχική μας χώρα, η οποία λίγο ή πολύ δεν ενεπλάκη /διέπραξε κατά την ιστορική της διαδρομή ανάλογα ή και πολύ χειρότερα από αυτά που καταλογίζονται σήμερα στους Ισραηλινούς;. Ούτε μία !. (Σ.Σ Φωτεινή εξαίρεση η Τουρκία φυσικά. Η τελευταία ενοχλήθηκε αφάνταστα, λόγω της απομόνωσης της στην περιοχή!). Λοιπόν η Ελλάδα σήμερα πρέπει να επιδιώκει τη συμμαχία και με το Ισραήλ, ως εθνική αναγκαιότητα. Ήδη –εκτός από την Ελλάδα – η Κύπρος μας θα ωφεληθεί τα μάλα.
ΥΓ Η Εξωτερική πολιτική επιβάλλεται να ασκείται με βάση το εθνικό συμφέρον και όχι τους συναισθηματισμούς τις ιδεοληψίες και τις κομματικές ή αντιπολιτευτικές στοχεύσεις.