« Η παραχώρηση έστω του 20% (εδάφους στους Τούρκους) είναι βήμα προς τον επιδιωκόμενο εκτουρκισμό της Κύπρου».
Της Φανούλας Αργυρου από το simerini.sigmalive.com
Απεβίωσε στις 29 Ιανουαρίου 2026 ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου και πρώην Δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου Γεώργιος Πικής σε ηλικά 87 ετών.
Η Κύπρος έχασε ένα δικό της τεράστιο πολύτιμο κεφάλαιο. Αναγνωρισμένο διεθνώς, για την αφοσίωση του στην «ειρήνη μέσω Δικαιοσύνης» τα δίκαια και την απελευθέρωση της πατρίδας μας.
Ο Δικαστής Γεώργιος Πικής, υπήρξε ένας από τους γίγαντες στην κυπριακή ιστορία και ένας από τους πυλώνες του κράτους δικαίου στην Κυπριακή Δημοκρατία, έστω και με τις ελλείψεις του (εννοείται το κράτους δικαίου στην ΚΔ).
Ο Δικαστής Πικής συγκαταλέγεται μεταξύ των δικαστών ιδρυτών τουΔιεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και το τελευταίο τού χρωστάει πολλά. Υπήρξε επίσης συγγραφέας ηγετικών ακαδημαϊκών βιβλίων για το ΔΠΔ. Υπηρέτησε το ΔΠΔ μεταξύ 2003 – 2009.
https://brill.com/abstract/title/18732
Στις 7 Ιουλίου 2018, στην επέτειο των 20 χρόνων από την ίδρυση του ΔΠΔ, ο Δικαστής Πικής, πρώην πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου και πρώην δικαστής του Εφετείου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου έκανε μια ομιλία στην Κύπρο στην οποία είπε πολλά σημαντικά πράγματα.
Να σημειωθεί ότι ο Δικαστής Πικής, ήταν από τους λίγους Κύπριους που πήρε σοβαρά το θέμα των διεθνών εγκλημάτων και έγραψε γι΄αυτά, και για τα εγκλήματα στην Κύπρο, όπως και ο μ. Ζήνωνας Ρωσσίδης, μόνιμος αντιπρόσωπος της Κύπρου στα Ηνωμένα Έθνη, οι εκθέσεις του οποίου τόσο για το 1964 όσο και για το 1974 βρίσκονται στο αρχείο του οργανισμού με στοιχεία και ημερομηνίας για τα εγκλήματα πολέμου της Τουρκίας εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου.
Καταρχήν να επισημάνω τις σοφές επισημάνσεις του Δικαστή Πική, στην παράγραφο 29.
«Η Ιστορία μάς ενημερώνει ότι οι δυνατοί και ισχυροί είναι απρόθυμοι να αφήσουν την εξουσία τους να κριθεί από τον νόμο. Αυτό συνεχίζει να ισχύει αν δει ένας το τι γίνεται στο κόσμο, κάθε μέρα».
(History informs that the strong and powerful are disinclined to subject their authority to the edicts of the law. This continues to be the case if one looks at what is going on in the world, even today).
Στη δε παράγραφο 42 σε ελεύθερη μετάφραση τόνισε: «Η Κύπρος κτυπήθηκε άσχημα, ίσως χειρότερα από κάθε άλλη χώρα των τελευταίων χρόνων, από εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου. Υπήρξε εθνικό ξεκαθάρισμα σε πρωτοφανή επίπεδα, έχοντας υπόψη το ποσοστό του πληθυσμού, που συνοδεύθηκε με τον εποικισμό Τούρκων στις ξεκαθαρισμένες περιοχές. Η Κύπρος υποστηρίζει τους στόχους του ΔΠΔ. Το Καταστατικό και τα όργανά του γρήγορα επικυρώθηκαν από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η αποδοχή της Τουρκίας ως μέλους για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχοντας υπόψη την άρνησή της να συμμορφωθεί με τα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και να αποσύρει τα στρατεύματά της από την Κύπρο και η άρνηση της να αναγνωρίσει το διεθνές στάτους της Κύπρου, ενός μέλους της ΕΕ, δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως οπισθοδρόμηση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στη μοναδική θέση περιλαμβανομένου του Χάρτη της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να επικαλεστεί τον διεθνή νόμο ως υπέρτατη αρχή που πρέπει να καθοδηγεί τις ενέργειές της»
Στην παράγραφο 43: Η ελπίδα είναι ο νόμος να είναι ο καθοδηγητής στα ανθρώπινα δρώμενα και όχι η οικονομική ισχύς και τα όπλα. Σ΄αυτό το πλαίσιο ένας συγκινείται από το μνημειώδη λόγο του Λόρδου Atkin στην απόφασή του στην υπόθεση Liversidge v Anderson [1942] AC 206 «Μέσα στη σύγκρουση όπλων, ο νόμος δεν μένει σιωπηρός. Ομιλεί την ίδια γλώσσα εν καιρώ πολέμου και ειρήνης»….».
Στη δε παράγραφο 44: «Το Καταστατικό δεν έχει αναδρομική ισχύ και επιλαμβάνεται εγκλημάτων που έλαβαν χώρα μετά την 1η Ιουλίου 2002. Είναι συζητήσιμο όμως κατά πόσο εγκλήματα που έλαβα χώρα πριν από την 1.7.2002, οι δυσμενείς συνέπειες των οποίων ακόμα συνεχίζονται, όπως στην περίπτωση της Κύπρου, και είναι επαυξημένες με την πάροδο του χρόνο εμπίπτουν στην δικαιοδοσία του δικαστηρίου. Αλλιώς το ΔΠΔ δεν θα μπορεί να επιλαμβάνεται συνεχιζόμενα εγκλήματα».
Και έκλεισε τη βαρυσήμαντη ομιλία του ο μ. Δικαστής Γεώργιος Πικής με τα εξής:
«Είναι ελπίδα μια μέρα, κάθε μέλος του ΟΗΕ να επικυρώσει το Καταστατικό θέτοντας έτσι το κόσμο κάτω από την ομπρέλα του νόμου, το εργαλείο της δικαιοσύνης, ανοίγοντας τον δρόμο για διαρκή ειρήνη. Σ΄αυτό το πλαίσιο αξίζει να αναφερθούμε στο Πάνθεον των Αρχαίων Ελλήνων : Οι αρχαίοι Έλληνες στην θεαρχία τους πρόβαλαν τη δικαιοσύνη και την ειρήνη ως θεότητες, θεωρώντας την τελευταία ως κόρη της πρώτης. Δίχως δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη και δίχως ειρήνη, η ανθρώπινη ύπαρξη αφήνεται στο έλεος των άρρωστων παθών των δυνατών στην εξουσία, κυριαρχία, πλούτη και αναπόφευκτα απάνθρωπες πράξεις».
(Από το άρθρο μου στη «Σημερινή» 28.9.2018 «Ο Αμερικανός John Bolton, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και ο Δικαστής Γεώργιος Πικής»
Σε συνέντευξη στον «Φιλελεύθερο» στις 8 Ιουλίου 2015, ο πρώην δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (δικαστής του Εφετείου, ο πρώτος πρόεδρος του Εφετείου) και πρώην πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γεώργιος Πικής είπε και έγραψε η εφημερίδα:
«Διαχρονικά, στις συνομιλίες με την τουρκική πλευρά, έχουμε υποβαθμίσει, αν όχι υπονομεύσει, τα δίκαια των Ελλήνων της Κύπρου» και υπεραμυνόμενος της ανάγκης διεκδίκησης του διεθνούς δικαίου και απαντώντας σε όσους υποβαθμίζουν και εν πολλοίς παρακάμπτουν αυτό, ο κ. Πικής τόνισε ότι διαχρονικά, δεν χρησιμοποιήσαμε τα δικαστικά ερείσματα που μας παρείχε η κρατική μας υπόσταση και η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. για διεκδίκηση των βάναυσα τρωθέντων δικαιωμάτων των Ελλήνων της Κύπρου. Παράλληλα για την εν εξελίξει διαδικασία ανέφερε πως το κοινό ανακοινωθέν (Αναστασιάδη/Eroglou 11.2.2014) στη βάση του οποίου διεξάγονται οι συνομιλίες, προδιαγράφει λύση όμοια προς το σχέδιο Ανάν».
Και συνέχισε: «Όταν μιλούμε για λύση του Κυπριακού, εννοούμε δίκαιη λύση, τουτέστιν λύση που να αποκαθιστά τα τρωθέντα δικαιώματα του ανθρώπου και την ενότητα της Κύπρου. Στη συνέντευξή μου στον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ στις 23/2/2014, προέβην σε αξιολόγηση του κοινού ανακοινωθέντος, υπογραμμίζοντας ότι διαγράφει τη σύσταση συνομοσπονδίας και όχι ομοσπονδίας. Το κείμενο του ανακοινωθέντος είναι στα Αγγλικά. Αναγράφεται ότι η συμφωνία συνομολογείται μεταξύ των «constituent states», δηλαδή των«συνιστώντων κρατών». Αυτή είναι η σημασία του όρου «State». Την ίδια σημασία ενέχει και η λέξη «polity», απορρέουσα από την ελληνική λέξη «Πολιτεία», που έχει ως προέλευση την πρόσδοση στις πόλεις της αρχαίας Ελλάδας της υπόστασης κράτους.
Συνακόλουθα της συμφωνίας πρέπει να έχει παρατηρηθεί ότι εκπρόσωποι του χαρακτηριζόμενου ψευδοκράτους των Τούρκων της Κύπρου έχουν γίνει δεκτοί από υψηλούς αξιωματούχους πολλών χωρών. Η συμφωνία προβλέπει κοινή ιθαγένεια όλων των κατοίκων της Κύπρου αλλά γίνεται πρόνοια για διακριτή ταυτότητα στο εσωτερικό -ελληνική και τουρκική. Στη συνέντευξή μου υπέδειξα ότι όλες οι σύγχρονες συνομοσπονδίες διαλύθηκαν: Η Σοβιετική Ένωση σε 15 κράτη, η Γιουγκοσλαβία σε 6 κράτη και ενδεχομένως θα προκύψει και έβδομο κράτος στο Κοσσυφοπέδιο, η Τσεχοσλοβακία διαιρέθηκε σε 2 κράτη. Υπενθυμίζω ότι η Συνομοσπονδία Αιγύπτου – Συρίας, χαρακτηρισθείσα ως Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, κατέρρευσε 6 χρόνια μετά τη συγκρότησή της.
Τα κεντρικά χαρακτηριστικά της ομοσπονδίας είναι ότι οι ομοσπονδιακές περιοχές έχουν βαθμό αυτοδιοίκησης, ενώ η κεντρική κυβέρνηση εκπηγάζει από το σύνολο του λαού και είναι επιφορτισμένη με τις εξουσίες διακυβέρνησης της χώρας. Από το κοινό ανακοινωθέν συνάγεται ότι τα κατάλοιπα της εξουσίας θα ασκούνται από τα συνιστώντα κράτη.
Στο ερώτημά σας εάν το κοινό ανακοινωθέν διασφαλίζει τις βασικές αρχές για λύση του Κυπριακού, η απάντησή μου είναι, χωρίς επιφύλαξη, αρνητική».
Στην δε ερώτηση, «Έχετε αναφέρει σε παλαιότερη συζήτησή μας πως η αλλαγή της σειράς στη ΔΔΟ από «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» σε «δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία» παρέπεμπε στα συνιστώντα κρατίδια. Θεωρείτε πως αυτό ισχύει και σήμερα, που η διαδικασία έχει προχωρήσει;»
Απάντησε ο Γ. Πικής:
« Η αλλαγή δεν υπήρξε τυχαία. Συναρτάται με τη συνταύτιση της τουρκικής κοινότητας ως ενός από τα συνιστώντα κράτη. Κάτω από οποιονδήποτε φακό και αν εξεταστεί, ο καθορισμός της έκτασης της τουρκικής ζώνης είναι το σημαντικότερο θέμα προς εξέταση. Οι Τούρκοι της Κύπρου αποτελούσαν το 18% του πληθυσμού. Ούτε η ιδιοκτησία γης που κατείχαν οι Τούρκοι υπερέβαινε αυτό το ποσοστό. Συμφωνία για την παραχώρηση ζώνης μεγαλύτερης του ποσοστού αυτού, ή έστω του 20%, είναι βήμα προς τον επιδιωκόμενο εκτουρκισμό της Κύπρου. Μην ξεχνούμε τι είπε ο κ. Ερντογάν στους Τούρκους της Κύπρου όταν επισκέφθηκε το νησί: «Καμιά οικογένεια δεν πρέπει να παραλείπει να φέρνει στη ζωή τουλάχιστον 4 παιδιά». Ο καθορισμός των ζωνών ανάλογα με τα πληθυσμιακά και περιουσιακά δεδομένα Ελλήνων και Τούρκων δεν είναι μόνο εκείνο που επιβάλλει το Δίκαιο, αλλά και η βάση για την απομάκρυνση των εποίκων…»
Η πολιτική Δρ Nihat Erim – ο επιδιωκόμενος εκτουρκισμός της Κύπρου
Ο επιδιωκόμενος εκτουρκισμός της Κύπρου καταγράφτηκε ως στρατηγική από τον Δρα Νιχάτ Ερίμ στην έκθεσή του 24.11.1956 που παραδόθηκε στον Τούρκο Πρωθυπουργό Α. Μεντερές. (βλέπε ολόκληρη την έκθεσή του στο βιβλίο Κ. Ν. Χατζηκωστή «7 Προεδρικά Πορτραίτα»)
Σε ακαδημαϊκό δε άρθρο του Hihmet Zeki Kapci, που δημοσιεύθηκε το 2014 στο Journal of Modern Turkish History Studies με θέμα τις εκθέσεις Erim για την Κύπρο, ο συγγραφέας επιβεβαίωσε ότι η πολιτική του Δρα Nihat Erim για την Κύπρο ακολουθείται κατά γράμμα από όλες τις διαδοχικές κυβερνήσεις μέχρι τώρα.
(Από το βιβλίο της γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).
Αιωνία του η Μνήμη.
Βιογραφικό του Δικαστή Πική από την ιστοσελίδα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.