Κάπως έτσι θα ήταν αν ο Κηφισός δεν είχε εγκιβωτιστεί κάτω από την Εθνική Οδό
(περίπου 7 χλμ. του κάτω ρου είναι πλήρως καλυμμένα), η εικόνα της πρωτεύουσας θα ήταν ριζικά διαφορετική.
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Βέβαια το να γίνει επιστροφή στην πρότερη «φυσική» του κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη, αλλά όχι απίθανη για το μακρινό μέλλον, με βάση τα εξής:
Υπάρχουν ήδη μελέτες που οραματίζονται την ολική ανάπλαση και την μετατροπή του Κηφισού σε ένα επιμήκες μητροπολιτικό πάρκο. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας «βιοκλιματικός διάδρομος» που θα προσφέρει ανάσα στην πόλη.
Πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, όπως το Λονδίνο με τον Τάμεση ή το Όσλο, έχουν επενδύσει στον καθαρισμό και την αξιοποίηση των ποταμών τους ως κέντρα αναψυχής και πολιτισμού.
Θεμιτό να μιμηθούμε εδώ το θετικό παράδειγμα από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά σε εμάς υπάρχει μια μεγάλη πρόκληση, που λέγεται κυκλοφοριακό. Χωρίς δραστική μείωση των αυτοκινήτων και εναλλακτικά δίκτυα μεταφορών, η «αποκάλυψη» του ποταμού θα προκαλούσε παράλυση στην κυριολεξία.
Ήδη εκπονούνται μελέτες για τη διευθέτηση και οριοθέτηση του ποταμού, ενώ ξεκίνησαν επιχειρήσεις καθαρισμού στα καλυμμένα τμήματα για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες. Σήμερα ο Κηφισός θεωρείται κυρίως οδικός άξονας και «αποδέκτης ομβρίων».
Αυτή η κατάσταση ισχύει για την ώρα, όμως το μέλλον δεν αποκλείεται να δούμε θετικές αλλαγές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα «πάρκα τσέπης», τα οποία μεταμορφώνουν τις γειτονιές κερδίζοντας έδαφος από το τσιμέντο. Αυτές οι παρεμβάσεις προσφέρουν «ανάσα» στους κατοίκους και ενισχύουν το πράσινο και το οξυγόνο στον αστικό ιστό.