Παλικαρι ως το τελος: Το λεβεντικο ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Μητροπάνου λίγες μονο μέρες πριν φύγει απο τη ζωη

Ήταν 17 του Απριλη του 2012 όταν έφυγε από την ζωή ένας από τους μεγαλύτερους λαϊκούς τραγουδιστές της χώρας μας, ο Δημήτρης Μητροπάνος.

Ο Αρχάγγελος και Διγενής της ελληνικής μουσικής σκηνής, ο πιο δημοφιλής τραγουδιστής του τόπου μας μετά τον Στέλιο, εισάγεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο «Υγεία» με δύσπνοια και περίπου στις 11.00 περνάει οριστικά στην Αθανασία (απο οξύ πνευμονικό οίδημα) σε ηλικία 64 ετών.

Πληθος κοσμου μετέτρεψαν την κηδεία του στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών σε λαϊκό προσκύνημα, στον τελευταίο πραγματικά μεγάλο, στον άνθρωπο που τραγούδησε τις χαρές και τις λύπες του όπως κανένας άλλος, στον Δημήτρη που παρέμεινε αρσενικός, αυθεντικός, σεμνός μα τόσο ξεχωριστός στη διαδρομή από την Αγία Μονή Τρικάλων έως τον Όλυμπο του θρύλου.

«Καλό να σου να ’ναι το στερνό ταξίδι Μητροπάνο και χαιρετίσματα να πεις όταν μαζί αγκαλιαστείς με τον Στελάρα πάνω», έγραφε το πανό του συλλόγου «Υπάρχω» στην κηδεία, που δεν έγινε δημοσία δαπάνη.

Θεσσαλονίκη,Σαββατόβραδο κι Απρίλης

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος.

Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος.

Από το δίσκο: “Τα Συναξάρια” – 1981.

Θεσσαλονίκη, Σαββατόβραδο κι Απρίλης
και να μου δίνεις τον καημό μ’ απλοχεριά,
σε κάποια απόμερη γωνιά της Νέας Κρήνης
με το τζουκ μποξ να με γυρίζεις στα παλιά.

Σε ένα ρεμπέτικο θα ρίξω την ψυχή μου,
να ξεγελάσω το χαμένο τον καιρό.
Ήτανε κάποτε η άνοιξη δική μου
ήμουνα κάποτε Απρίλης σου εγώ.

Θεσσαλονίκη κι απ’ το Κάστρο το βραδάκι
να σ’ αγναντεύω και να λιώνω σαν κερί,
δεκαοχτώ χρονών τρελό παλικαράκι
με το μεράκι σου να βγαίνω στη ζωή.

Ο Δημήτρης Μπάσης, με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου ερμηνευτή αναφέρθηκε στο τελευταίο ζεϊμπέκικό του, μιλώντας στην Καθημερινή:

Ανταμώσαμε για πρώτη φορά τον Οκτώβρη του 2002 για τη συνεργασία μας στην “Ιερά Οδό” μαζί με τον Πασχάλη Τερζή. Θυμάμαι ήταν γενναιόδωρος στη σκηνή, καθώς με άφηνε πάντα να λέω τραγούδια του, και πολύ προστατευτικός στις κουβέντες μας. Έφτανα νωρίς στο μαγαζί για να απολαμβάνω μαζί του τον καφέ στα καμαρίνια, εκείνος συνήθιζε να πηγαίνει τουλάχιστον δύο ώρες πριν. Σαν πατέρας με συμβούλευε να αποφεύγω την εφήμερη επιτυχία και να πιστεύω στη σκληρή δουλειά.

Για την επόμενη δεκαετία είχα την τύχη να συνεργαστούμε πολλές φορές, όμως η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν στο Ηράκλειο Κρήτης στις 31 Μαρτίου του 2012. Όταν στη Ρόζα σηκώθηκε να χορέψει ζεϊμπέκικο, γονάτισα αυθόρμητα για να χτυπήσω παλαμάκια. Δεν το ξέραμε, ήταν το τελευταίο του ζεϊμπέκικο, εκεί στη φωτιά με τον κόσμο να τον αποθεώνει όρθιος. Χαιρετηθήκαμε στο αεροδρόμιο και είπαμε να βρεθούμε μετά το Πάσχα. Δεν τα είπαμε ποτέ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ