Ήταν πρωί της 30ης Ιουνίου 1913, όταν μία ίλη ιππικού της 10ης Μεραρχίας του βουλγαρικού στρατού, με επικεφαλής τους ταγματάρχες Μπίρνεφ και Σιμεόνοφ, συνεπικουρούμενη από ένα τάγμα πεζικού και ομάδες κομιτατζήδων, κυκλώνει το Δοξάτο της Δράμας.
Σκοπός τους να σφάξουν και να λεηλατήσουν το πλούσιο χωριό της Δράμας, που κατοικείται από Έλληνες χριστιανούς και μουσουλμάνους. Ως δικαιολογία προβάλλουν το επιχείρημα ότι είχαν παρενοχληθεί από ομάδες Ελλήνων προσκόπων (στρατιωτικό σώμα από εθελοντές απόμαχους του Μακεδονικού Αγώνα).
Οι επιδρομείς άρχισαν να σφάζουν αδιακρίτως όσους Δοξατινούς και Δοξατινές είχαν απομείνει στο χωριό, με πρωτοστατούντες τους κομιταζήδες. Στη συνέχεια περιέλουσαν με πετρέλαιο τα σπίτια του Δοξάτου και το παρέδωσαν στις φλόγες. Ο τραγικός απολογισμός των βουλγαρικών ωμοτήτων στο Δοξάτο ήταν 650 νεκροί, ενώ 240 σπίτια και 80 καταστήματα καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Το πρώτο ολοκαύτωμα του Δοξάτου ήταν γεγονός.
Τις επόμενες ημέρες όλες οι έγκριτες εφημερίδες του κόσμου δημοσιεύουν φρικιαστικές λεπτομέρειες από τη σφαγή και την πυρπόληση του Δοξάτου.
Ημέρα μνήμης πένθους και περισυλλογής για τους απανταχού Δοξατινούς, η 30η Ιουνίου 1913, με το θλιβερό «προνόμιο» στην ευρύτερη περιοχή της Αν. Μακεδονίας, οι άλλες πόλεις και χωριά να γιορτάζουν την απελευθέρωση τους, σε αντίθεση με τους Δοξατινούς που τελούν τελούν μνημόσυνο και πραγματοποιούν εκδηλώσεις μνήμης.